Moggguh,
Ben eindelijk allerlei omzwervingen in de gelegenheid om te i-melen.
Na aankomst werd ik in Kuala Lumpur opgehaald door iemand van school, en gelijk naar school afgevoerd. Daar moesten we onderhandelen over welke vakken we eigenlijk willen gaan volgen, en wat eigenlijk precies de bedoeling van onze komst is. Na anderhalf uur gehannes over en weer, waren we nog niks verder en zijn we naar onze kamer gegaan.
De campus ligt ruim een uur rijden van Kuala Lumpur (KL)vandaan, ergens in de middle of nowhere. Er scheen nog een andere campus in de buurt van KL te zijn, en daar zijn we dan ook de volgende dag gelijk heen verhuist. Hier moest ook weer allerlei gezeur geregeld worden, met huisvesting en alles. We bewonen nu met z�n twee�n een appartement dat voor 8 mensen is bedoeld. Het is een tijdelijk onderkomen voor zover we begrepen, maar de onderhandelingen zijn nu zover gevorderd dat we er maar voltijd blijven. Buiten de om hoek is het zwembad waar ik gisterenavond in heb liggen dobberen.
Gisteren ook de eerste 2 lessen gehad. Eerst Bedrijfsrecht. We zitten in een lokaaltje op plastic stoeltjes achter bankjes die net te klein zijn. De mensen in de klas, inclusief leraar, zijn redelijk verbaasd zodra ze ons de klas binnen zien komen. De verbazing is compleet zodra het blijkt dat we ook nog Maleisisch spreken. We zullen nog wel wat foto's schieten van ons in de klas.
De tweede les was Maleisisch, met een lerares gehuld in hoofddoek. Het eerste wat deze lieve lappenkraam tegen ons zei was dat we zeer waarschijnlijk in de verkeerde klas waren terecht gekomen. De les was volledig in het Maleisisch in een klas vol Indo's.
Je kan de school zien op: www.inti.edu.my
We zitten nu in Subang, en moeten 2 keer per week naar een andere afdeling, het hoofdgebouw in Nilai. Op de site zijn dat de 2 linkse balletjes...
We hebben nog niet echt veel gedaan, de jetlag speelt ook nog zn parten. Ga van t weekend naar Singapore. Heb ook geregeld dat ik volgende week op het formule 1 circuit kan rondneuzen.
We gaan zo nog een bezoek brengen aan KL. Ben van de week denk ik meer in staat om wat op te schrijven. We zijn allebei redelijk moe.
Later,
Jeannot
Mogggguh...
Na wat faliekante opstart problemen hier, begint nu alles te lopen. Dat alles nu loopt hebben we meer onszelf te danken dan aan TMA. Ze wisten hier helemaal niks over ons. Diegene die ons op kwam halen op t vliegveld zei tegen ons dat ze niet zeker wist of ze wel naar het vliegveld moest, ze gingen ervan uit dat we niet zouden komen. Ze heeft dus toch maar de moedige gok gewaagd, en ons opgepikt. We werden daarna naar de campus gebracht die echt in the middle of nowhere ligt, ziet er supermooi uit maar er is geen reet (alleen maar Chinese reten). We hebben daar een nacht overnacht, en hebben de volgende dag te horen gekregen dat er nog een campus is, deze is vlakbij Kuala Lumpur. We zijn dus gelijk verhuisd. Hier aangekomen was de accommodatie weer een probleem, we kregen een tijdelijk onderkomen op de campus zelf. De dag daarna zijn de onderhandelingen zover gevorderd dat we nu dit appartement de hele tijd kunnen blijven bewonen. De details: een 8-persoons huis, delen we nu met z�n twee�n. We hebben allebei een eigen badkamer, er zijn 2 balkons, dus ieder z�n eigen balkon. We hebben voor mekaar gekregen dat er uit een ander huis een portable airconditioner is gehaald. Gisteren zijn de Chinese Rob en Nico langs geweest om het gevaarte te installeren. De airco is zo groot (en weegt) als een koelkast en staat naast m�n bed, na de situatie ingeschat te hebben vonden we de airco wat laagvloers en hebben hem daarom maar op een plastic tuinstoeltje gezet. Mocht een van de plastic poten het begeven, dan krijg ik het hele gevaarte op m�n sodemieter. Maar goed, ik heb het dan niet meer zo heet. We moeten maar uitgaan van het positieve.
