Ko Chang (Thailand), 19 februari 2002
Na een zenuwslopende mini-busrit kwamen we aan op het paradijselijke Ko Chang en zagen we voor het eerst in vier maanden de zee terug. Het deed deugd om de zwoele zeebries weer op onze huid te voelen en om de lichte golfslag te horen klotsen tegen de kust. Anja voelt een verbondenheid met de zee omdat ze er altijd vlakbij heeft gewoond. Bij mij gaat het eerder om een gevoel van ontzag voor die enorme natuurkracht.
'Ko' betekent eiland in het Thai en 'Chang' olifant maar het is niet echt duidelijk waarom deze plek deze naam draagt. In elk geval is dit een heel mooi en typisch tropisch eilandje, niet dat we al experten zijn op dat vlak. Maar je vindt er witte palmstranden, een rijke groene omgeving, helblauw water en bungalows op of aan het strand. We hebben voor onszelf zo'n gebouwtje ingepikt en verlangen er al naar om morgenochtend met datzelfde geklots door het open raam wakker te worden.
Momenteel laten we ons eten zakken bij de klanken van een hollander die meezingertjes speelt op zijn gitaar in een plaatselijk restaurantje. Op het applaus afgaand, is hij niet erg succesvol maar er zitten niet zoveel mensen in de zaal en hij is eigenlijk helemaal niet zo slecht. En nu tovert hij toch wel 'Blackbird' van 'The Beatles' uit zijn repertoire zeker! Dat is vast en zeker 1 van mijn favoriete nummertjes van 'The Fab Four'. Enfin, een mooi liedje om deze dag te eindigen: 'Blackbird fly, into the light of a dark black night...'