| Verkeer en Leefomgeving |
 |
| De mobiliteit neemt toe en de open ruimte neemt af. Een gevolg van steeds verder uiteen gelegde verstedelijking. Hoewel files toenemen, vergen mega complexen nog meer verkeer. Wie betaalt hun bereikbaarheid? Zijn publiekstrekkers niet mede verantwoordelijk voor mobiliteit? Enkel gebonden aan vergunningen, zijn vervoerplannen een last zonder opbrengsten. Echter, als mobiliteits-management en locatie-keuze methodes zijn om kosten te verlagen, doen bedrijven dat voor henzelf! En nijverig besparen we kosten �n onze leefomgeving! Een voorbeeld: Aan het Nationale park �De Utrechtse Heuvelrug� ligt het oude industriegebied Remmerden. Er ligt slechts een weiland tussen, alwaar een bouwmarkt zich wil vestigen. De klantenkring zit voor tweederde in Veenendaal, dat aan de andere kant van de heuvelrug ligt. De weg, dwars door het nationale park, zal een stuk drukker worden. Bovendien zal de bouwmarkt, vanwege de goedkope vestiging, sterk gaan concurreren ten koste van bouwmarkten in Veenendaal zelf. Zo werkt afwenteling! Wie betaalt zijn bereikbaarheid, nou? Als de afwentelende bouwmarkt echter ook maatschappelijke kosten moet betalen, beschermt dat bouwmarkten in Veenendaal zelf juist. De omgeving blijft intact en extra kosten, vanwege mobiliteit, besparen we. |
 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Laatst gewijzigd: september 2006 |
 |
| Mobiliteit ... wiens verantwoording? |
| Kosten lopen op Het voorbeeld laat zien dat zodra ��n bedrijf een deel van zijn kosten afwentelt, de concurrentie moet volgen. Wat bedrijfskosten waren, worden maatschappijke kosten. Deze kosten worden niet meer geremd voor bedrijfsresultaat en nemen toe. Wat is het gevolg? Een lastenverzwaring, wat onze internationale concurrentie - positie aantast. Concurrentie De kosten voor distributie worden lager als chauffeurs meer goederen per uur vervoeren (volle vrachtwagens) en de detailhandel geen opslag van goederen nodig heeft. (veel omzet) Dat kan als de klanten naar minder, maar grotere winkels komen. Ook is bouwgrond goedkoper op �afgelegen� locaties evenals nieuwbouw in de open ruimte. Door een gedeelte van hun opbrengsten in aanbiedingen om te zetten, lokken deze winkels klanten. Zij betalen de tol door extra reistijd. Wat burgers proberen �op te lossen� door met de auto te gaan. Met het gevolg dat reiskosten, gebondenheid aan die auto en kosten voor wegen en openbaar vervoer toenemen. De prijs voor een geschonden leefomgeving? Eigen verantwoordelijkheid? Uiteindelijk wentelen we onze kosten af degene die zich niet kan verdedigen: de armen en het milieu. Hieraan meedoen heet tegenwoordig: je eigen verantwoordelijkheid nemen. (virtueel verplicht) Vanuit de bijbel weten we dat God de mensen eigen verantwoordelijkheid gaf voor hun medemens en Zijn schepping. Omgekeerde werkelijkheid? Het is het gevolg van regelingen die verkeerd gedrag belonen. Een taak voor de overheid is om die regelingen zo te maken dat het mogelijk is c.q. het lonend is om de oorspronkelijke eigen verantwoordelijkheid te nemen. Competitie Dit geldt ook voor verkeer en ruimtegebruik. Met de huidige regelingen en technieken loont afwenteling. Daarom stel ik u de locatiegebonden bijdrage voor. Een methode om te komen tot een gezonde competitiestrijd bij verkeer en ruimte. Locatiegebonden 1-2-tje Deze regeling gaat de verkeerskosten, net als de ruimte, ordenen. De belastingdienst heft een locatiegebonden bijdrage. De inkomsten vloeien via een fonds �belasting verlaging� weer terug naar het bedrijfsleven. Een ��n - tweetje is een voetbalterm voor het over en weer schieten van de bal, om spelvoordeel te behalen. Ook het locatiegebonden 1-2-tje geeft voordelen: - Bedrijfsbelang en belangen voor de samenleving gaan weer gelijk op. - Gemeenten ontvangen dus minder aanvragen met een dilemma. - Bedrijven gevestigd op gewenste locaties worden beschermd tegen �weidewinkels�. - Burgers houden vrijheid (fietsbare afstanden en o.v.-bereikbaar) - En de markt kan haar werk doen om de overall kosten te verlagen! Bepaling hoogte 1-2-tje. De hoogte hangt af van de locatie. Deze is hoger wanneer de locatie: - minder geschikt is vanuit de samenleving gezien. Zoals weidewinkels. - ongewenste stromen van verkeer aantrekt. Zoals autoverkeer door natuurgebieden. - minder intensief gebruikt wordt. Want dat vergt schaarse ruimte. - beter ontsloten is. Een groter verzorgingsgebied van bedrijven zorgt voor het maken van meer kilometers. Klanten van ver betekenen meer verkeer en daarmee kosten voor overheid en maatschappij. Als bedrijven dat toch nodig vinden staan tegenover de grotere onkosten ook grotere inkomsten. - een slechtere modal split bewerkstelligt. Wanneer personeel en bezoekers overwegend per auto de vestiging bereiken kost dat veel dure infra en belast dat natuur en milieu. Anderzijds: komen de werknemers per fiets, dan zijn kosten lager, waar ook werkgevers in mee mogen delen! Start Veelal kiezen bedrijven de plaats van vestiging met beleid. Daardoor kan gestart worden met �lage� bedragen. Opmerkzame adviseurs anticiperen erop. Daarna bepaal je, branche voor branche, de hoogte van het 1-2-tje. Deze stem je af op het gewenste effect en de werkelijke kosten. Resultaat Ondernemers vestigen zich, als vanzelf, waar dat past: dan zijn hun onkosten het laagst. Wijkwinkels overleven en decentraliseren kan: als fusering fietsen naar het werk ondoenlijk maakt, wordt dit meegewogen. Ook vernieuwingen als baantaxi en meervoudig ruimtegebruik krijgen kansen. Kortom Door het 1-2-tje stopt verder afwentelen: elk betaalt zijn bereikbaarheid zelf. Eigen verantwoordelijkheid. |
| Dit artikel is verschenen in DenkWijzer nr. 4 van 8 oktober 2005; (Denkwijzer is het studieblad van het wetenschappelijk instituut en de bestuurdersvereniging van de ChristenUnie.) |