We zijn nu de omgeving aan het afstruinen op zoek naar een koelkast. Hoofdzakelijk om het bier op de juiste temperatuur te houden. Kamertemperatuur in dit land is niet echt bevorderlijk voor dit broodnodige levensvocht. Gisteren de eerste fles Tiger Beer �gekilled�. Staat nu als wisselbokaal op m�n nachtkastje (hoop 'm inderdaad te kunnen wisselen...voor een volle wel te verstaan)
Na aankomst op maandag, werden we dinsdag in de klas verwacht...we hebben nu 3 colleges gehad. 2 x recht en 1 x Maleisisch. Woensdag zijn we vrij en zaterdag worden we ook nog geacht in de schoolbankjes plaats te nemen. We moeten ook 2 keer per week naar die eerste campus toe, een busrit van ruim een uur. Boeken en alles moeten ook nog aangeschaft worden.
Gisterenavond zijn we naar Kuala Lumpur geweest. Waren verzeild geraakt in een Chinees warenhuis van heb-ik-jou-daar. We waren op een gegeven moment een soort-en-met van verdwaald. Het warenhuis is alllller-Allah (in dit land maar die andere aanroepen) groot! De terugweg verliep niet geheel vlekkeloos; in het donker is het uitpikken van de juiste bushalte niet echt gemakkelijk. We hadden als markeerpunt een McDonalds aan de overkant van de eerdere opstapplaats. Het probleem is dat er meerdere McDonalds zijn. We zijn dan ook redelijk uit koers geraakt door bij de verkeerde McDonalds uit te stappen We hebben een tevergeefse poging lopend ingezet om de juiste koers weer te vinden. Na ruim een half uur door een uitgestorven woonwijk te hebben gelopen hebben we de hoofddoek (= handdoek) in de ring gegooid. En langs de kant van de weg op een taxi staan wachten. Aangezien taxi�s er altijd zijn wanneer je ze niet nodig hebt, en er niet zijn als je ze juist wel nodig hebt, kwam er nu dus geen opdagen. Een toevallige Maleisische passant zag ons in de berm staan, en was zich blijkbaar bewust van onze situatie. Helemaal nadat we uit hadden gelegd wat onze uiteindelijke bestemming was. De jongedame in kwestie bood daarop aan ons terug te brengen naar de school. Tijdens de autorit ontstond er een heuse conversatie in het Maleisisch en dat ging zo de hele weg door. Na een minuut of 10 zo in het Maleisisch met elkaar gepraat te hebben vroeg zij mij of ik Maleisisch kon spreken��ik zei van niet.
Bij terugkomst om een uur of 12 �s nachts een duik in het zwembad bij het complex genomen. De palmbomen staan er netjes bij aan de rand van het zwembad.
Ja, ik ga weer eten. Een bordje Lassie of Conimex rijst zal wel weer op de kaart staan, misschien aangevuld met een lekkere gefrituurde varkenslul met knapperige geflambeerde stierentestikels in zoetzure saus.
De Pommetje Horlepiep Tours go on!
Heugelijke berichten
G'mogggguh...
Zit op school nu en heb 2,5 uur vrij...we zijn nog druk in de weer om studentenpassen, buspassen en weet ik wat nog meer aan formaliteiten te regelen. Het is af en toe vrij frustrerend om hier iets geregeld te krijgen. Het woord 'haast' of 'stress' kent men alleen van horen zeggen, of je nou snel of langzaam bent, de wijzers van de klok volbrengen hun rondje toch wel met dezelfde snelheid.
Gisterenavond zijn we een bakkie gaan doen bij een plaatselijk terras in Kuala Lumpur, waar mijn ogen, na de gehele situatie eerst te overzien hebbend, op een wel erg fraai gebruiksvoorwerp viel....de alombekende waterpijp!!!! Nooit verwacht dat deze hier te vinden is, we hebben 'm daarom maar gelijk aan laten rukken. Ik heb de omstanders een kleine demo gegeven; met een twee keer zo grote longinhoud dan de gemiddelde Chinees trok ook ik ook twee keer zo grote pluimen. Mijn imitatie van een stoomlocomotief was geslaagd.
Dit was het heugelijke bericht. "De waterpijp heeft z'n intrede in Maleisi� gedaan!"
Een hele goedemoggguh,
Er is eindelijk weer tijd om een computer te bezetten....afgelopen weekend hadden we een zogenaamd lang weekend, dat betekent dat we de zondag en de maandag vrij waren. Op zaterdag worden we geacht om 8 uur 's ochtends in de ietwat kleine, op Maleisische lichaampjes afgestemde schoolbankjes plaats te nemen.
