Creymouth (Nieuw-Zeeland), 18 maart 2002
Vandaag was weeral een erg regenachtige maar desalniettemin bevredigende dag. Ik leg uit hoe dit kan.
Vanmorgen reden we van Greymouth naar Punakaiki. Daar bevinden zich ongetwijfeld een van de meest eigenaardige geologisch fenomenen van het land en misschien wel van de wereld maar daarover later meer. In Punakaiki, deden we eerst de korte "Truman track" die ons van de hoofdweg door een tropisch bos naar een baaitje aan de zee bracht. Het was bijna vloed en de golven beukten hard tegen de rotsen waarbij het water dansend opsprong. De kracht van de natuur maakte weer indruk op ons en we bleven een kwartiertje kijken naar de golvendans.
En dan kwam "le moment supreme". Het was hoogtij en daarom hoog tijd om naar de fameuze "Pancake rocks" te gaan kijken. Het gaat eigenlijk om lagen kalksteen op elkaar die hoog oprijzen en die eruit zien als gigantische stapels pannenkoeken. Je vindt er verschillende stapels dicht bijeen en middenin dit alles is er een diepe bassin waarin de zee via openingen hard tekeer gaat. Erosie heeft er verder voorgezorgd dat er hier en daar vertikale schachten in de rotsen zitten waardoor het zeewater naar boven wordt geperst. Het spuit eruit en maakt de argeloze voorbijganger aardig nat. Er zijn ook rotsen waar je met wat verbeelding gezichten in herkent. De "Oehs", "Aahs" en "Waws" vielen bij bosjes uit de lucht. En ook de regen deed hetzelfde, met bakken, gelukkig net op het moment dat we wilden weggaan. Maar we moesten nog tot aan de auto en toen we daar aankwamen, waren we zo nat als twee pinguins die net uit het water komen.
Na de picknick wandelden we tot bij een grot waar we tevergeefs zochten naar glimwormpjes. Onze zaklantaarn was bijna opgebruikt en de wormpjes verschaften ons evenmin het nodige licht. Dan maar een wandeling langs de "Porarari rivier". We hadden onze hoop gezet op een paar streepjes blauwe lucht maar dat bleek tevergeefs want het begon algauw weer te motregenen. Gelukkig liepen we een beetje beschut onder het bladerdak van een redelijk dichtbegroeid regenwoud. De westkust ontvangt naar het schijnt de meeste neerslag van het land. We zullen er dus maar gewoon aan worden want de komende dagen blijven we in deze vochtige regio.