Turkije

Het is alweer een lange tijd geleden dat jullie wat ons gehoord hebben maar dat heeft zo'n zijn redenen eerst ben ik bezig geweest met het updaten van de bestaande pagina's wat me nogal wat zweet en tranen heeft gekost en ten tweede heb ik problemen met de accu gehad zodat de laptop niet opgeladen kon worden maar goed hier is dan de volgende pagina. 

We zijn nu in Turkije het is een blijft een prachtig land we hebben gekozen om een andere route te nemen dan we 15 jaar geleden hebben gehad alleen het eerste stuk via de Dardanellen, Chanakle, Troye en Bergama waren hetzelfde.

 Troye was echt schitterend, hier zijn in de tussen liggende tijd meerdere opgravingen verricht onder andere het odeon is geheel hersteld met oude en nieuwe stukken tribune. Ook zijn er diverse borden geplaatst die een idee geven hoe het er in die tijd heeft uitgezien.

In Bergama (bekend om het rode bakstenen huis) hebben we het Asklepion bekeken het is een ruïne van een medisch centrum uit de oudheid met diverse bijgebouwen waaronder diverse tempels, een heilige bron en een odeon. De verzorging was incl. modderbaden, massage en diagnosis o.a. middels droomanalyses door Galen werd het asklepion echt heel beroemd, waarschijnlijk was hij de eerste fysica in de wereld, hij ontdekte hoe de bloedcirculatie werkte en het zenuwstelsel en wist dit systematisch te onderbouwen.

Ook was er in die tijd al een rioleringssysteem en stromend water, het odeon werd gebruikt voor de ontspanning van de zieken.

Via een gele weg op de kaart binnendoor op Ankara aan. Door schitterende dorpjes en steden gereden, vooral het verkeer is prachtig, alles wat kan rijden zit op de weg, van handkarren tot grote stinkende diesel trucks. De dorpelingen gebruiken nog veelal de ezels, en dit blijft fascinerend om te zien. Iedereen zwaait en kijkt met grote ogen dit is het mooie van het rijden binnendoor, je ziet het echte landleven.

We hebben de kits die met stenen zouden gooien gemist.

Net onder Ankara hebben we vrij gekampeerd in een plaatsje Golbasi naast een restaurantje (vrij kamperen is trouwens geen enkel probleem in Turkije) Bij het restaurantje kregen we diverse malen de groente en fruit aangeboden. We hebben hier de kapitein ontmoet, een hele aardige man waar we alleen met handen en voeten en tien woorden Engels mee konden communiceren. Hij nodigde ons uit om een tochtje over het meer te maken, de zoon van 12 deed het sturen en wij konden "praten", het was heel erg leuk die middag.

'Savonds werd het aan het meer zo vreselijk koud dat we het restaurantje zijn in gevlucht met handen en voeten aan Ebrhim en Fetije uitgelegd dat het er zo koud was, de houtkachel werd aan gestoken voor ons, het was zo ontzettend lief, dus zittend bij de kachel met een biertje een voetbalwedstrijd gezien.

Ankara is geen stad voor ons, het is een stad die volledig vernieuwd is door Ata Turk (vader Turk) en veel is kunstmatig aangelegd zoals de brede boulevards en de immens grote buitenwijken, zelfs de moskee is gemaakt uit beton. Wat nog wel interessant is, is de Citadel zoals gewoonlijk ligt deze boven op de berg. De Citadel bestaat uit een gedeeltelijke originele stadsmuur een één "gerenoveerde stadsmuur" Alles wat ook maar enigszins bruikbaar was werd gebruikt, stukken beelden en stukken pilaar, deze stukken werden waarschijnlijk net zo gebruikt als dat ze werden gevonden, op de kop liggend en achterstevoren. In de huidige Citadel is een compleet dorp opgezet waar de allerarmsten wonen en het is een gezellige chaos.

De dag ervoor was ik (Leon) zo stom om op mijn bril te gaan liggen dus een glas was gebroken deze hebben we hier kunnen laten vervangen

Na drie dagen hadden we het volledig gehad met Ankara en zijn we vertrokken naar Goreme in Cappadochie dit hebben we voor het grootste deel via mooie en rustige B-wegen kunnen doen.