Reden van dit 'lange weekend' was het Hindi feest "Thaipussam". Een feest dat bij mij met stip op nummer 1 binnenkomt qua bizarre festiviteiten...het strijdtoneel van dit feest speelde zich net buiten Kuala Lumpur af, bij de Batu Caves (cave = grot, voor de minder ontwikkelde Goudvinker). Aangekomen bij de happening was het een drukte van jewelste, er komen tijdens dit weekend rond de miljoen mensen naar deze plek. Thaipussam is een soort van boetedoening-gebeuren, het gaat er iets anders aan toe dan het ons bekende biechtbankje...het boetedoen bestaat bij de Hindi uit een lichamelijke pijniging, die niet om aan te zien is. De beste mensen behangen zich met vleeshaken aan hun lijf, met daaraan zware limoenen voor het gewicht. Het is niet alleen de vleeshaken die ze inbrengen bij zichzelf, ze dragen ook nog eens een mega-groot bouwwerk op hun schouder mee. Dit bouwwerk bestaat uit een stellage van rond de 2 meter hoog, met een basis van 1 bij 1 meter. Boven op de stellage staat een beeld van een of andere Hindi-god of godin, die ook weer is 6 armen heeft (maar geen arm uitsteekt om de arme man onder de stellage te helpen...). Het hele bouwwerk wordt verlevendigt met allerlei prularia, zoals een kordon van pauwveren en paraplu's voor de beste god. Dus de beste man draagt een afschuwelijk zwaar bouwwerk op z�n kneiter, is behangen met vleeshaken op z�n rug en aan z�n bovenbenen...en daarna begint het werk voor hem pas. Er moet een heel parcours afgelegd worden de grot in...nu is het leuke dat deze grot hoog weggestopt is in een berg, er moet eerst nog een kleine hindernisbaan afgelegd worden. Is de beste man met z�n hebben en houden door de afschuwelijke mensenmassa heen (is al een kunst voor iemand die alleen komt kijken, zoals ik), dan wacht hem een trap van maar liefst 272 treden, omhoog de grot in! Aangezien dit voor een normaal mens niet te doen is, wordt de lieve man van tevoren ook nog in trance gebracht...
Ik heb ook het parcours afgelegd, had alleen als ballast m�n fotocamera bij me...en eenmaal boven aangekomen begon de bizarheid nog grotere vormen aan te nemen. In de grot zelf was het een komen en gaan van mensen die behangen waren met vleeshaken, de een nog erger dan de ander...binnenin de grot werd men ontdaan van de stellages en de vleeshaken, en daarna werd men ontwaakt uit de trance...ik heb dit spektakel van dichtbij meegemaakt en was vrij angstaanjagend. Ik heb mensen gezien die helemaal doorgedraaid waren en stonden te gillen als apen, nog met speren door beide wangen geboord...er kwamen mensen binnen die twintig haken in de rug hadden met daaraan touwen...iemand anders had die touwen beet en trok in tegengestelde richting als de beste man wilde lopen...met als gevolg dat de beste rakker geen hoge, maar een lange rug had...een persoon kreeg het voor mekaar al rollend de trappen af te komen zetten, weer een ander kwam al tijgerend omhoog, en daarbij luid gillend en krijsend, met z�n tong een halve meter uit z�n mondhoek wapperend. Al met al een vreemd spektakel, compleet met apen die over rotsen heensprongen, Hindi beelden tegen rotsmuren aangebouwd, wierook, tempels en opzwepend trommelgeluid (om de trance gaande te houden). Vlak voor de eindbestemming in de grot (een tempel) werden de lijders uit hun trance gehaald, dit gebeurde door een of andere magi�r...normaal verwacht je dat zo iemand in lange gewaden gedrapeerd is, en zo uit Ali Baba en de 40 rovers is weggerend; deze was gehuld in een ouwe spijkerbroek met Nikes. Een enkele aanraking met z�n duim op het voorhoofd van z�n slachtoffer en een of andere Hablibabbi toverspreuk en de man was weer bij, hij stortte wel eerst languit op de grond en liep daarna nog een half uur verdwaasd rond, met een klodder slijm uit z�n rechter mondhoek. Na dit spektakel kwamen uit alle hoeken en gaten opa's en oma's aangerend met kleine kinderen op hun arm, die dan door deze man aangeraakt moesten worden. Het volbrengen van de tocht leidt schijnbaar tot koninklijke status. Op de terugweg in de grot ontbrak natuurlijk de souvenirwinkel niet, sleutelhangers in alle maten en soorten. Geen religie zonder commercie...
Om bovenstaande wat te verlevendigen zullen spoedig foto's toegezonden worden.Wegens tijdgebrek, zal deze e-mail op aan nader te bepalen tijdstip vervolgd worden�
Mogggguh,
Het is zaterdag, zou zojuist les gehad moeten hebben van onze lieve heer Zahari, en wel van 8 tot 9 in de vroege ochtend. De beste man kwam niet opdagen. Ben voor Jan Lul / de Fonkert uit m�n bed gekomen.
