Franz Jozef (Nieuw-Zeeland), 20 maart 2002
De weergoden zijn met ons. Gisteren reden we verder in zuidelijke richting langs de westkust en arriveerden in Franz Jozef, een toeristisch dorpje dat zijn naam verleent aan de gelijknamige gletsjer vlakbij. Net op het moment dat we de regen als een "fact of life" begonnen te beschouwen en we ons in een tea-room nestelden met een warm drankje en een "chocolate muffin", stopte het met regenen. Dit half mirakel lieten we niet ongemoeid en terstond toogden we naar de gletsjer. Het bleef zowaar droog en we konden een wandeling maken door de desolate gletsjervallei tot bij de ijsmassa. Ik had nog nooit zo'n ding gezien en had een mijn-eerste-keer-gevoel.
Vanmorgen begon met een helblauwe hemel. We schrokten ons ontbijt naar binnen en waren de eerste wandelaars van de "Robert Point trek". Heen en terug doe je er zes uur over en het hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk, is een bovenaanzicht op de Franz Jozef gletsjer. Om daar te komen, moet je door riviertjes, langs watervalletjes en over metershoge hangbruggen. We kwamen moe en verzadigd terug bij de auto. Maar na de late lunch vonden we toch nog de moed en de kracht bijeen om tot Okarito aan de zee te rijden. We maakten er een korte wandeling. Deze bracht ons naar een uitzichtspunt vanwaar we aan de ene kant de zee en een lagune zagen en aan de andere kant de besneeuwde toppen van de Alpen. Volledig afgepeigerd, prepareerden we ons nog een warm avondmaal en gaven onze lichamen hun welverdiende rust. Slaapwel benen, rust maar goed uit want morgen staat jullie weer wat te wachten.