Ze hebben weer geknoeid met de tijd: het donkert vlugger dan we kunnen werken en ook te Sint-Andries zijn we dus geneigd om vroeg een pikzwart gezicht te zetten.

Ons vele groen wordt vroeg rosvaal, onze "goeie avond" krijgt een rookpluim achterna, onze hanen raken de tel kwijt en het noorden is weer wat vroeger zoek. De dagen eindigen tussen hond en wolf en die vroege schemer stimuleert het feziken.

Niet getreurd weliswaar. We leven gewoon wat dichter bij elkaar. We flokken ons in de warmste letterzetel en bladeren (o herfst) rustig en soezerig deze Kroniek door. Want eigen bodem, is goud waard.

Vier zalig het kerstfeest en stap gelukkig het nieuwe jaar binnen.

Jo Berten