Bijgaand de primeur! De eerste foto van ons slaapzaaltje. Het linker bed, dat er netjes opgemaakt bijligt wordt bewoond door mij. Fabian zit op dit moment met een afgunstige blik richting mijn bed te staren...het lukt 'm maar niet z'n eigen bed op te maken. Het bed is feitelijk een voormalig dubbelslapersbed, maar aangezien we ruzie kregen over wie nou boven, dan wel beneden (allebei boven wilde ik niet, hoewel Fabian mij toch middels allerlei omwegen mee naar boven wilde krijgen), moest slapen. De situatie geraakte in een impasse. De redding was nabij toen de al eerder genoemde Chinese Rob en Nico kwamen buurten om wat hand-en-spandiensten te verlenen. Zij hebben de 2 dubbelslapers die de kamer rijk was gedemonteerd naar wat nu zichtbaar is op de foto. De 2 bovenste bed-delen zijn daarna opgeslagen in de ietwat niet voor de hand liggende plaats: de keuken. Ik heb daarna een betere bestemming voor de bedden gevonden; 1 bedbovenstuk staat nu op �t balkon, het andere deel in de 'living'. Ik was zo blij met m'n oplossing van het bed op het balkon dat ik een kleine trampolinesprong waagde op het bed in de 'living'. Fabian kon zich ook niet meer houden, en waagde ook een sprong. Met als gevolg dat het ijzeren bed door midden brak. Er is dus weer 1 bedstuk (of 2 halve) terug afgevoerd naar de keuken. Het ijzeren bed heeft totaal 5 minuten dienst gedaan. Het matras doet nu dienst als bed in de 'living'.
Verder valt op te merken dat er een airco naast m�n bed staat, op een plastic tuinstoel. Hij stond eerst op de grond maar er kwam teveel warmte vrij omdat het raam wat te hoog zit. Het idee was om de airco dichter naar het raam te brengen (ik opperde nog om het raam dichter naar de airco te brengen, met onze Chinese Rob en Nico in de buurt is dat binnen een paar minuten gebeurd, net zoals op tv). De verschillen in taal zorgde ervoor dat van mijn plan werd afgezien, ik vroeg om een stukadoor, maar in het Engels wordt de uitspraak "stuck-a-door", met andere woorden "maak de deur vast", waarop onze Nico de deur ging dichttimmeren en ons allen buitensloot...of binnensloot. Of het binnenslot van buiten sloot. Nee, het buitenslot van binnen sloot, want we zaten immers al binnen.
Uiteindelijk werd gekozen voor de plastic stoel. Aangezien m�n hoofd een halve meter naast het apparaat ligt, hoop ik maar dat niet een van de stoelpoten aan metaalmoeheid lijdt. Onze Rob zei dat we de bak water uit de airco om de 2 dagen moesten legen, dit bleek al snel een vergissing te zijn. Na 1 dag was de bak vol, en overgelopen...op het houten parketvloertje. We hebben nu een dienstrooster ingevoerd; om de dag moet een ieder zorg dragen dat de bak water is geledigd in het aangrenzende badkamertje. De propeller doet dienst als de verspreider van koude lucht door de kamer. Nu ik de foto zie, bedenk ik me dat de propeller juist de koude lucht weer terug het apparaat inblaast.
De oranje zak aan m�n voeteneind (m�n voeten steken normaal door de tralies heen, wat het omdraaien en woelen bemoeilijkt) is de plaatsvervanger van de wasmand.
De 2 TL-balken zorgen voor sfeer en knusse gezelligheid.
De 2 kerkorgels zonder toetsenbord zijn onze huiswerkbankjes, ieder z'n eigen bankje. Een kleine test wees uit dat we onze benen er niet onder krijgen. We zullen ons huiswerk in de amazonezit moeten doen.
Verder houden we regelmatig onze kamer fris door een heuse kakkerlakkendrijfjacht te organiseren. 's Avonds bij het krieken van de nacht wordt de jachthoorn geblazen en de jacht geopend. Toegestane hulpmiddelen: een aansteker en de spuitbus deodorant van Fabian. Menig onderkruipsel heeft het onderspit moeten delven.
De bedden slapen niet lekker. De ijzeren veren die erg dicht aan het oppervlak voelbaar zijn, zijn een kwelling voor de ribben en de schaamstreek De slechte bedden zorgen ook voor slechte en angstige nachten, vaak gevolgd door nachtmerries. Zo had ik pas een nachtmerrie...het speelde zich af rond Sinterklaas. Er waren 2 Sinterklazen in het spel! De nachtmerrie bestond eruit dat er 1 valse Sinterklaas in het spel was...en zoek dan maar is uit wie dat is. Juist op �t moment van de onthulling kwam Fabian de kamer binnenstormen om me mee te vragen te gaan eten. Ik heb 'm sindsdien vervloekt.
Tot zover de slaapzaal,
Jeannot
G'mogggguh...