Tijdens het rijden maken we leuke dingen mee, we stopten op een pleintje met allemaal werkplaatsen, uiteraard hield iedereen op met werken en komt kijken, zodra Jolanda haar helm afdoet wordt er een stoel voor haar gehaald (voor mij een krukje), deze wordt in de schaduw gezet, de thee wordt gebracht en zo kan de patrona genieten van een welverdiende rust!

Goreme is erg toeristisch, dit is duidelijk te merken aan de prijzen, maar we hadden dit nooit willen missen. De Goremevallei bestaat uit tufstenen conussen waarin woningen zijn gemaakt. De vroege christenen hebben hier in Goreme een volledig klooster gebouwd met verschillende kerken, nonnen en monniken huizen.

De conussen zijn gevormd door werkende vulkanen en de uitgestoten lava. De reden waarom deze conussen allen hier voorkomen en nergens anders in de wereld is, dat hier vroeger een grote zoute binnenzee was.

De kloosters waren interessant, maar vol met bustoeristen, het mooiste vonden wij de Swordvalley, net buiten openlucht museum. Een prachtig landschap ontvouwde zich onder ons; spitse kegels waarvan de meeste vroeger werden bewoond of waar kerken in waren gevestigd en daar tussen door kleine velden met pompoenen, tomaten en druiven.

De tweede dag hebben we ons laten rijden, we hebben een tour geboekt zodat we alle bijzondere dingen in 1 dag konden bekijken zijn o.a. naar de duivenvallei, de ondergrondse stad, de ihlaravallei en de karavanserai geweest.

We zullen jullie niet vervelen met een minutieuze uitleg van alles maar een korte impressie. De ondergrondse stad is ontstaan door de gewone lokale bevolking, deze had huizen van 2 tot 3 verdiepingen onder der grond. De eerste christenen die op de vlucht waren voor de Romeinen vonden dit een uistekend idee en hebben zich hier gevestigd en de huizen uitgebouwd tot steden van plm. 12 verdiepingen.

Plm. 500 jaar geleden zijn de steden het laatst gebruikt als toevluchtsoord, een groot deel is ingestort en de eerste 3 verdiepingen werden weer in gebruik genomen door de boeren uit de omgeving, hierdoor is er niets terug gevonden over het leven van de christenen en zijn het meeste archeologische ideeën maar giswerk.

In Goreme hebben we Barbara en Martin ontmoet, dit zijn Zwitsers die hetzelfde doen als wij. Het klikte zo goed dat we besloten hebben om samen naar Nemrut dagi te gaan.(zelfs nadat ze wisten dat wij vergeleken bij hen heel weinig ervaring hebben)

19 sept zijn we vertrokken en tijdens het rijden bleek dat we alle vier meer van b wegen hielden dan van de grote weg, snel de kaarten erbij en bij Incescu de grote weg af.

Bij Sariz de bergen in en daar kregen wij onze vuurdoop, hoog in de bergen vonden we nog wat asfalt tussen de gaten en reden we door dorpjes waar de heel school (kinderen in blauwe uniformen) naar buiten kwam rennen om ons te zien!

We begonnen te laat met het zoeken van een slaapplek en in de schemer vonden we in de buitenwijk van Afsin naast de vuilnisberg een plek om de twee tenten neer te zetten. Helemaal lekker voelden we ons niet, zo vlak bij een stad maar het was ondertussen al behoorlijk donker. Dit was ook de eerste off-road ervaring, we moesten de motoren echt een stoppelveld in rijden.

20 sept. hebben we een dijk van een dag gehad, via Elbistan naar Golbasi toe. In het begin was er nog een weg, maar bij Nurhak een heel klein dorpje hield de weg ermee op.

Bij een X aantal glazen thee vertelde de dorpsonderwijzer(die snel was opgetrommeld omdat hij engels sprak) ons dat we voor Golbasi geen asfalt meer tegen zouden komen en dat we dwars door de bergen moesten en de rivier over moesten steken.

