| E-mail aan collega's d.d. 18 november 2002 |
 |
| Van: "R.Haanstra"< .....................> Aan: < collega's > Datum: maandag 18 november 2002 20:24 Onderwerp: mailtje van Karin Lieve collega's, FF een kort berichtje van mij met het laatste nieuws. Ik heb de schouders er weer onder gezet en dat voelt toch prettiger aan moet ik zeggen. De tranen waren even niet te stoppen en ik heb ze gewoon maar laten rollen. Mijn stem is nog steeds hees en volgens de kenners is de spanning c.q. emotie op mijn stem gaan zitten. De laatste kuur heb ik het best van alle kuren verdragen. De vermoeidheid blijft, maar andere kleine ongemakken zoals zuurbranden e.d. bleven uit. Een hele vervelende bijkomstigheid is een enorme ontsteking aan mijn linkerarm op de plek waar het infuus gezeten heeft. Vorige week zondag werd ik daar mee wakker en ik ben 's avonds naar de spoedeisende hulp gegaan. Mijn arm is twee keer zo dik als normaal en heel erg pijnlijk. Conclusie: de chemo is niet helemaal goed in mijn ader terechtgekomen en is mijn arm in gelekt en dat zorgt dus voor een onderhuidse verbranding. Er is w��r bloed afgenomen. Gelukkig genoeg afweer om die ontsteking te lijf te gaan. Ik kreeg een ontstekingsremmermee, maar daar ben ik na 3 dagen mee gestopt i.v.m. maagpijn en misselijkheid. Daarnaast het advies om te koelen door middel van waterverband of kompres. Nu ben ik meer dan 1 week verder en de heftigheid is nog steeds hetzelfde en ik heb inmiddels de hele week zowat geen oog dicht gedaan. Vanochtend dus maar weer ziekenhuis gebeld. Ik mocht me weer melden op de spoedeisende hulp en ben doorgestuurd voor een vaatonderzoek (D�ppler). D.m.v. echo is gekeken of de vaten goed doorstromen. Ik werd doorgestuurd naar de dienstdoende internist als "tussendoortje". Na een half uur in de wachtkamer weer weggehaald dat de internist het niet ging redden. Weer terug naar de spoedeisende hulp en �r is toen een andere specialist opgetrommeld. Ik dacht eerst met anesthesist dr. Oei van doen te hebben, maar het was dr. Sie. Kon gelukkig nog net mijn woorden "dag dokter Oei inslikken", maar er kwam wel een gehikte lach uit... Er werd me verteld dat de vaten goed doorstromen en er geen trombose kan worden vastgesteld. Daar keek ik even van op, want ik had zelf helemaal geen rekening gehouden met een eventuele trombose. De diagnose blijft zoals eerder gesteld. Dr. Sie liet geen ruimte voor communicatie.Het is toch af en toe wat met die specialisten.Sommige maken je gewoon monddood. Ik kon nog wel uitbrengen dat de gegeven pijnstiller niet goed viel. Moet nu dus gewoon 4x paracetamol slikken per dag en met koeling door gaan. Het kan nog wel even duren. Fijn! Daarna nog een ECG laten maken en weer bloed geprikt (zoals gebruikelijk iedere 10e dag na de kuur). De laborante gunde zich de tijd en heeft belangstellend geluisterd. Dat was weer een verademing. Dat betekent dus arm rust gunnen en geen arbeidstherapie. Ik vind dat supervervelend. Ik kom wel a.s.vrijdag een 'bakkie en gebakkie' doen. Bedankt voor jullie lieve mailtjes en kaartjes. Jullie zijn echt super. Dikke knuffel van Karin |
 |
 |