Wanganui (Nieuw-Zeeland), 22 april 2002
Sedert we Rotorua met zijn zwavelgeuren en magische landschappen hebben achtergelaten, hebben we nog meer van het Noordereiland van Nieuw- Zeeland doorwrocht. De hoogtepunten waren het strand aan Cathedral Cove op het Coromandel schiereiland en de betoverende glimwormgrotten van Waitomo. Maar eigenlijk wil ik het nu eens hebben over de laatste twee backpackers waar we verbleven.
De "Lions Den" in Coromandel town is echt wel een speciaal slaapplekje. Lynda is de gastvrouw en slooft zich uit om er een gezellig boeltje van te maken. Er slapen maar een stuk of tien mensen en daardoor heb je het gevoel in een hechte gemeenschap te verblijven. Lynda maakt heerlijke gerechten met schotels die bijvoordbeeld "Bubble and Squeak" noemen. Het begon eigenlijk al goed toen we op voorhand langs de telefoon een reservatie maakten. Ik hoorde Lynda zingen aan de lijn en kon me al voorstellen hoe ze fladderend door het huis op zoek ging naar haar reserveringsboek. Ze was een zonnetje in huis en beinvloedde haar gasten met haar positieve uitstraling. In de tuin staat het hippiehouse, een soort houten caravan waar slechts 1 gelukkige kan verblijven. Maar wij zaten ook mooi in de Africa room, compleet met muskietennet en zebramotieven op het tapijt. Een paar huizen verder vind je de lokale pub en het was al een hele belevenis om daar eens binnen te steken: hoofden van everzwijnen en herten boven de bar, dronken kiwi's (Nieuw- Zeelanders), dansende oudjes en een mega tv- scherm waarop rugby wordt vertoond. Een Duitse gaste van ons guesthouse aanvaardde er zelfs een uitnodiging om mee te gaan met een pighunting (everzwijnjacht) de volgende dag. Het was eens leuk om dat allemaal te zien gebeuren vanachter een glas flets bier.
Na ontsnapt te zijn uit de "Lions Den", reden we verder naar Te Kuiti waar we dit keer logeerden in "Casara Mesa Backpackers". Eigenlijk heb je een voertuig met vierwiel aandrijving nodig om er te geraken maar het lukte nog net met onze gehuurde Toyota Corolla. De huiselijke sfeer aldaar was eigenlijk nog groter dan in Coromandel want er waren slechts een half dozijn gasten. Don is de gastheer en het lijkt alsof hij zijn huis openstelt voor verdwaalde toeristen want er valt eigenlijk niets te beleven in Te Kuiti. Ik zou echt geen treffelijk antwoord kunnen geven op de vraag waarom we nu juist daar moesten verblijven. Maar kom, het is dus meegevallen. Al vlug ken je iedereen en heb je diepgaande gesprekken. Je gaat met andere woorden verder dan: "Where do you come from?", "How long are you here?" of nog zo'n klassieker "What's your name?". Het werd een fijne avond van video's kijken in je luie zetel en een voormiddag van gitaar spelen en babbelen op de veranda in de zon.
Zo, dat was eens een ander aspect van onze reis. Het is zeker niet te verwaarlozen want lekker slapen is nodig... en doet deugd.