| E-mail aan collega's d.d. 19 augustus 2002 |
 |
| Van: "R.Haanstra"< .....................> Aan: < collega�s > Datum: maandag 19 augustus 2002 8:49 Onderwerp: mailtje van Karin Lieve collega's, De kop is er af. Het is me 100% meegevallen. Niet misselijk geweest, wel erg moe. Vertroeteld door geweldig verplegend personeel, stuk voor stuk. Een lieve Volendamse dame van 58 op zaal die met de 3e kuur bezig was en de zus van onze eigen Hans Oerlemans lag met een longembolie aan de andere zijde. Wat is de wereld klein ......... Ze had erg veel pijn, maar kreeg met het uur meer praatjes. Erg gelachen met elkaar. Hans en Diane hadden zo twee vliegen in ��n klap (bloemetje staat thuis op tafel hoor). Donderdagavond is de pruikenkapster in het ziekenhuis geweest met een tas vol pruiken, want mijn eerste "Ploon" viel achteraf erg tegen qua kleur. Je moet concessies doen dat kan niet anders, maar dit was te erg. Het is gelukkig toch nog gelukt. Zaterdagavond kregen we een zeer verwarde neger op zaal. Hij spoorde echt niet die jongen en hij heeft het verplegend personeel flink aan het werk gehouden. Als mijn infuus piepte dan zat hij rechtop en zou hij het wel even voor me regelen. Hij lag met kleren aan in bed en zijn broekriem rammelde bij iedere beweging. Ik heb geen oog dicht gedaan en heb uiteindelijk op de bel gedrukt voor een slaappil. Ik heb wel aan de nachtzuster gevraagd of ze hem in de gaten wilde houden... . Het was gisterochtend even spannend of ik er uit mocht. Hield 5 kilo aan vocht vast. Toen ik naar huis belde met de mededeling dat ik nog niet weg mocht, hoorde ik Nikki teleurgesteld op de achtergrond reageren. De tranen vloeiden en ik werd getroost door een superlieve verpleegster. Ze is gaan bellen met de zaalarts en ik kreeg een zakje Lasix via het infuus. Ik kon het bijna zelf niet geloven, maar binnen drie kwartier heb ik mezelf 4 kilo lichter geplast. Ik bleef lopen. Het zondagse plakje cake heb ik maar even niet opgegeten.... En ja hoor, gelukkig fiat van de zaalarts en om 11.00 uur ben ik aan de arm van Rob het ziekenhuis uitgelopen. Stond nog wel een beetje bibberig op de beentjes. In het Goois natuurreservaat de boslucht opgesnoven en de stilte op me laten inwerken en 3 uur in onze sleurhut liggen slapen. Om 10.00 uur gisteravond thuis naar bed gegaan en aan ��n ruk door geslapen. Nikki gaat vandaag voor het eerst naar het V.O. dus ik wil fit zijn. Samen kleding uitzoeken (is ineens errug belangrijk). Ik wil iedereen langs deze weg nogmaals bedanken voor de lieve reacties per post en per mail. Het is hartverwarmend en om verlegen van te worden. Betty is mijn 'buddy' en Tjitske heeft zowaar naast de telefoon ook een voorzichtige poging gedaan de digitale snelweg te bezoeken. Goed hoor Tjits. Dikke knuffel van Karin |
 |
 |