Berastagi (Sumatra, Indonesie), 31 mei 2002
We hebben weeral eens een helse busrit moeten doorstaan. Onze Sumatraanse chauffeur reed namelijk als een gek. Menig keren hielden we ons hart vast bij een voorbijsteekmanoeuvre. Aan het vertrekpunt van de rit lag Bukit Lawang. Het eindpunt, waar we nu zijn, draagt de naam Berastagi.
Wie Bukit Lawang zegt, zegt oerang oetangs. Er is een rehabilitatiecentrum gevestigd voor de dieren. Concreet betekent dat dat gevangen genomen oerang oetangs opnieuw leren om in het wild te leven. Als bezoeker kan je twee keer per dag naar een platform gaan kijken waar pas losgelaten dieren te eten krijgen. Anja en ik gingen naar de middagsessie en kregen drie primaten te zien: een mannetje en en een vrouwtje met een babytje. Het was de moeite om ze vanop een paar meter te kunnen bekijken. Na de maaltijd keerde iedereen terug naar het centrum en wij bleven nog wat praten met de opzichter. Toen kwam er zowaar een oerang oetang naar ons en passeerde mij op nog geen dertig centimeter! Dat was even schrikken maar ik voelde op de een of andere manier dat het beest me niets zou doen.
Bukit Lawang ligt in de jungle, dat had je waarschijnlijk al kunnen vermoeden. Misschien zou ik daar beter aan toevoegen: voorlopig nog althans. Want overal hangen er posters uit die de schrikwekkende afname van het tropisch regenwoud historisch en geografisch uitbeelden. Als we de posters mogen geloven, is het helemaal afgelopen met het regenwoud in Sumatra voor 2010! En ik geloof dat de tropische regenwouden elders hetzelfde lot beschoren zijn. Het probleem heeft me altijd nauw aan het hart gelegen en nu heb ik ook gezien met mijn eigen ogen waar het eigenlijk om gaat. Hopelijk kan het tij nog gekeerd worden. Save the rainforest, don't shave it!