Het zwakke geslacht

Deel 4

 

 

 

“Leone?” Victoria legt haar hand op Leone’s knie.

“Hola,” zegt ze suf terug. Beide vrouwen lachen naar elkaar. “Hoe voel je je?”

“Al een stuk beter,” antwoordt Victoria met een heldere stem, “wat doe jij hier nu?”

“Ik dacht dat je mijn aanwezigheid wel op prijs zou stellen.”

Tranen van ontroering branden in haar ogen. Ze wenkt Leone naar haar toe te komen en geeft haar een warme knuffel, terwijl de tranen over haar wangen stromen. Het is heel lang geleden dat iemand voor haar gezorgd heeft en een vrouw wel te verstaan. Dat is toch iets anders dan een man voor je zorgt.

“Hoe is het in de taberna?” informeert ze, terwijl ze nog in Leone’s armen ligt.

“Rustig.”

“Je ziet er moe uit, zou jij dan ook niet naar de hacienda terug gaan?” Nu is het haar beurt om voor Leone te zorgen, meent ze.

“Ik wordt gek van die mannen, ze bedoelen het goed, maar zijn bang dat we doodgaan, of zoiets,” zucht ze, “ik blijf liever bij jou.”

Victoria moet hardop lachen. “Zullen we dan samen in de taberna gaan zitten met een fles op ons schoot?”

Leone accepteert het voorstel met een brede grijns.

Terwijl Leone zorgt dat er twee hete flessen water klaarstaan, zoekt Victoria een paar kussen, zodat ze comfortabel ieder op een bank tegen de muur kunnen zitten. De taberna is verlaten, want iedereen is weer met zijn eigen bezigheden bezig of houdt een siësta. Shelley en Sabrina zijn ook naar huis gegaan.

 

Enkele uren later treft Don Diego de dames nog op hun bank gesteund door kussens. Hij is blij dat hij Victoria weer ziet lachen. Hij ontvangt de waarschuwende blik van Leone. Hij heeft bijna de hele middag over het gesprek nagedacht. Hij kan goed begrijpen dat deze twee vrouwen vriendinnen geworden zijn.

“Hola Victoria, al weer op zie ik,” glimlacht hij naar haar, terwijl hij naast Leone op de bank plaats neemt. Ze had ruimte voor hem gemaakt om hen gezelschap te kunnen houden.

“Ik zei je toch dat het wel weer goed komt, maar jij wilde niet me luisteren,” verwijt ze hem plagend.

“Sí, dat klopt, maar ik zie je ook veel liever lachen dan zoals ik je vanmorgen zag.” In zijn ogen schittert een lichtje.

Victoria bloost een beetje van zijn opmerking: “Gracias, Diego, je bent een echte vriend.”

Leone ziet het lichtje dimmen, maar Diego blijft haar met een warme glimlach aankijken, “Voor jou altijd.”

Hij vraagt haar niet hoe ze zich voelt, want hij is bang dat hij Leone zal verraden.

“Victoria, ik ga maar eens voor het diner zorgen. Over een uur zal alles hier wel volstromen,” Leone voelt zich nu ook een stuk beter en denkt de avond weer aan te kunnen.

“Dan help ik je,” zegt Victoria.

“Ik help haar wel,” komt Don Diego tussenbeide, “maar ik kan wel wat instructies van je gebruiken.”

Victoria gaat er mee akkoord. Ze sleept haar kussens mee naar de keuken, die ze op een stoel legt en erin opkrult. Don Diego hangt zijn jasje aan de kast en stroopt zijn mouwen tot halverwege zijn onderarmen op.

Victoria is geïntrigeerd door Diego’s aanwezigheid in de keuken. Ze had nooit verwacht hem zulk werk te zien doen. Het is een goed team denkt ze, wanneer ze hen de bevelen geeft en zij het uitvoeren. Jaloezie maakt zich van haar meester. Ze snapt niet waarom. Ze wil Diego gelukkig zien, maar waarom zou ze het erg vinden als hij gelukkig met Leone is?

Leone ziet de uitdrukking op haar gezicht en komt naar haar toegelopen. Ze kan niet raden wat Victoria denkt, maar haar intuïtie vertelt haar dat Victoria ergens niet mee eens is.

Ze geeft haar vriendin een warme knuffel en fluistert in haar oor: “Ik denk dat jij je geen betere vriend in je keuken kunt wensen dan Don Diego.” Ze geeft haar een knipoog. Victoria kijkt haar verbaasd aan en begint te lachen. Ze moet vooral lachen door de verwilderde blik in haar Diego’s ogen.

Leone zegt niets meer en verlaat de keuken. Ze laat het aan die twee over. Diverse mensen komen de taberna binnengestroomd. Ze neemt de bestellingen op en geeft het aan Victoria door. Zij kan dan voor de rest zorgen. Zelf regelt ze de drankbestellingen.

