Wanaka (Nieuw-Zeeland), 23 maart 2002
Het staat nu vast, Anja en ik zijn unaniem: Nieuw-Zeeland is een prachtig land. Gisteren we ondervonden we dat weeral aan den lijve toen we van Franz Jozef naar Wanaka reden. Onderweg stopten we op verschillende plekken en het was telkens raak tot zeer raak.
"Bruce Bay" kwam het eerst aan de beurt met een immens verlaten strand met drifthout waartegen de metershoge golven hard beukten. Daarna passeerde "Knight's Point" de revue, een hoge klif vanwaar je haast loodrecht naar beneden kijkt naar de zee. Ook de omgeving rond "Ship's Creek" deden we aan. We waren allebei erg gecharmeerd door dit plekje waar de zoute zee en een zoete lagune vlakbij elkaar liggen. Daarna reden we door de brede vallei van de Haast rivier landinwaarts. We werden af en toe een glimp gegund van de besneeuwde toppen van de Alpen. We stopten een paar keer voor een korte wandeling door de bossen, naar een waterval of een zijriviertje. Maar het mooiste werd ons gespaard voor het einde. Twee reusachtige meren verschenen ten tonele, net voor we in Wanaka aankwamen. Anja noch ik hadden ooit zo'n grote zoetwatermeren gezien. We waren nog aan het bekomen van de eerste en we reden een heuvelrug over en werden geconfronteerd met de tweede. Werkelijk prachtig!
Vanmorgen maakte ik dan een vroege wandeling in Wanaka en ontdekte prachtige kleurschakeringen in de lucht. Het decor van dit schouwspel was het Wanaka meer en de Alpen. Ik moest dus weeral vaststellen dat Nieuw-Zeeland enorm veel moois te bieden heeft.