Het zwakke geslacht

Deel 3

 

 

 

Don Diego komt met Felipe de taberna binnengewandeld en gaat bij zijn vader aan tafel zitten. Zijn vader begint meteen over Victoria te praten, “Leone zegt dat ze zich vandaag niet lekker voelt, weet jij er iets van, Diego?”

“Dat hebben ze mij ook vertelt, vader,” bekent hij bezorgd. “Ze zeggen dat het morgen weer over zal zijn.”

“Is de dokter dan langsgekomen?” vraagt Don Alejandro verder, waarop zijn zoon een ontkennend antwoord geeft. Het is even stil aan tafel, wanneer Shelley de bestelling komt nemen.

 

“Als het eten je niet bevalt, señor,” bijt Leone ineens een klant toe, “dan kun je maar beter thuis eten. Het is niet nodig het eten op de grond te smijten.”

De heren kijken zorgelijk naar hun gaste. Kwaad en vermoeid loopt Leone naar de keuken om een doek te halen.

“Die heeft ook haar dag niet,” reageert Don Alejandro. “Wat zal haar dwars zitten, normaal reageert ze veel rustiger op dat soort zaken.”

De andere serveersters gaan door met hun werk. Dit soort dingen komen wekelijks voor. Zolang er nog niemand met wapens gaat dreigen, laten de andere meiden zulke scenes passeren alsof er niets aan de hand is.

Diego kijkt Leone na en moet zijn vader gelijk geven. Felipe staat van de tafel op en loopt achter haar aan de keuken in, wanneer ze voor de tweede keer langsloopt.

“Is er iets?” gebaart Felipe naar Leone.

“Ja alles is ok,” antwoordt ze kwaad. Felipe houdt zijn handen op als teken dat hij zich overgeeft. Vervolgens laat hij haar alleen.

Aan zijn gezicht te zien, maken de heren op dat hij bij Leone niet heeft kunnen scoren.

“Die heeft ook haar dag niet,” reageert Don Alejandro. “Ze zal weer snel de oude zijn.” Hij klopt op de rug van zijn kleinzoon.

Diego vraagt zich af wat de vrouwen vandaag hebben. Hij wil zijn vader vragen of hij weet wat er met Victoria aan de hand kan zijn. Hij bedenkt zich en laat het onderwerp rusten.

“Diego?” zijn vader heeft in de gaten dat zijn zoon ergens mee zit, “wat ligt er op je hart?”

Diego kijkt op van zijn bord. “Ik vraag me af,” zucht hij met een frons op zijn voorhoofd, “hoe het kan dat Victoria zich niet lekker voelt, terwijl ze niet warm aanvoelt en ook niet gewond is. Van een nacht niet of slecht slapen, kun je toch niet zoveel pijn hebben?”

“Diego, dat is typisch iets voor het zwakkere geslacht. Je kunt nooit weten, wat er door hen heen gaat.” Stelt zijn vader hem gerust. Hij heeft zijn eten achter zijn kiezen en maakt aanstalte om terug naar de hacienda te gaan. “Maak je niet druk om Victoria, als ze zeggen dat het morgen weer over is, dan zal dat ook wel.”

Felipe kijkt zijn vader vragend aan. Hij probeert ook zijn vader een hart onder de riem te steken. Alleen dat lukt niet echt.

Leone komt met een bord voor zichzelf bij hen aan tafel zitten. Voordat ze op de bank plaats neemt, vraagt ze of iemand nog iets wil drinken. De heren schudden hun hoofd.

Zwijgend kijken de heren toe hoe Leone van haar lunch geniet.

“Druk vandaag?” probeert Don Diego een gesprek aan te knopen.

“Het valt mee,” antwoordt ze nadat ze haar eten doorgeslikt heeft.

“Zou jij ook je rust niet nemen?”merkt Don Diego op.

“Zie ik er dan zo afgeleefd uit?” krijgt hij als antwoord. Felipe knikt en deelt mee dat hij haar graag terug naar de hacienda begeleidt als ze dat wil.

“Nee, ik blijf liever bij Victoria.” Met een glimlach naar Felipe slaat ze zijn uitnodiging af. “Ze heeft me vanavond misschien nodig.”

“Waarom kan dokter Hernandez haar dan niet helpen?” Don Diego wordt niet graag voor de domme gehouden en zeker niet als het over zijn liefde gaat.

Hij begint zijn geduld te verliezen, omdat hij weet de Leone iets achter houdt. Zij begint zich ook behoorlijk aan zijn gezemel te ergeren.