Afgelopen zondag naar de X-Games in Kuala Lumpur geweest. Een groots internationaal sportfestijn, met sporten als skateboarden, rollerschaatsen en motorspringen. Het geheel werd uitgezonden door de Amerikaanse sportzender ESPN. Het gebeuren vond plaats naast de Twin Towers...voor de onnozele; dit is het hoogste gebouw ter wereld. Ik was daar eigenlijk omdat vrienden van me een concertje weggaven, zij staan hoog in de hitparades hier. Tot groot genoegen was er ook nog een andere groep aanwezig die ik ook ken. De ene groep heet "Pop Shuvit" (zie www.popshuvit.net) , de andere "Poetic Ammo" (zie www.poeticammo.net en http://ezine.the-bazement.com) , voor aanvang van de shows wat rondgedarreld met de mannen. Ze vonden het leuk me weer in blakende gezondheid weder te zien. Kan ik me best voorstellen. Poetic Ammo opende het bal, waarna een andere mij nog niet bekende groep het heft in handen nam: "Teh Tarik Crew". Heb inmiddels contact met de knapen. "Pop Shuvit" nam hetzelfde heft over en nam deze ook in hun handen beet. De groep nam gelijk de gelegenheid om tijdens dit optreden video-opnamen te maken voor hun nieuwe videoclip. Aangezien Fabian en ik vooraan stonden te springen en te hossen zijn wij met ongekende regelmaat in beeld. Na afloop werd gezegd dat wij zeker in de clip zitten. Binnenkort MTV maar in de gaten houden.
Heb me ook beschikbaar gesteld voor een vrijwilligersbaan bij de Formule 1 in Kuala Lumpur. De race is in het weekend van 21,22,23 maart. Ben van de week even op het circuit geweest, ken iemand die daar werkt. Werd opgehaald uit school (ligt vlakbij het circuit). Er wordt gekeken of ik mee kan draaien op de PR afdeling tijdens de race. M'n CV ligt inmiddels op iemands bureau bij het circuit, hopen dat we er doorheen kunnen komen.
Zie www.malaysiangp.com.my
Tot zover de berichtgeving vanuit een warmzalig Maleisie. Ik groet u allen,
De naam is u reeds bekend...
Een hele goeie mogguh,
Heb zojuist weer een dag erop zitten...Klaas Vaak vertrok 'vanochtend' om 13:30 uit m'n ogen. Na weer een vervelende douchebeurt (er is geen warm water..) heb ik besloten weer is naar Kuala Lumpur te gaan. Ik doe dit altijd met de bus. Met de bus gaan vereist enig geduld...er zijn simpelweg geen bustijden. De bus komt wanneer die komt, en daar heb je het maar mee te doen. De ene keer sta je 2 minuten te wachten, ik heb ook wel eens drie kwartier in de verte staan te staren. Eenmaal in de bus komt de conducteur langs om z'n kaartje te verpatsen, de beste man draagt al het geld dat die ontvangt op een origamie-achtige manier tussen z'n vingers (briefgeld wel te verstaan, de munten verdwijnen in de zak van Max). Tussen alle vingers zitten stapels geld opgevouwen. Ik vraag me vaak af hoe kort de beste man z'n leven zou zijn op een busritje in Rotterdam....een potje Russisch Roulette biedt betere overlevingskansen. De kwaliteit van de bussen laat ook soms te wensen over, van de week kwam ik een bus tegen op de snelweg die uit stond te branden. Vandaag was de toegevoegde waarde van de busrit een heuse 'rally' op de snelweg!!! Ik stond in bus numero 10 (na ruim een half uur wachten) en op de snelweg kwamen we warempel nog een bus 10 tegen! Het werd een gevecht der titanen...allebei de chauffeurs wisten de gaspedalen goed te vinden, de ene bus reed links op de driebaansweg, ik zat op de rechterbaan. Een auto die zich op de middenbaan bevond werd door 2 bussen aan allebei de kanten ingehaald...ik bevond mij in de gelukkige positie om een chauffeur te hebben die net iets meer durfde dan z'n tegenhanger, en ik kwam daarom met mijn medepassagiers als winnaar uit de strijd. Ons voordeel werd behaald in het bochtenwerk, wat ik staand wat moeilijk te verduren vond. Met angst en beven hield ik de minuscule railing aan het plafond beet, hopend dat deze de 'zware lichamentest' met meer dan goed gevolg heeft doorstaan. De uiteindelijke bushalte was in zicht, en de bus stopte netjes op de rechterrijbaan (bij de oplettende lezer moet nu een lichtje gaan branden...we rijden in Maleisie links, met andere woorden; ik moest nog 3 rijbanen oversteken alvorens de bushalte te bereiken. Gelukkig stond verderop het verkeerslicht op rood, wat de vaart uit het verkeer haalde). De dag verliep verder zonder weinig noemenswaardigs; heb een bezoek afgelegd aan het Natural History Museum, leuke was dat ik nog spullen uit m�n eigen collectie tegenkwam, die daar ook uitgestald lagen.
