Christchurch (Nieuw-Zeeland), 27 april 2002
De laatste paar dagen in Nieuw-Zeeland stonden in het teken van de zeezoogdieren.
Eergisteren keerden we met de ferry terug van het noordereiland naar het zuidereiland. Op een gegeven moment lummelde ik wat rond op de boeg van het schip. Opeens bemerkte ik drie dolfijnen in het water. Ik wou meer opzij gaan om ze beter te bekijken maar toen waren ze alweer weg. Dat was mijn eerste contact ooit met dolfijnen in hun natuurlijke omgeving.
De boot kwam aan in Picton waar we van voertuig wisselden naar een trein. Deze bracht ons naar Kaikoura langs een paar typisch prachtige stukjes zuidereiland. De trein reed voor een groot stuk van het traject vlak langs de kust. En daar zagen we heel wat zeehonden die nonchalant op de rotsen zaten uit te rusten. Soms hieven ze eens hun kop op en dachten waarschijnlijk: ‘wat voor een raar beest passeert daar nu!?’ Maar ze toonden zich over het algemeen niet geintimideerd door de voorbijglijdende machine.
Het voorlopige eindpunt van de treinreis was Kaikoura. Daar hadden we een kamer geboekt en een ‘whale-watching’ toer voor de volgende dag. We stonden op met een dikke mist en zagen ons walvisavontuur al in het water vallen of in dit geval eerder uit het water vallen. Maar de boottocht ging gelukkig toch door. Na wat duwen en trekken was iedereen gezeten en wij hadden een plekje op het dak van het bootje weten te bemachtigen. We vertrokken voor een fantastische zeeervaring. Een tochtje van twintig minuten bracht ons al bij een eerste walvis. Het gaat meer bepaald over de ‘Sperm Whale’. (Mijn promiscue aard verhindert mij om dit letterlijk te vertalen). Misschien wordt het voor sommigen onder u duidelijker als ik vermeld dat de walvis in ‘Moby Dick’ eveneens een ‘Sperm Whale’ is. Voor de kust van Kaikoura zitten er enkel mannetjes van deze soort walvissen. Ze kunnen heel lang onder water blijven, tot zelfs twee uur. Je moet dus geluk hebben om ze te treffen aan het zeeoppervlak. Ze komen boven om te ademen en uit te rusten. Dat duurt ongeveer vijf tot tien minuten en gaat gepaard met heel wat spuiten en briesen. Vanop de boot zie je dan enkel het topje van hun rug maar dat is al indrukwekkend genoeg en heeft een idee hoeveel van het beest er nog onder water zit. Het is waarlijk fantastich om dat vanop een afstand van een meter of tien mee te maken. Het hoogtepunt komt dan wanneer de walvis gaat duiken want dan kantelt hij zijn lichaam en steekt hij zijn staart uit het water alvorens hij verdwijnt naar de diepten van de zee. We zagen twee walvissen.
Maar dat was nog niet alles. De kust voor Kaikoura bruist van het leven. Dat komt door de speciale structuur van de zeebodem. De ondiepe kustwateren verdiepen op een gegeven moment enorm waardoor er gunstige stromingen worden gecreeerd. Tijdens dezelfde boottocht konden we dus nog meer zeezoogdieren bewonderen. We zagen onder meer zeehonden die op hun rug in het water lagen met hun flippers of hun staart uit het water. Dat was grappig om te zien. We kregen te horen dat ze dat doen om zich een beetje te warmen aan de lucht. Maar het leek wel alsof ze zwaaiden naar ons.
Tweemaal zagen we ook een hele groep ‘Dusky’ dolfijnen. Dat was ook heel speciaal. Deze dolfijnen zijn gekend vanwege hun acrobatische toeren. Ze springen behendig uit het water en we zagen zelfs twee keer hoe een dolfijn een salto maakte. Ze zwemmen blijkbaar ook graag langs de boot, tot groot jolijt van ons en de andere mensen aan boord. Je ziet ze op drie meter passeren voor je neus en tientallen exemplaren tegelijk. Dat was haast nog indrukwekkender dan de ontmoeting met de ‘Sperm Whales’.
Het vermelden waard zijn ook nog de albatrossen die we zagen dobberen op het water. We waren weer onder de indruk van de reusachtige omvang van deze vogel. Ik vergelijk het graag met een grote hond, zo groot zijn die vogels. We zagen ook twee vogels voorbij vliegen die in het engels ‘Gannets’ werden genoemd en die redelijk goed geleken op onze ‘Jan van Gent’. Kaikoura wordt trouwens wel eens de belangrijkste stad in de wereld met betrekking tot zeevogels genoemd.
Tot zover deze uitwijding over het marine leven in Nieuw-Zeeland. Het boottochtje voor de kust van Kaikoura was een ideale afsluiter voor ons bezoek aan dit majestueuze land. Nieuw-Zeeland is er zeker en vast in geslaagd om ook ons te betoveren.