Diego probeert bij Victoria los te krijgen wat zij met Leone aan het smoezen was. Hij gooit een appel naar haar toe, die ze netjes vangt. “Eet op, dan kun je niets meer achter mijn rug om smoezen,” plaagt hij. Geamuseerd kijkt ze naar haar vriend, die de laatste groenten in partjes snijdt. Het voelt goed in zijn buurt te zijn. Ze had nooit gedacht hem ooit in haar keuken te zien werken. Het bevalt haar wel. Ze kan aan zijn handelen zien, dat hij wel eens eerder in de keuken heeft gestaan. Zorro heeft haar ook een keer verrast door een kleine maaltijd voor haar klaar te maken. Haar gedachten worden verstoord door Sabrina, die de keuken binnen loopt. Wanneer het gordijn achter haar sluit, staat ze aan de grond genageld. Sabrina weet niet wat ze moet denken van het feit dat Don Diego in Victoria’s keuken is. Ze ziet Victoria relaxt op een stoel zitten staren naar de cabellero.

“Sabrina, kom maar verder,” probeert Victoria haar werkneemster gerust te stellen.

Diego voelt zich schuldig als hij haar reputatie om zeep geholpen heeft, “Nu je toch je hulp heb, denk ik dat ik maar eens op stap.”

“Gracias, voor je hulp, Diego. Ik waardeer het heel erg van je.”

“De nada, adiós,” en hij verlaat via de achterdeur de taberna om via de voordeur weer binnen te komen. Hij wil verdere roddels voorkomen.

Felipe en zijn vader zijn net binnengekomen voor het diner.

 

Twee uur later is Victoria van mening dat Leone genoeg gedaan heeft. Ze ziet er afgeleefd uit en lijkt onder het lot van vrouwzijn te bezwijken. “Leone, ik wil dat je naar je bed gaat,” gebiedt Victoria op een vriendelijke toon.

Leone wil protesteren, maar wordt onderbroken door Felipe’s gebaren. “Ik breng haar naar huis.”

Zijn vader en Don Alejandro zijn het met Victoria eens en geven hem een goedkeurende knik. Door de doordingende ogen geeft ze zich gewillig over. Ze ontdoet zich van haar schort en geeft hem aan Victoria, waarna ze haar een knuffel geeft.

“Slaap lekker, Leone,” fluistert Victoria haar in haar oor, “als je je morgen niet lekker voelt, moet je in je bed blijven. Beloof je dat?”

Leone knikt, maar zal zich morgen waarschijnlijk bedenken. Wat dat betreft lijkt ze veel op Victoria.

Felipe biedt zijn arm aan leidt haar uit de taberna. Felipe merkt dat Leone heel moe is en helpt haar als een heer in het zadel.

Op een rustig tempo rijden ze naar de hacienda. Leone is niet erg spraakzaam. Felipe kan het begrijpen, maar probeert haar goed gezelschap te houden. Met langzame en duidelijke gebaren probeert hij een gesprek te voeren. Halverwege gebaart hij dat hij het nu wel jammer vindt dat hij niet kan praten, nadat Leone voor de twintigste keer vraagt of hij zijn gebaren wil herhalen. Ze kan hem niet helemaal volgen.

“Hoe komt het dat je nog steeds niet kan praten, maar dat wel je gehoor terug gekregen hebt?” vraagt ze geïnteresseerd met een vermoeide stem.

Felipe haalt zijn schouders op. Hij heeft er al jaren over zitten denken, maar heeft zich er bij neergelegd. Hij weet alleen nog dat hij een nachtmerrie had in de nacht, nadat de hacienda aangevallen was door tien bandieten. Hij was toen bewusteloos geraakt. De bedienden hebben met Don Alejandro de meeste bandieten gedood. De anderen zijn uiteindelijk in de gevangenis beland. Don Diego was toen nog in Madrid, maar kwam een half jaar later op zijn vaders verzoek terug naar Los Angelos.

“Geloof je dat je ooit nog zult kunnen praten?” vraagt ze zacht.

Weer haalt Felipe zijn schouders op. “Mijn vader zegt dat het wel mogelijk moet zijn, maar ik heb geen idee hoe dat zou kunnen.”

“De geest is inderdaad krachtiger dan men denkt, Felipe,” bevestigt ze Don Diego’s visie.

Ze komen nu bij de hacienda aan. Felipe tilt haar van het paard, nadat hij zelf afgestegen is en Miquel de teugels overneemt.

Het voelt goed door hem ondersteund te worden. Miquel loopt met beide paarden naar de stallen. Leone voelt zich intussen week worden, niet door Felipe’s aanraking, maar door de vermoeidheid. “Hou me vast, Felipe, ik heb het gevoel dat ik zo kan instorten,” fluistert ze hees. Felipe voelt haar lichaam slap worden en ondersteund haar, zoals ze gevraagd heeft. Als mijn vader ons zo ziet, dan zal hij nog andere dingen denken.

