| E-mail aan collega's d.d. 3 december 2002 |
 |
| Van: "R.Haanstra"< .....................> Aan: < collega's > Datum: dinsdag 3 december 2002 11:05 Onderwerp: mailtje van Karin Lieve collega's, Ik zit hier achter mijn pc-tje en tracht de warrige boel in mijn hoofd te ordenen. Veel te verwerken gekregen. Het valt me niet makkelijk, maar op een of andere manier werkt zo'n mail wel helend. Waar zal ik beginnen. Gisterochtend zoals reeds gemeld een afspraak in het AvL in verband met het vervolgtraject. Rob en Jose als gevolg meegenomen. Rob als de stille toehoorder en Jose als de kordaat reagerende. Het verhaal dat we te horen kregen viel totaal anders uit dan verwacht. Dr.Piek van het AvL heeft aangegeven niet te willen opereren omdat dit mijn overlevingskans niet groter maakt (of hoe je dit dan ook moet noemen); integendeel ze kunnen bij dit type borstkanker geen vrije snijranden garanderen en de ervaring heeft geleerd dat de kankercellen zich vaak gaan nestelen op het littekenweefsel. Daarnaast is er een grote kans dat cellen zich schuilhouden in de lymfen of zich via de bloedbaan al in andere organen hebben genesteld. Ze hebben twee groepen vrouwen met hetzelfde beeld gevolgd en beiden hetzelfde perspectief. Operatie betekent een extra belasting, terwijl het in feite niets oplevert. Enige positieve bericht was, dat deze zeer kwaadaardige cellen erg gevoelig zijn voor chemo. Rob werd stille toehoorder af en vroeg zich in alle redelijkheid af hoe het dan toch mogelijk is dat het Waterlandziekenhuis in de persoon van dr. Heeres als chirurg en dr. Brakenhoff als internist-oncoloog in overleg met een specialist van het VU de mening zijn toegedaan dat operatie en okselkliertoilet onvermijdelijk is. Dr. Rutgers neemt contact op met dr. Brakenhoff. Heeft dr. Brakenhoff zijn vakliteratuur dan niet goed gelezen kwam bij me op? Daarnaast vroeg Rob zich af waarom het AvL moet beslissen of de laatste chemokuur nog door moet gaan en of het plaatsen van een port a cath zin heeft in dit stadium. Er kon ook geen antwoord gegeven worden op de vraag of mijn type borstkanker een hormoongevoelige is. Het Waterlandziekenhuis had daar niet op laten testen. Na telefonisch contact blijkt dit alsnog te kunnen en zal het AvL (waarschijnlijk voor de vorm denk ik nu) alsnog een test uitvoeren op het in juli weggenomen weefsel. Er werd nog een afspraak gemaakt met de radioloog a.s. donderdag en volledigheidshalve nog met chirurg Rutgers. Totaal overdonderd liepen wij naar buiten en tot overmaat van ramp (of wellicht moest het zo zijn) viel de motor voor de slagboom uit en was niet meer aan de praat te krijgen. Met hulp hebben we de auto aan de kant geduwd en Jose zag ineens dr. Piek bij de hoofdingang staan. Met de mededeling dat ze met de gegeven informatie niet uit de voeten kon, holde Jose naar haar toe. Druk gebarend moesten Rob en ik ook die kant op komen en het bleek dat dr.Piek een vervelend gevoel over het gesprek had gehad en ons achterna was gekomen. Ze had een gesprek geregeld met dr. Rutgers en ondanks een uitloop van 2 uur op zijn spreekuur (ik heb het idee dat dit een dagelijks terugkerend probleem is) heeft hij in alle rust mijn borst aan een onderzoek onderworpen en uitleg gegeven.Advies was de laatste chemo toch te doen en daarna overleg met de radioloog over de bestralingen. Duidelijk is dat ze zich ten doel willen stellen zo lang mogelijk het proces te rekken. Een prognose wordt niet duidelijk uitgesproken. Koffiedik kijken heet dat. Daar moet ik het dus mee doen. We zien wel waar het schip strand. Het was natuurlijk niet helemaal nieuw voor me, maar ik had toch in de loop van het traject het vertrouwen gekregen dat ik dit zou gaan overwinnen en had me al verzoend bij het idee dat ik mijn borst zou gaan verliezen. Zoiets als borst weg - kanker weg. Het was wel even alsof ze het over een ander hadden, maar het besef is in alle hevigheidaangekomen. Ik moet dit een plek zien te geven en leren omgaan met. Ik ga dit niet alleen doen en ga professionele begeleiding zoeken. Ik heb het heel erg moeilijk met de gedachte aan Rob en Nikki. Ik heb mijn vertrouwen neergelegd in het Antonie van Leeuwenhoekziekenhuis, want daar is de meeste no how aanwezig tenslotte en ik hoop dat ze me zo lang mogelijk op de been kunnen houden. Ik heb gistermiddag een heel fijn gesprek gehad met onze Yvonne, waarin ik heb aangegeven dat het voor mij heel belangrijk is mijn gewone leven weer beetje bij beetje op te pakken en dat het werk daar een uiterst belangrijke rol in speelt. Als ik thuis zit komen de muren op me af en dat is niet goed voor mijn geest. Dan ga ik op de bank zitten wachten tot ik ieder pijntje voel. Rob vroeg zich af of we wellicht nog op wereldreis moeten, maar daar heb ik geen behoefte aan. Ik zoek het dichter bij huis en ik zet kracht bij mijn eerdere voornemen om te genieten van ieder moment.Misschien vraag ik veel, maar ik hoop dat iedereen in mijn omgeving met mij de kracht kan opbrengen om mee te genieten. Ik vaar op humor. Morgen mag ik me melden in het Waterlandziekenhuis en gaan ze weer een poging doen in een ader te prikken en woensdag mag de chemo nog even een aanslag doen. Donderdagochtend ga ik vanuit het Waterland rechtstreeks door om me om 10.00 uur te melden bij de radioloog in het AvL. Donderdagmiddag wil ik als het even kan toch nog graag Sinterklaas en zwarte Piet'het hoofd bieden'. Hij is gewaarschuwd, ik neem plaats op schoot .... Dikke knuffel van Karin |
 |
 |