“Oké,” geeft ze dan toe, ze zal hem een hint geven, al voelt ze zich hierdoor heel erg ongemakkelijk, “we zijn vrouwen, Don Diego, dan kunnen we zo nu en dan alles iets minder verdragen.”

Don Diego en Felipe snappen niet waar ze het over hebben. “Je bedoelt dat jullie het zwakke geslacht zijn,” herformuleert Don Diego haar uitspraak. Leone kan hem nu wel schieten.

“Don Diego, ik had van jou niet verwacht dat je dit niet zou weten,” sist ze scherp tussen haar tanden door. Felipe legt zijn hand op haar arm om haar tot kalmte te manen.

Ze kijkt naar zijn hand op haar arm. Ze weet even niet wat ze moet doen. Ze wordt door Felipe’s actie wel rustiger. “Hebben ze jou op de Universiteit geen biologie gegeven of heb je dat nooit gevolgd,” is Leone’s volgende hint.

Don Diego kijkt haar nog steeds vragend aan. Leone schuifelt op het bankje, terwijl ze haar onderrug met haar knokkels masseert. Ze voelt zich in een padstelling gezet. Ze besluit dan maar recht voor zijn raap uit te leggen wat het probleem is. Doordat ze zo gefrustreerd geraakt is van alle vragen en bezorgheden, is de drempel ineens heel laag geworden.

Ze zet haar bord op zij en leunt over de tafel om dichterbij haar gesprekpartners te komen, “Weet je dan echt niet hoe het vrouwenlichaam functioneert? Elke maand heeft een vrouw een moment dat het lichaam zich klaar maakt voor een volgende mogelijke zwangerschap.”

Don Diego krijgt een rode kleur over zijn gezicht, nu hij deze hint wel begrijpt. Nu begrijpt hij waarom Leone zo ongemakkelijk reageert. Felipe voelt zich nu ook opgelaten. Zijn vader heeft hem wel eens iets over vrouwen vertelt, maar de minder leuke bijkomstigheden had Don Diego achterwege gelaten. Hij vindt het ook niet echt gepast dat hij dit soort zaken van Leone moet vernemen.

Beide heren zijn nu uit het veld geslagen. Het doet haar een genoegen dat de mannelijke nieuwsgierigheid hun laat zitten.

“Por favor.” Ze kijkt de mannen smekend aan, die haar nauwelijks in de ogen durven te kijken, “zeg niet tegen Vicky dat ik jullie dit verteld heb.”

Ze pakt Don Diego’s handen beet, die op de tafel liggen. Door haar aanraking voelt ze dat er een schok door zijn lichaam gaat. “Don Diego? Por favor?”

Hij knikt verlegen.

Felipe is de eerste die de schok te boven komt, “kan je daar dan zo beroerd van worden?”

Leone knikt. Hij vraagt hoe dat komt. Ze weet het zelf ook niet precies, maar vertelt dat er verschillende bijwerkingen zijn. “Jij hebt er nu dus ook last van,” merkt Don Diego op. Ze zegt niets, hetgeen al duidelijk genoeg is. “Mijn excuses, ik heb het je vandaag niet echt makkelijk gemaakt,” zeg hij op het onuitgesproken antwoord.

“Wat is er tegen te doen?” vraagt Don Diego geïnteresseerd.

“Warmte, voor zo ver ik weet en afwisseling in houding of gewoon liggen,” antwoordt ze.

“Verder niets?” het bevalt hem niet dat Victoria onnodig pijn moet hebben. “Kunnen we verder niets doen?”

Op Leone’s gezicht verschijnt een glimlach. “Het enige dat de man kan doen, is normaal blijven reageren. Laat haar met rust of geef haar een knuffel.”

De mannen kijken haar stomverbaasd aan, ze voegt er snel aan toe dat ze nu niet op een knuffel zit te wachten, omdat ze het “grote geheim” prijs gegeven heeft. Ze voelt zich nu weer opgelaten voelen en verontschuldigt zich: “Ik moet de meiden helpen met opruimen en dan zal ik nog maar eens bij Vicky kijken. Misschien wil ze iets eten.” De mannen knikken alleen maar. Ze zijn nog steeds onderste boven van het gesprek.

Wanneer Leone in Victoria’s kamer komt, ziet Leone dat ze rustig ligt te slapen. Ze gaat op een stoel bij haar zitten, waarin ze wegdommelt.

 

 

 

 

 

Deel 2                Fan fiction Deel 4