Sjonge, wat hadden we ons gedegen voorbereid! In november de Eindig Laagland-avond met de schrijfster bezocht om te beginnen. En nu, na lezing van het boek �n de achtergrond-informatie, realiseren we ons beschaamd dat haar moeizame presentatie niets te maken heeft met gebrek aan vaardigheden op dat gebied, maar met een moedig overwonnen cva. Volgende keer wat voorzichtiger oordelen!
Het boek dan: de meningen lopen niet ver uiteen: iedereen enthousiast, hoewel we niet in gelijke mate onder de indruk waren. De bespreking bestond vooral uit uitwisseling van de leeservaringen, minder uit analyse van het boek zelf. Wanneer kreeg je in de gaten dat Van Waardenburg de slipjesspuiter is? Hoe interpreteerde ieder het slot (is Hanna nu alive and kicking in Zuid-Afrika of niet, en heeft zij de scheepsramp zelf ge�nsceneerd)? Hoe zit het nu met die zwangerschap(pen)? Wie is voor jou de hoofdpersoon: Gerard, zoals een recensent schreef, of Hanna?
Geen topliteratuur, besloten we, maar wel een lekker boek en genoeg aanleiding tot een geanimeerd gesprek. Leuke avond!
