Mihemed, Elî, Efrîn

ibêjin mirovekî ku jiyaneke çep û rast dijiya hebû, vî camêrî tiştek li dinyayê nehîştibû û nekiribû, lewma bûbû raçav û armanca kalîn û lomeyên xelkê bajêr. Her ku di kolanekê re biçûya, kesên hêja û ne hêja deng lê dikirin û bi dehan deng diketin guhê wî, ê ku digot, law ev çi bê holman û wijdan e, law ev tew ji xwedê natirse, gelo ew bi pêşeroja xwe naponije, ew hesabê ku dê siba bimire... ew ê bi çû rûyî biçe cem xwedê, ne rojekê nimêj, ne rojekê, zekat, ne rojekê destên xwe li ber xwedê vegirtine û tika kirine, û ne rojekê lêborîna xwe ji xwedê xwestiye...

Her roja xwedê ev rewşa wî bû, lê tev ku dizanî ewên kalînan ji wî dikin, piraniyên wan derewkar in, û tenê bi rih û tizbiyên xwe propagandeya bazar û navê xwe dikirin, wî biryar da ku rastiya wan derxîne pêşberî xelkê û wan riswa bike.

Demeke çû cejna Qurbanê hat, û di sibeya cejnê de mizgefta bajêr mişt û dagirtî bû, nemaze ew kesên ku bela xwe ji ser mirovê me nedibirîn. Mirovê me çû berxekî mezin kirî, das jî xiste paşila xwe û çû ber mizgetfa bajêr, wî berxê xwe li paş mizgeftê girêda, das xiste destê xwe û bi hers xwe li deriyê mizgeftê bada, bi têvedana derî re, hemû nimêjkarên di hundir de li xwe zivirîn, mirovê me qasî ku bi şev mey vexwaribû, çavên xwe sor bûbûn, bi wan çavên sor û bi dasa ku destê wî de bû, bi dengekî berz bang kir û “Kî ji xwedê ditirse bila derkeve pêşberî min?“, dema nimêjkaran ew gurê çav sor dîtin, gişkan xwe wek pisîkan melisandin û her yekî xwe kir taldeyê ê din, û deng nema ji kesî derket.

Di nav nimêjkaran de kalemêrekî temenê xwe dora nod salî hebû, ew pir mirovekî xizan û reben bû, kalemêr di dilê xwe de got” Law ev bû heyştê sal in, ez berê xwe berve xwedê dikim, û ji wî re nimêj dikim, salên min bûne ew qas, û tiştekî hêja jî ji jiyana min nema ye, ez ê derkevim pêşberî vî kesî, heke xwedê rast hebe dê alîkariya min bike û heke ... Kal rabû ser xwe û got, ez ji xwedê ditirsim, dema mirovê me wiha bihîst, rahişte mile kalê û bi xwe re bir. Li mizgeftê kurtepist kete nav nimêjkaran, ê ku dibêje heywex, bi xwedê ew ji kîsê xwe çû, ma gelo kes vê gotinê dike û xwe dide ber dasa vî bodeleyî... Li derve mirovê me kal bir paş mizgeftê, serê berxê bi dasê jêkir û ji kalê got here tu û malbata xwe ve di vê cejnê de berxê bikin şîv. Piştî kal birê kir, ew ji nûve vegerî mizgeftê, lê vê carê, dîmen bi tirstir bû, cara yekemîn, dasa wî ziwa bû, lê vê carê, dilopên xwînê, çip çip jê diherikîn, carik din bi hêrs ji nimêjkaran re got,“ Ez dibêjim ew kesê ji xwedê ditirse bila derkeve pêşberî min, yan jî ez ê yekî ji we bi xwe veqetînim“. Dema nimêjkaran wiha bihîstin, kab û kuçukên wan şikestin û dilê wan kir pirtepirt, hingê hemû nimêjkarên di mizgeftê de, bi yekdest nîşanê mele kirin, gotin, vaye ew ê ku ji xwedê ditirse... wexta mele wiha dît, bi dengekî berz qîrî û ji nimêjkaran re got, Hey mele diya we ... kengî min gotiye ez ji xwedê ditirsim, ez tew wî nas nakim!?.