| E-mail aan collega's d.d. 30 september 2002 |
 |
| Van: "R.Haanstra"< .....................> Aan: < collega�s > Datum: maandag 30 september 2002 9:17 Onderwerp: mailtje van Karin Lieve collega's, Al weer de derde chemokuur achter de rug. Na bloedafname gesprek met dr. Brakenhof. Mijn bloedlichaampjes houden zich goed. Ik meldde dat mijn borst zachter aanvoelde en niet meer als een tennisbal en zich m.i. zelfs weer (ik zou bijna zeggen helaas...) naar de 'oude positie' gaat begeven. Dat wilde hij met eigen ogen zien en controleren en hij stond verbaasd. Ik reageer erg goed op de kuur is zijn bevinding en dat straal ik ook uit. Op mijn mededeling dat ik een halve dag op arbeidstherapie had gewerkt, reageerde hij verrast maar niet afwijkend. Wel mijn grenzen bewaken was het antwoord. Dat bewaken wordt al een hele klus, want ik moet ook al een grens bewaken van mijn buddy en ��n van mijn eega.... Enfin, ik mocht weer door naar boven, waar mevrouw Veerman me al stond op te wachten. Voor haar gelukkig de laatste keer. Ze is behoorlijk ziek geweest van de vorige kuur dus was erg nerveus. Er was geen zaalarts beschikbaar en de internisten hadden geen tijd, dus werd er een longarts opgetrommeld. Hij begon met mevrouw Veerman die helemaal geen aderen meer heeft in haar linkerarm om te prikken. Al twee keer een bacterie in haar bloed en de aderen zijn helemaal opgezwollen. In haar rechterarm mag niet geprikt worden i.v.m. verwijdering van de lymfen. De eerste keer prikte hij mis en hij begon al een beetje te zweten. Waarschijnlijk niet zo veel ervaring. Uiteindelijk vond hij een ader in haar duim. Dat arme mens zat helemaal te schudden van de spanning.Ik had nog het geluk dat hij in beide armen kon gaan zoeken en hij heeft op goed geluk de infuusnaald midden in mijn rechterarm gedrukt. Pfff. Resultaat is dus een blauwe arm. Ik was een beetje misselijk, maar dat lag m.i. meer aan het eten. Dat ziekenhuisvoedsel is niet aan mij besteed. De peultjes waren m��r dan � la dente. Brrr. Er zit geen kraak nog smaak aan. Op zaal lag ook de 86-jarige vader van dr.Ubbels (uroloog in het Waterlandziekenhuis). Een oud politieman. Hij begon met een verhaal over zijn in de oorlog opgelopen scheve neus en is niet meer gestopt. Mevrouw Veerman en ik besloten toen maar weer tot een avondwandeling.... Weer een mevrouw de Boer opgezocht. Deze lag voor een galblaas. Het was te merken dat er weinig personeel en tijd voor ons was. De envelop met labformulieren lag zaterdagochtend op ons bed en de weegschaal kwam er nu helemaal niet aan te pas. We zijn er zo uitgelopen. Ik heb me de rest van de dag als een marmot gedragen en veel geslapen en 's avonds heerlijk met z'n drietjes gegeten. Geen afspraken of visite en gezellig onderuit met een plaid over ons heen naar een filmpje gekeken. Nikki ging vanochtend met lachkriebels de deur uit. De leerkracht van Levo vinden ze met z'n allen verschrikkelijk en ze hebben haar dus vorige week voor de gek gehouden. Ze zijn allemaal op een andere plaats gaan zitten en Nikki werd dus met Sophie aangesproken. Heerlijk die verhalen. Ik kon het niet laten om te zeggen dat ze in ieder geval wel haar eigen naam op haar proefwerk moet schrijven.Leek me wel handig om te melden. Ik hou me een paar dagen koest en kom dan weer lekker een klusje doen. Ik had vorige week gewoon een "schoolreisjesgevoel". Heerlijk om even bezig te zijn met andere zaken dan het huishouden en het fietsen naar de bakker. Tot gauw |
 |
 |