| E-mail aan collega's d.d. 9 augustus 2002 |
 |
| Van: "R.Haanstra"< .....................> Aan: < collega�s > Datum: vrijdag 9 augustus 2002 11:15 Onderwerp: mailtje van Karin Lieve collega's, Het waren weer twee gevulde dagen. Gisterochtend een gesprek met de internist-oncoloog. Niet zakelijk, maar met humor doorspekte directe en duidelijke informatie. Daar hou ik van. Heeft mensenkennis was mijn eerste indruk. Mijn vragenvuur heeft hij regelmatig onderbroken en heeft me verboden nog langer te surfen op internet. Mijn hoofd gaat inderdaad met alle informatie aan de haal, maar toch ervaar ik het als betuttelend. Die twee mannen zaten direct op ��n lijn... Hij wil niets kwijt over mijn 'soort' borstkanker (want ik heb gelezen dat er nogal wat soorten zijn) en al helemaal niet over prognoses. Ik heb 'gewoon borstkanker' (een bijzondere agressieve soort en komt bij 1% voor) en die gaan we met alle mogelijke middelen te lijf. De methode die gehanteerd gaat worden heet neoadjuvante chemo. Er staan nl. (om zijn bewoordingen te gebruiken) al heel wat cellen met hun koffertje klaar om op vakantie te gaan. Helaas gaan we hun vakantie bederven.Ok� dan. Als bijzonder geval word ik besproken en gevolgd door een team specialisten uit het VU. Ik weet eerlijk gezegd nog niet of ik het in dit geval wel leuk vind om bijzonder te zijn. Tijdens zijn onderzoek moest ik op de weegschaal en die gaf in 1 week tijd 5 kilo minder aan. Ik heb het thuis nog even gecontroleerd en zowaar mijn verbranding werkt op hoge toeren. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Vanochtend om 09.00 uur stond ik weer mijn ogen uit te wrijven bij de oncologie-verpleegkundige, want de verpleegkundige van gisterochtend was er ��n van het type mammacare (scheelt een enorme opleiding heb ik begrepen). Er staat een heel team klaar om me op te vangen, want ik kom ook nog langs de maatschappelijk werkster. Voordeel van een mammapoli begreep ik. Maandagochtend mag ik me melden voor een longfoto en een echo onderbuik en m.n. naar de lever zijn ze nieuwsgierig. Daarnaast nog op korte termijn voor een botscan naar de Heel in Zaandam, want daar hebben ze in onze regio weer geavanceerdere apparatuur op het gebied van radiologie. Donderdagochtend mijn second opinion AvL en donderdagmiddag opname (3 � 4 dagen) in het Waterlandziekenhuis voor de eerste chemo. Ik krijg een soort 'sluimerchemo' zodat ik wat minder last heb van eventuele bijwerkingen. In het Waterlandziekenhuis kiezen ze voor opname van een paar dagen en eventueel verder in het traject naar eigen keuze poliklinisch. Je komt dan even meer tot rust.Het gaat om 6 kuren in 18 weken tijd. E�n week de chemo en twee weken pauze. Daarna wordt de operatie uitgevoerd m�t okselkliertoilet (voor een schildwachtklier-operatie kom ik niet in aanmerking) en mag ik door naar de volgende ronde voor ca. 33 bestralingen in het VU-ziekenhuis.Ik ben dus voorlopig nog wel even zoet. Ik stond gisteren in de lift met een lading aan papieren toen ik werd aangesproken door een bezoekster dat ze vond dat ik er leuk uitzag voor iemand met een maatje meer. Wat 5 kilo kan doen ineens was mijn opmerking. We hebben wel even gelachen buiten. De bloemen, kaarten, e-mailtjes, telefoontjes stromen binnen.Ontzettend lief, maar de hele dag telefoontjes beantwoorden is heel erg vermoeiend.Ik ervaar het als zeer prettig op alle mogelijke manieren contact te houden met iedereen, maar het kan wel eens voorkomen dat ik even gevlucht ben. Ik ben gistermiddag met schoonzusje naar de camping gegaan en lekker de bossen in en de hei over gelopen. Gezellig koffieleuten en een wijntje. Wat een zaligheid even geen telefoongerinkel, geen computerspelletjes van dochterlief met vreselijke (door mij met moeite getolereerde) geluiden en geen TV. Komend weekend gaan we met ons gezinnetje even iets gezelligs doen. Groetjes van Karin & familie |
 |
 |