Na vier jaar (oorlogs) ellende mag er al eens worden gevierd, werd halfweg de jaren veertig gedacht en alom werden bevrijdingsstoeten georganiseerd en folkloregroepen opgericht. In Sint-Andries heette zo'n groep Wit Boven Zwart.

Na afloop van de Tweede Wereldoorlog werd ons land overspoeld door zgn. bevrijdingsstoeten die niet zelden uit een ernstig en een ludiek gedeelte bestonden. In het ernstige part stapten o.m. verzetslui en gewezen krijgsgevangenen op, in het luimige deel werd de draak gestoken met de bezetter. Later werd dan overgeschakeld op meer folkloristische onderwerpen en dus niet toevallig werden her en der ook folkloregroepen opgericht. In Brugge waren dat o.m. De Kloeftjes, De Klakkertjes en de Boottrekkers van de Wolga.

In Sint-Andries stichtten enkele vrienden aldus de folkloregroep Wit Boven Zwart, een naam die nog duidelijke verwijzingen inhield naar de (na-) oorlogse gebeurtenissen. Wit Boven Zwart werd opgericht in 1945 door Fons Taffeiren, Cesar Decanq, Alice Cattoor en Paula Kerkhove en had zijn lokaal in de herberg van Lambrecht op de hoek van de Pastoriestraat en de Zandstraat (waar thans een uitvaartceremoniebedrijf is gevestigd). De groep, die piekfijn was uitgedost in gitzwarte pakken waarop witte dotten werden aangebracht - ook de fraaie puntmuts en paraplu ontbraken niet - werd al snel een van de grote publiekstrekkers op folklorestoeten in de regio en ook elders in het land. Dit succes deed het gezelschap ook groeien en op een gegeven ogenblik telde de groep meer dan 40 actieve leden, de onvermijdelijke vaandeldrager inbegrepen.
Niettemin zou Wit Boven Zwart een niet zo lang leven zijn beschoren. De bevrijdings- en folkorestoeten geraakten in onbruik en samen daarmee stierven ook tal van folkloregroepen een stille dood. In het begin van de jaren vijftig zette Wit Boven Zwart dan ook een punt achter de activiteiten. Hedwig Dacquin

naar top