| Cap�tulo IV O corpo humano LECTURA O corpo humano O Lelo leva xa un ano indo � escola. A se�ora mestra qu�reo moito e el vai sempre de moi boa gana. �rguese cedi�o e vai dereito ao cuarto de ba�o. Pasa unha xarapelada de auga polo nariz, pola testa e polas meixelas e par�celle que xa vai lavado abondo. Claro, detr�s v�n a nai e refr�galle ben as orellas, o pescozo e outros recantos onde non entra a auga polas boas. Despois de lavadi�o, el mesmo, diante do espello, pasa un peite pola cabeza. Peit�ase cun carreiro ao lado. D� xenio velo polas ma��s tan lambidi�o. Come unhas galleti�as con leite que lle saben moito, e marcha �s carreiras cara � escola, brincando de pedra en pedra. Hai uns d�as, ao dar unha alancada esborrexeu, e, amais de torcer un p�, rabu�ouse todo polas pernas e polos brazos. E a�nda foi sorte que non partise ning�n dente, porque tropezou coa boqui�a contra un canto e fendeu o beizo de baixo. Chegou � casa chorando coma un perdido, feito un mar de b�goas. Na casa, con quen mellor se leva o Lelo � co av�. Est� sempre subido no colo del ped�ndolle que lle conte historias. O av�, que non ve por outro ollo, �nchese de facerlle aloumi�os. O que mais gracia lle fai a Lelo de todas as lerias � o nome dos dedos da man: matapiollos, furabolos, o pai de todos, o mediani�o e o pequeni�o. O outro d�a levouno o pai a Santiago, e como a ilusi�n do pequeno � a de ser m�dico o d�a de ma��, levouno a ver o Hospital. Mentres estaba al� chegaron con varios homes feridos de accidente de coche. No choque rompeu as costelas o conductor e as canelas o que �a ao lado. Dos de atr�s un esnogara un �so do brazo polo ombreiro e do outro ti�an medo que levase roto o espi�azo por alg�n sitio. O neno espantouse de ver tanto sangue e de sentir tanto berro. Tampouco lle agradou o cheiro que hab�a polos corredores do Hospital. Volveu para a casa todo tristeiro porque non coidaba chegar a ter peito para levar �s costas unha profesi�n de tanta responsabilidade. Lelo � moi atravesado, coma todos os nenos do seu tempo. Est� sempre facendo trasnadas. Non pasa un d�a sen que te�a unha agarrada co neno do vici�o. Por menos de nada danse de moquet�ns. Raro � o d�a que non chega � casa sen alento, con rabu��ns na cara, trabadas nas orellas, inch�ns no queixo, mazaduras nas n�degas, croques na testa. Est�n tremendo que a calquera hora chegue � casa cos miolos f�ra, cunha cella partida, ou co ventre esfolado. �Xa lle pod�a sa�r a moa do xu�zo! Lectura en CASTELLANO Lecttra en ITALIANO Lecture en FRAN�AIS Reading in ENGLISH |