Heb de dag besloten met een maaltijd bij m�n stamrestaurant...ook hier iets wat in Holland niet zou kunnen; het restaurant bestaat uit een samenraapsel van plastic stoelen en tafels op straat, en een soort mobiele gaarkeuken. De kassa is ook een leuk object....een oud afgedankt houten schrijfbureau. Het bovensta laatje fungeert als kassala. Vaak genoeg is het bureau / de kassa onbemand....bij een ander restaurant eet je eerst en moet je daarna bij een echt kassa aansluiten, de kassiere daar vraagt wat je gegeten hebt. In Holland zou deze tent na een dag draaien failliet zijn.
Ik ben twee dagen geleden bij de Chinese medemens thuis op bezoek geweest. Het betreft de man van het restaurant op school. Omdat ik een graag geziene gast bij z'n lopend buffet ben, had hij mij uitgenodigd bij hem thuis vanwege Chinees Oud & Nieuw. Z'n restaurantje is een familie-bedrijf, moederlief helpt mee en de dochters steken ook de handen uit de mouwen nadat ze van school terugkomen. Met de hele familie moest ik mee in de auto, en al gauw bleek dat er zich enige kennis over Nederland bij hen bevond. De universitair opgeleide dochter vertelde mij trots het verhaal van dat vervelende rotjochie dat z'n duim in een dijk stak om daarmee een overstroming te voorkomen (had die z'n hoofd er maar ingestopt). Na het verhaal werd mij een brede glimlach retorisch gevraagd of dit verhaal echt gebeurd is (retorisch omdat ze in het verhaal geloofde). Na mijn ontkennende antwoord, verdween de glimlach als sneeuw voor de Maleisische zon...tijdens de autorit die 20 minuten duurde, werd nog 3 keer gevraagd of het verhaal echt was of verzonnen...een ander verbazend fenomeen blijft het feit dat Nederland gedeeltelijk onder de zeespiegel ligt...er werden nog vragen gesteld over molens, en tulpen...en op de volgende vraag moest ik het antwoord schuldig blijven: "Waarom hebben klompen een krullende spitstoelopende voorkant?". Tijdens de maaltijd kwam moederlief, die geen Engels en kneuterig Maleisisch brabbelt, nog op een Hollands fenomeen..."Kinderbijslag!". Het gesprek verliep overigens via dochter die het geheel vanuit het Mandarijns / Hokkien / Maleisisch naar mij in het Engels vertaalde, en vice versa. Ze konden het niet begrijpen dat je geld krijgt als je een kind op de wereld hebt gedropt (gewild of ongewild). Aangezien de Chinees op geld uit is, zag mijn gastfamilie een ideale manier om geld te verdienen...kinderen baren in Holland. Mijn reactie dat kinderen af en toe ook nog geld kosten, deed de heetgebakerde plannen enigszins afnemen. Bovenstaande, toch vrij gedetailleerde kennis over Nederland, was hun ter oren gekomen via een of andere achterneef die in Nederland werkt...een keer raden wat voor werk deze achterneef in Nederland doet.....jawel, hij beheert een Chinees restaurant in Amsterdam. Wat een verrassing. Bij het verlaten van het pand kreeg ik nog een tas vol etenswaren en drinken mee...en niet te vergeten een "ang pau". Ja, ja, wat zou dat nou is zijn? Een 'ang pau' is een Chinees gebruik; tijdens Chinees Oud & Nieuw (duurt een dag of 15) krijgt een ieder die niet getrouwd is bij bezoek aan een Chinees huis een envelop met geld mee. Ik ben er nog niet uit of gescheiden echtgenoten en echtgenotes ook onder deze regel vallen...
De uren na school worden vaak gevuld met een potje basketball op het schoolplein. Van de week begaf ik mij in een strijd om de bal in het mandje te werpen...ik had een Chinese opponent die jammer genoeg voor hem tot mijn schouders reikte. De knul probeerde mij te verdedigen, waarop ik mij in een ferme draai richting mandje wilde begeven...in mijn ferme draai beukte mijn schouder tegen de lieveling z'n kin...met als gevolg dat z'n bril bijna door het mandje heenging, in plaats van de bal. Het spel werd abrupt stilgelegd (en de knaap lag ook stil...op de grond). De donderdagnamiddag is ingeruimd voor de volleyballers onder ons, ik doe daar niet aan mee...ik vind het maar een nichterige bedoening, vooral dat onnodige klapje op een ieders bilspier na een goedgemikt schot. De vrijdagnamiddag is ingericht voor voetbal....ik heb me afgelopen vrijdag richting het betonnen veldje begeven. Het eerste potje verliep voorspoedig (omdat ik niet veel aan de bal was), ben een paar keer in actie gekomen, heb her en der wat ballen afgepakt (na inzet van een flinke beuk). Na een paar potjes was ik weer in de gelegenheid om de bal volop de pantoffel te nemen, en dit waagde ik dan ook maar. Terwijl ik schoot, bleef m�n standbeen/voet lekker op het beton staan, en ik voelde het hele zootje onder m�n voet open schuren...er had zich een blaar met een doorsnee van 10 cm zich onder mijn voet opgehoopt. Ben gelijk uitgevallen. En weggestrompeld...een niet echt geslaagde come-back...heb overigens wel 1 keer gescoord; m�n schoen schoot uit toen ik schoot, deze belandde achter de keeper...m�n schoen nam helaas de bal niet mee, anders had het een mooi doelpuntje geweest.