Hij besluit dat het beter is haar naar binnen te dragen. Hij bukt zich en pakt haar voorzichtig op. Met haar in zijn armen, terwijl haar hoofd op zijn schouders rust, draagt hij haar naar binnen. Hij is enigszins verbaasd dat hij haar zo makkelijk heeft kunnen optillen. Hij kan zich nauwelijks voorstellen dat ze zo licht is. De trainingen zullen me dan wel heel sterk gemaakt hebben. Binnen brengt hij haar naar de woonkamer en legt haar op de bank.

Een pijnlijke kreun ontsnapt haar lippen. “Wat is er?” gebaart hij, waarna hij zijn excuses voor zijn ruwheid aanbiedt.

“Nee, dat is jouw schuld niet,” verzekert ze hem, “de spieren in mijn rug zijn pijnlijk verkrampt.”

Felipe heeft door wat de oorzaak moet zijn. Hij herinnert zich wat Leone in taberna zei en haast zich naar de keuken. Maria is daar niet aanwezig, dus zorgt hij zelf voor een kruik met warm water.

Wanneer hij terug komt ziet hij Leone nog op haar rug met haar benen opgetrokken op de sofa liggen. Haar gezicht ziet gespannen, terwijl ze haar ogen dicht heeft. Hij legt een hand op haar arm om haar aandacht te trekken. Wanneer ze naar hem op kijkt, vraagt hij haar om te draaien. Ze komt overeind een doet wat hij vraagt. Hij legt de warme kruik op haar rug. Met de handdoek op de kruik houdt hij het voorwerp op haar rug vast. De warmte dringt snel door haar blouse door. Na twee seconde lijkt het of de warmte van de kruik door haar huid heen brandt. Ze laat niets merken. Even vervloekt ze zichzelf, omdat ze haar korset niet aangedaan had. Sinds ze in de Nieuwe Wereld is, heeft ze het niet altijd aangedaan. Ze vindt dat haar figuur makkelijk zonder kan, daarbij heeft ze er meer bewegingsvrijheid door. Vandaag had het haar rug kunnen ontlasten en zou de warmte minder in haar huid branden. Het wendt vanzelf. Deze pijn voelt uiteindelijk als een verademing ten opzichte van de zeurende pijn die ze de hele avond al voelt.

Felipe houdt haar gezicht in de gaten en ziet haar langzaam ontspannen naar mate de tijd verstrijkt. Hij begint zich af te vragen of een massage ook kan helpen. Hij heeft vaak de krampen uit Zorro’s spieren gemasseerd. Hij zou het graag willen uitproberen, maar doet het niet, want het zou hoogst ongepast zijn.

 

Don Diego en zijn vader treffen een uur later een slapende Leone en een toekijkende Felipe aan, die nog steeds de kruik op haar rug vast houdt. Intussen had hij het afgekoelde water in de kruik vervangen door heet water.

“Wat is er gebeurd?” vraagt Don Alejandro gealarmeerd.

Felipe zegt alleen dat ze heel moe is en last van haar rug heeft. Don Diego heeft de hint door. Zijn hart verwarmd door Felipe’s goede zorg over Leone.

Don Alejandro vindt dat het beter is dat Leone naar haar kamer gebracht wordt. Diego biedt zijn hulp aan, maar Felipe wijst het af: “Dit kan ik zelf ook regelen.”

Diego haalt zijn schouders op, “Ga je gang, ik zal één van de dienstmeiden zoeken.”

Don Alejandro loopt achter Felipe aan, die Leone weer in zijn armen heeft. Halverwege de gang beseft Leone dat ze ergens naar toe gebracht wordt. Ze laat het toe, wanneer ze merkt dat Felipe haar draagt. Ze voelt zich beschermd, ze staat nu niet meer alleen op de wereld en hoeft nu niet over anderen te waken.

Don Alejandro houdt voor Felipe haar kamerdeur open en moppert: “Ze had vandaag niet moeten werken! Morgen blijft ze thuis, al moet ik haar opsluiten.”

Diego komt met Maria aangelopen. Ze stuurt de heren naar buiten, zodat ze Leone in haar nachtkleding kan helpen.

Inwendig moppert de vrouw over het feit dat Leone geen korset draagt, zoals een dame dat behoort te doen.

 

De heren zijn naar de bibliotheek gelopen. Onderweg beklaagt Don Alejandro zijn zoon: “Als ik het zo zie, heb ik dadelijk nog eerder achterkleinkinderen dan kleinkinderen.”

Don Diego rolt met zijn ogen, want hij weet al wat er komen gaat. “Wanneer vind jij nou eens een vrouw? Ik kan me niet voorstellen dat jij gelukkig bent met je leven. Je moeder heeft mijn leven compleet gemaakt, Diego.”

Diego zwijgt dit keer, hij heeft geen zin in een woordenwisseling. Hij heeft ook gemerkt dat Felipe een bepaalde interesse in Leone heeft. In ieder geval kunnen ze goed met elkaar overweg.

 

 

 

 

 

Deel 3                 Fan fiction                           Deel 5