| E-mail aan collega's d.d. 7 augustus 2002 |
 |
| Van: "R.Haanstra"< .....................> Aan: < collega�s > Datum: woensdag 7 augustus 2002 1:16 Onderwerp: mailtje van Karin Lieve collega's, Alhoewel ik in het Waterlandziekenhuis na de X-foto's en punctie wel voorbereid ben op de waarschijnlijke diagnose borstkanker, is het toch wel schrikken als je dit daadwerkelijk te horen krijgt. Op 31 juli hebben ze onder algehele narcose weefsel weggehaald en de conclusie kreeg ik gisteren te horen.Ik heb de 'boodschap' wel meegekregen, maar het leek even of ze het over een ander hadden. Vanochtend werd ik wakker in het volle besef en toen heb ik mezelf 'geweldig' laten gaan. Het haalt de druk een beetje van de ketel, maar ook weer niet. Mensenlief, daar word je echt moe van en als je d�n in de spiegel kijkt... mmm. De tranen zijn dus gedroogd en ik heb mijn schouders weer recht gezet.Met een enorme rots in de branding als echtgenoot, een fantastische dochter die me een beetje aan het bemoederen is en een leger aan steunpunten om me heen ga ik er voor. Morgen om 10.00 uur meld ik me bij de chirurg en donderdag a.s. bij de internist-oncoloog. Voorstel behandeltraject: eerst chemo (volgende week te starten) dan amputatie en dan bestraling. Via een nichtje � werkzaam als verpleegkundige in het Antonie van Leeuwenhoek - heb ik donderdag 15 augustus een afspraak voor een second opinion. Het weggenomen weefsel wordt op dit moment opgevraagd en opnieuw door het AVL onderzocht. Ik heb contact gehad met een lieve dame van het voorlichtingsbureau van het AVL en zij heeft me aangeraden de internist-oncoloog contact op te laten nemen met de chirurg-oncoloog van het AVL i.v.m. het behandeltraject. Als de chirurg de voorgestelde behandelwijze ondersteunt, kan ik in ieder geval zo snel mogelijk aan de chemo beginnen in het Waterlandziekenhuis. De enige keus die ik heb, is aan welk ziekenhuis ik mijn lijf toevertrouw. De rest moet ik maar op me af laten komen. Het is een tropenjaar in onze familie en vooral mijn moeder en oudste broer hebben het nogal te kwaad.Mijn schoonzus van 56 levert momenteel een gevecht tegen longkanker met uitzaaiingen in de hersenen. De prognose is ronduit slecht. Ze heeft een enorme wilskracht, levensvreugde en een grote dosis humor.Ons motto is "als we het doen, doen we het goed" en "lijkt me een goed plan". We hebben dan ook besloten onze pruikjes te 'dopen' (met Kirr Royal jawel). Het pruikje van mijn schoonzus gaat "Suus" heten en de mijne "Ploon". Dat lijkt ons een goed plan. Ik voel me goed en daadkrachtig en ga niet bij de pakken neerzitten.Ik ben me bewust van het feit dat ik het niet moet ondersch�tten en wellicht ook wel eens mindere dagen zal meemaken. Dat zie ik dan wel weer. Ik hou jullie op de hoogte en zou het erg op prijs stellen van jullie te horen. Alle steun is welkom. Hartelijke groeten van Karin & familie |
 |
 |