De klok heeft zojuist 2 keer geslagen...ik ga m�n bed opzoeken. Heb in de afgelopen 3 dagen 2 kakkerlakken op heterdaad betrapt...ze hebben het loodje in de vuurlinie moeten leggen. Ik vind het tegenwoordig steeds leuker om een kakkerlak te vinden...ik heb al her en der bij de buren gevraagd of ze me kunnen bellen als ze er eentje (hopelijk meer) in huis hebben, dan kom ik met m�n spuitbus en aansteker even aanzwabberen.
Ik zou zeggen, Hou je haaks!
Uw aller Jeannot
Mogggguh,
Heb me afgelopen vrijdag vol goede moed in de bus richting Singapore gehesen. Voor aanvraag van m'n vergunning moest ik een nieuwe stempel in m'n paspoort hebben, dus even naar Singapore op en neer.
De heenreis bood nog 2 leuke intermezzo's...allereerst kwamen we op de snelweg plotseling tot stilstand omdat er zich een obstakel op de weg bevond. Dit obstakel was een vrachtwagen die dwarsover de rijbanen heen stond, met z'n neus richting ons. Of de vrachtwagen was geschaard en een flinke draai gemaakt of de vrachtwagen moest van de andere weghelft gekomen zijn...dit laatste bleek al gauw zo te zijn omdat een gedeelte van de middenbermvangrails verdwenen was...de beste chauffeur zal wel in slaap zijn gesukkeld en dwars door de middenberm heen onze weghelft opgekomen zijn. Opmerkelijk was dat wij met onze bus helemaal vooraan de file stonden, met andere woorden; waren we een minuut eerder gekomen, dan hadden we een extra passagier met z'n hele hebben-en-houden in onze bus erbij gehad.....de eindbestemming van de busrit was het busstation in Johor Bahru, tegen de grens van Maleisie-Singapore aan. Daar aangekomen stond naast een andere bus een ambulance met zwaailichten, en een meute nieuwsgierigen. De desbetreffende bus was leeg op een paar zusters na...m'n nieuwsgierigheid was ook gewekt. Na een paar minuten kwam de eerste zuster naar buiten.....met waarempel......een netgeboren kind in d'r armen!!! Daarna werd de gloednieuwe moeder naar buiten gesjord en de ambulance in gepropt. Ben ergens toch wel blij dat dat hele spektakel zich niet in mijn bus voor had gedaan, stel je voor...in een keer een plons water in je nek.
Waren dit 2 leuke momenten, de terugreis werd nog leuker....de reis terug uit Singapore naar de grens verliep voorspoedig. Weer in Johor Bahru aangekomen kocht ik m'n kaartje naar Kuala Lumpur en kon gelijk de bus in lopen.....de bus vertrok zelfs ook nog precies op tijd. Na ongeveer 2 uur doorkachelen met de bus, voelde ik het busje wat stuiteren...ik dacht dat dat aan het wegdek lag. Het stuiteren werd iets te hevig, en ik deed een Nostradamus-achtige voorspelling, die helaas ook in mijn geval bewaarheid werd...een ontplofte achterband! Aangezien ik ook nog is de stoel precies boven het wiel had voelde ik de hele band uit mekaar knallen en de stukken rubber knalde tegen de onderkant van de bus, precies waar ik zat. Op het moment van de knal maakte ik ook nog een wipje uit mn stoel. Goed, de buschauffeur wist de bus aan de kant te krijgen, precies op de witte markeerstrepen van een invoegstrook (van een parkeerplaats). We stonden dus op een stukje niemandsland, tussen 2 rijbanen in. Een snelle inspectie wees uit dat de band daadwerkelijk uit mekaar was geknald. We hebben daar een half uur gestaan, om de banden af te laten koelen. Na dat half uur werden we gesommeerd weer in de bus plaats te nemen, omdat de bus verplaats zou worden. Ik denk met mn vrije simpele gedachten dat we de bus in z'n achteruit de aangrenzende parkeerplaats op zouden rijden, om daar de bus te repareren. Voor de zekerheid vroeg ik de chauffeur naar z'n plannen...we gingen rechtdoor richting Kuala Lumpur........met een kapotte band. De rit werd afgelegd met een snelheid van rond de 40-50 km/uur, op een snelweg waar de maximum snelheid 110 is. Ik heb de buschauffeur proberen uit te leggen dat