Siem Reap (Cambodia), 1 maart 2002
Ik ben er in geslaagd om tot nu toe deze website redelijk up-to-date te houden. Ik heb mezelf wel eens afgevraagd waarom ik dat eigenlijk doe? Aan de oppervlakte speelt natuurlijk mee dat je je familie en vrienden op de hoogte wil houden maar soms vraag ik me af of er ook nog andere redenen zijn. Veel reizigers houden trouwens een dagboek bij, ik ben lang niet de enige die schrijft.
Ik geloof dat de mens de behoefte voelt om de vluchtige dingen des levens vast te leggen: iets wat je ziet, een gedachte, een gevoel. Een mens heeft het kennelijk moeilijk om deze te laten zijn voor wat ze zijn, ze moeten gematerialiseerd worden. Misschien is deze behoefte wel gebaseerd op een diepere drang naar onsterfelijkheid. Het is moeilijk om te aanvaarden voor een mens dat men er ooit niet meer zal zijn. Het vastleggen van de vluchtige dingen doet dan toch iets van onszelf voortleven.
Hetzelfde met foto's. Waarom heeft iemand per se een herrinnering nodig in materiele vorm? Is de herrinnering in je hoofd niet genoeg? Als ikzelf foto's neem, dan heb ik toch het vaag gevoel dat er iets belangrijks meespeelt op een onbewust niveau. Ik slaag er niet in om een bepaald iets wat ik zie en interessant vind zomaar voorbij te laten gaan. Ik wil het beeld niet laten verdwijnen of ik wil er niet van weggaan. Op dat moment is een foto de ideale oplossing natuurlijk: je hoeft geen afscheid te nemen van hetgeen je vastlegt op foto. Het wordt vereeuwigd en wordt onsterfelijk. Het zal nooit meer verdwijnen (voor eventjes toch niet).
Ik weet niet waarom ik nu opeens deze gedachte heb. Misschien heeft het wel te maken met de nabijheid van de tempels van Angkor, ook nog zo'n poging tot onsterfelijkheid, weliswaar van een veel grootser aard. Ook vijfhonderd tot duizend jaar geleden hadden de god-koningen van Angkor de behoefte om iets materieels na te laten. We gaan deze resten straks voor het eerst gaan bezoeken. Ik durf wedden dat ik deze pogingen tot eeuwig leven op mijn manier zal willen vereeuwigen: met een foto en een stukje tekst.