White Sand Beach, Ko Chang (Thailand), 21 februari 2002
Och, wat kunnen ze het een mens toch lastig maken! In de schaduw zitten van een palmboom, slurpend aan een cocosnoot is toch niet helemaal zonder inspanningen. Je moet af en toe die zware noot naar je mond brengen en alsof dat nog niet erg genoeg is, moet je nu en dan de bladzijde van je boek omslaan. Ik heb er echter voor gekozen om deze laatsgenoemde vermoeiende taak niet uit te voeren en voel me perfect gelukkig met de herlezing van dezelfde twee pagina's keer op keer.
Je snapt het vermoedelijk al: we zijn aan het relaxen. Dit eilandje in het zuidoosten van Thailand is daar ideaal voor. De temperatuur van het zeewater lijkt wel op perfecte temperatuur gebracht te zijn en het briesje houdt ook het kwik aan wal op een ideaal niveau. Het is voor ons beiden de eerste keer dat we op een postkaartachtig eilandje zijn en we genieten ervan als kleine kinderen. Anja plonst en pletst in de zee terwijl ik maar niet kan geloven dat we hier werkelijk zijn.
Vanmorgen gingen we schelpjes zoeken op het strand. We vonden heel wat flinterdunne exemplaren met een diameter tussen de vijf en de tien centimeter. We hebben zelfs het ambitieuze plan opgevat om er iets mee te maken. Maar dat is voor wanneer we weer thuis zijn. Nu gaan we ons beperken tot zo weinig mogelijk actie. Wellicht geraken we nog net van ons bed naar het strand en terug.