| E-mail aan collega's d.d. 21 oktober 2002 |
 |
| Van: "R.Haanstra"< .....................> Aan: < collega�s > Datum: maandag 21 oktober 2002 12:17 Onderwerp: mailtje van Karin Lieve collega's, Ik ben een aantal dagen bezig geweest om deze mail te redigeren. De dagen en weken vliegen voorbij en bijna alle dagen zijn wel gevuld. Ik heb af en toe wel het gevoel dat ik geleefd wordt. Daarnaast heb ik erg veel hinder van mijn armen. Nikki was 3 dagen op werkkamp, dus Rob en ik hadden een aantal dagen samen. Erg prettig, want Nikki is wel een aandachtvragend kind. Op 11 oktober was mijn schoonzusje Marja jarig en hebben we in klein verband haar verjaardag gevierd. Ze voelde zich erg goed en dat straalde ze ook uit en had gelukkig weer een beetje praatjes. Het ging een aantal weken niet goed, erg ziek en we waren met z'n allen bang dat ze aan het laatste 'station' toe was. Wat een rot ziekte is het toch. We hebben er toch een leuke dag van gemaakt, lekker gegeten en gelachen en uiteraard onze lievelingsdrank Kirr gedronken. 's Middags met z'n tweetjes lepeltje lepeltje even een slaapje gedaan. Twee pruikjes op een tafeltje. Tja. Voor de collega's die dit gemist hebben. Mijn schoonzusje heeft als wens nog een keer samen naar Parijs te gaan. Het kleine groepje is echter uitgegroeid tot een iets groter groepje ... 9 vrouwen aldus. Ik heb al haar Parijsgidsjes meegekregen om leuke bezienswaardigheden en restaurants uit te stippelen, want ze kan helaas niet meer schrijven. Moeilijke klus, want we hebben in al die jaren natuurlijk al heel veel gezien. We willen als eerste P�re Lachaise bezoeken, want dat is er nooit van gekomen. Vinden onze medereizigers niet echt geweldig op dit moment, maar goed. En dus gaan we a.s. donderdag t/m zondag met negen kakelende kippen (zoals mijn broer ons noemt) met een busje naar Parijs. Twee lichtgewicht rolstoeltjes mee. En veel vrouwen om dat ene lichtgewicht stoeltje met dat zwaargewicht vrouwtje vooruit te duwen. Zaterdag 12 oktober veel in bed doorgebracht en 's avonds op de fiets naar mijn 'meidenclubje' van de Ploegschaar. Acht moeders die na het overlijden van 8-jarige Robin een hechte club zijn geworden. En dat merk ik. Iedere opname staat er een prachtig boeket klaar op mijn nachtkastje met een lief briefje. E�n van de 'meiden' had een gourmet georganiseerd. Heel erg gezellig. Het werd 3.30 uur en de terugtocht op de fiets ging ietsje zwaarder .... Als dr. Brakenhoff me zo had gezien had ik vast een gele kaart gekregen. Ik heb de schade uiteraard met veel slaap weer ingehaald. Maandagochtend werden er twee vriendinnetjes van Nikki afgeleverd. We zijn met z'n vieren met de trein naar Amsterdam getogen. Geen railnummer meer helaas (= tot 11 jaar) en die meiden willen uiteraard als echte 12-jarigen door het leven. Het werd dus volwassen geld. Het doel was het Allard Pierson museum, maar jammer genoeg (zelfs in de herfstvakantie) op maandag gesloten. Het werd dus Madame Tussaud's. Ook erg leuk, maar een behoorlijke aanslag op de knip. Mac Donalds werd ook nog even 'aangedaan'. De girls bleven slapen en de zolderverdieping leek wel op het Waterlooplein. Wat kunnen die meiden een bende maken.lk moest enige druk uitoefenen om het opgeruimd te krijgen... Woensdag had ik om bij te komen en mijn koffertje te pakken. Donderdagochtend moest ik me weer melden bij het LAB. Weer geen ader te vinden en inmiddels doen beide armen behoorlijk zeer. Ik kan ze niet goed strekken. De pijn in mijn armen wordt veroorzaakt door de cytostatica.En alhoewel het een minder goed beeld geeft over de leucocyten, maar weer bloed uit de vinger gehaald. Enfin dr. Brakenhoff was weer tevreden over me en ik mocht door naar boven. Twee kamergenoten; ��n erg ziek van de chemo en ��n erg ziek uit een galblaasoperatie gekomen vier weken geleden. Ze waren de hele dag aan het spugen. Mijn eten smaakte niet erg en toen heb ik Rob gesommeerd een broodje paling voor me te halen (die kon ik tenminste in de gang opeten). Rob sommeren klinkt wellicht een beetje raar, maar Rob zet echt geen voet in een viswinkel. Jeugdtrauma of zoiets? Maar hij deed het en ik zag hem met het zakje recht voor zich uit het ziekenhuis binnenkomen. Hij had echter een broodje haring meegenomen (weet hij veel). Was ook erg lekker. Vrijdagochtend mocht de chemokurende kamergenoot naar huis met medeneming van enkele dozen medicijnen ter afbouw. Was haar laatste kuur. Alle kuren is ze ziek geweest. Dan ben ik toch wel een 'goudhaantje'. De andere kamergenoot werd verplaatst naar de longafdeling. Ik lag dus alleen, zielig nietwaar. Ik werd een beetje misselijk van de kotsluchtjes om me heen en zekerheidshalve hebben ze Dextametason en Temesta via het infuus toegediend. Ik ging direct onder zijl en heb geslapen als een roos. Zaterdagochtend een beetje wiebelig het ziekenhuis verlaten aan de arm van Rob. Vanochtend een afspraak gemaakt op 2 december met dr. Piek van het Antonie van Leeuwenhoek- ziekenhuis i.v.m. het vervolgtraject. Volgende week zien jullie me weer. Tot gauw. xxxxxxxxx Karin |
 |
 |