Kho Tao (Thailand), 5 mei 2002
Het afscheid van Brechtje, Marleen, Bart en Nieuw-Zeeland bracht de emoties boven en de traantjes naar buiten. Op het vliegtuig naar Singapore werden we gelukkig getroost door de fratsen van Mister Bean. Ze zijn ondertussen misschien al een beetje gedateerd maar konden ons toch nog doen lachen. We vlogen met Singapore airlines en dat betekent dat je een ganse entertainment installatie ter beschikking krijgt. Je verveelt je geen moment! Ik heb gekeken naar verschillende komedie series (onder andere Mister Bean dus) en drie films, een poging gedaan om een computerspelletje te spelen, twee keer gegeten en een krant gelezen. Astublieft!! Bovenop dit alles werden we boven Australie getrakteerd op helder weer.
In Singapore is alles redelijk vlug gegaan. Taxi in, taxi uit. Hotel in, hotel uit. Bus in, bus uit. Vliegtuig in en voor we goed wisten dat we in Singapore geweest waren, waren we alweer in ons vertrouwde Bangkok. Als echte Bangkokianezen zochten we onze favoriete plekjes op en bereidden we ons voor op het laatste afscheid van deze megastad waar we toch heel wat tijd hebben doorgebracht.
Met een nachtbus reden we tot in Chumphon waar we voor dag en dauw twee uur wachtten op een boot die ons uiteindelijk naar Kho Tao bracht. Dit eilandje voor de zuidoostkust van Thailand staat in de eerste plaats gekend als een duikerseilandje en daarom zijn we hier. Bij aankomst schreven we ons meteen in voor een vierdaagse duikcursus en we installeerden ons in een bungalow op 50 meter van het strand. Bij wijze van voorproefje gingen we al eens snorkelen bij een afgelegen strandje. We zagen er mooie visjes en sommigen kwamen zelfs aan onze tenen knabbelen. Maar geen nood, het waren geen Pirana's dus meer dan een kriebelgevoel hielden we er niet aan over.
Meer zal ik voorlopig niet verklappen. Een verslag van de duikcursus is in aantocht. Blub, blub ...