Wat een ervaring! Haarspeldbochten waar kleine watertjes overheen stroomden, veel keien en grit en de zon die boven je staat te branden!

Aangekomen bij de rivier werd het even slikken, plm. 30 meter breed en zeker kniediep! Eerst de bagage overgebracht onder het toeziend oog van de familie die hier woont, en daarna de fietsen met de hele operatie zijn we zeker 1,5 uur bezig geweest, maar het was prachtig. We hebben foto's gemaakt en gefilmd dus we hopen in de toekomst wat plaatjes op te kunnen sturen.

Het Nemrut dagi park is werkelijk schitterend, wat een bergen, we zaten daar plm. 2300 meter hoog 10 km onder de top waar de ontzettend grote beelden van koning Nemrut en zijn "familie" (de goden uit de oudheid zoals Zeus, Apollo en Hercules) staan op een hele leuke kleine camping.

We zijn 'sochtends om 4.45 uur opgestaan om de zonsopgang te kunnen zien, Jolanda bij Martin achterop want ze durfde de niet al te beste weg niet in het donker te rijden. Na een forse klim kwamen we aan Jolanda is niet zo zonsopgangerig maar heeft genoten van de turken die met dekens uit het hotel om zich heen zaten.

Koning Antiochus (Nemrut) heeft door een niet aanvalsverdrag te sluiten met de Romeinen grote rijkdom vergaard, het steeg hem tegelijkertijd behoorlijk naar het hoofd en hij liet immens grote beelden van zichzelf en de goden uit rotsen hakken. Aan beide zijde van de berg staan de beelden zodat de bevolking in processie om de berg kon lopen en hem en de goden te vereren. Tevens heeft hij verordend om zijn lichaam en dat van 3 dochters hier te begraven en de berg 50 meter hoger te maken middels kleine keien.

Na 3 dagen zijn we vertrokken naar Sanliurfa, een bedevaartsoord voor de moslims, hier is Abraham geboren.

Onze eerste ervaring met de Urfanen is niet zo geweldig. Om een lang verhaal kort te maken hebben we behoorlijk wat problemen gehad met de heren van de betaalde parkeerplaatsen waar we de motoren wilden stallen. Eerst een prijsafspraak maken en er op terug komen zodra we de fietsen hadden staan en het dubbele vragen! En dit niet 1 keer maar verschillende malen.

Urfa is een grote drukke stad, maar van het verkeer merk je niets meer zodra je op de bazaar bent. Dit is een doolhof van kleine straatjes die weer uitkomen op pittoreske pleintjes waar allerhande winkeltjes en karren hun waren aan de man proberen te brengen. Het toerisme heeft totaal geen invloed gehad op de stad of op de bazaar en is nog net zo als 30 jaar terug.

Midden in de bazaar staat een authentieke karavanserai, de binnenplaats wordt nu gebruikt als theetuin waar mooie oude bomen staan en de oude mannen onder het brede bladerdak allerlei spellen spelen onder het genot van glaasjes thee die rond worden gebracht door 10 jaar oude kinderen. De eerste verdieping wordt gebruikt als naaiatelier en strijkkamer.

Het straatbeeld hier in het Oosten is heel anders dan in het Westen, alle vrouwen dragen hoofddoeken en veruit de meeste zijn in chador gekleed, ook veel mannen dragen een witte nog een zwart wit geruit hoofddoek. De vrouwen zijn heel afstandelijk en keuren ons alleen afkeurende blikken waardig, sommige mannen praten met ons maar afstandelijker dan we gewend zijn.

Helaas zijn we genoodzaakt om hier langer dan de gepland 2 nachten te blijven want Martin heeft foute ijsblokjes genuttigd en is ziek.

We hopen over 2 dagen verder te kunnen trekken.

Als het verhaal te lang en of te saai is laat het ons dan weten, misschien stellen we het dan bij.

We blijven nog plm. 1,5 weken in Turkije en gaan dan de grens over naar Iran wat we beiden heel spannend vinden. We weten niet of we dan zo regelmatig kunnen mailen als nu, maar dat zien we wel.