Over ��n ding waren wij het wel eens, het is een bijzonder boek. Al liepen de meningen wel uiteen van een bijzonder mooi tot een bijzonder akelig boek. Waar de een zich afvroeg hoe iemand kan denken dat anderen zozeer ge�nteresseerd zijn in
Wat is dan het doel van dit boek, de boodschap van de schrijver? Wil hij ons deelgenoot maken van zijn zelfverheerlijking? Het lijdt geen twijfel dat een (deel van het) antwoord te vinden is in de doelstellingen van het literaire tijdschrift Forum, waarvan Du Perron een van de oprichters was: "Wij verdedigen de opvatting dat de persoonlijkheid het eerste en het laatste criterium is bij de beoordeling van den kunstenaar". Volgens deze kunstopvatting moet dat wat iemand schrijft worden gezien als een product van een persoon. Het gaat hierbijom de auteur en zijn motieven. Met welk motief heeft iemand iets geschreven? Dat moet ons oordeel over zijn werk bepalen."Het land van Herkomst" is een experimentele roman, waarin Du Perron geprobeerd heeft aan deze kunstopvatting gestalte te geven. Het is een politiek statement, al stelt hij keer op keer dat hij niets van politiek moet hebben. Maar hij wil ons laten weten waarom en hoe dat zo gekomen is. Zijn persoonlijk verhaal, tot in de - ogenschijnlijk meest futiele - details, is het verhaal van iemand die een keus heeft gemaakt, waar hij staat in de wereld. En de wereld was in de dertiger jaren van de twintigste eeuw een wereld van crisis, van opkomend nazisme. Zijn persoonlijke crises (zijn leven in Europa na gevormd te zijn in Nederlands Indi�; de verstoorde relatie met zijn vader en diens zelfmoord; het verval van het bezit en de rijkdom van zijn familie; de verloren liefde en het onvermogen zich daar overheen te zetten) hebben hier net zo goed toe bijgedragen als de wereldcrisis. Hij is een verklaard antifascist en met dit boek vertelt hij ons waarom.
Er ontwikkelde zich tussen ons nog een gesprek naar aanleiding van deze "Vorm of Vent-discussie". Kun je een boek mooi vinden, terwijl je de schrijver een weerzinwekkende persoon vindt? Kun je �berhaupt een boek lezen van iemand waarvan je vindt dat hij verschrikkelijke idee�n uitdraagt? De discussie gaat van Reve, Mulisch, Gr�nberg via Hitler naar Theo van Gogh en Pim Fortuyn en we stellen ons de vraag of iedereen alles, hoe weerzinwekkend of kwetsend ook, moet mogen zeggen. Wij constateren dat wij Nederlanders ons graag laten voorstaan op onze tolerantie en liberale houding, maar dat we over zaken als slavenhandel, de positie van de joden in Nederland en de houding van Nederlanders ten opzichte van koloniale onderworpenen liever niet praten. En doordat deze zaken niet (voldoende) erkend worden verandert er ook niet veel en blijven antisemitisme, racisme en nationaal-socialisme - weliswaar niet altijd openlijk, maar toch - sluimeren onder grote bevolkingsgroepen.