de band er af kan vallen en een andere auto in puin kan helpen, of dat het zootje in de fik vliegt. Zijn antwoord; "No comments please, it's a public holiday". Ik scheen de enige te zijn die zich zorgen maakte, de rest van de passagiers was verwikkeld in een diepe slaap. De buschauffeur heeft toch nog iets van m'n kennis overgenomen. Hij scheen te begrijpen dat inderdaad zo'n kapotte band vlam kan vatten. Zijn oplossing voor dit probleem: na 50 kilometer rijden zijn we gestopt bij een tankstation...om een jerrycan water te vullen. Nadien zijn we om de 70 kilometer rijden gestopt...de buschauffeur tapte een emmertje water uit de jerrycan en gooide deze met een triomfantelijke boog tegen de hete band. Zijn idee was dat de band nu daadwerkelijk afgekoeld was, en we er wel weer een uurtje mee vooruit konden. Halverwege de ietwat vervelende tocht kwam ik trouwens nog een auto service centre langs de weg tegen...met de wel erg toepasselijke naam "Auto service centre Rammal". Ja, ik rammalde al bijna 7 uur in de bus......
Doorgaans is het eten in Singapore een lust. De afgelopen keer heb ik een goedkope Chinese toko geprobeerd...de honger was niet al te groot, dus ik bestelde 2 broodjes "bak pao". Dat ik niet de enige was die het op de broodjes gemunt had bleek al snel....net voor ik een hap wilde nemen, ving mijn oog een gemoedelijk tafereel op. De onderkant van het broodje werd bewoond door een aantal in volledige harmonie samenwonende families rode mieren. Alhoewel ik niet vegetarisch ingesteld ben, vond ik dit toch wat te veel van het goede.
De avonden worden tegenwoordig afgesloten in het zwembad bij mij om de hoek. Eergisteren avond met m'n synchroomzwempartner uit India een flesje whiskey de man gekilled, in het zwembad. Van het synchroom zwemmen kwam niet veel terecht, we hebben daarom maar synchroom drinken ingevoerd. We heffen tegelijk het glas, een paar keer klok, klok, klok en we zijn allebei tegelijk op de bodem....(van het glas, niet van het zwembad).
Ik laat het hier bij, de tijd gunt me niet langer. Wordt vervolgd.
Tudeledoooskie.
Moggguh,
Ik zal de draad weer is oppakken, daar waar ik een steek heb laten vallen, zal met draad en al door het oog van de naald gaan, mits ik �m kan vinden in de hooiberg.
Er is inmiddels aardig wat tijd verstreken sinds de vorige update. Hierbij dan weer de laatste stand van zaken;
Ik ben zojuist wedergekeerd van een 1,5 daagse trip naar Melakka. Aangezien ik min of meer uitgehongerd terug in Kuala Lumpur aankwam dacht ik er verstandig aan te doen om de maag is in het zonnetje te zetten. Ik trakteerde �m op een "Roti Pisang", want dat vindt �ie o zo lekker. Roti pisang houdt in: een plakkaat deeg die via letterlijk een aantal handomdraaien in de lucht uitgroeit tot een grote pannenkoek, daarna wordt een pisang (=banana) versnipperd over de �pannenkoek� en het hele zaakje wordt opgevouwen en op een bakplaat geworpen. De eerste ging erin als roti pap, alleen de tweede heb ik halverwege het verorberen teruggestuurd, ik had namelijk niet de grote bromvlieg meebesteld die zich onderin de roti bevond. Het is overigens niet te hopen dat de kok 2 vliegen in 1 klap sloeg, want dan zit ik nu met een vlieg in m�n buik�heb toch liever een stel vlinders in m�n buik, of desnoods een vlieg uit Spanje. Maar goed na het eten was dan toch m�n buikje lekker rond�dat was die helaas ook al voor aanvang van het eten�.
Om dan maar gelijk de verhalen van het ongedierte er doorheen te jassen; ik was gisteren in verblijde stemming vanwege mijn aankomende trip naar Melaka. Ik was gepakt en gezakt, en wil m�n schoenen aantrekken�m�n rechtervoet stapt in, en pot-jan-(de fonkert)-dosie, er zit iets in m�n schoen!!!! Sinterklaas kon t niet zijn, want ik had geen bak water en een peen neergezet. Het was warempel een kakkerlak die in m�n schoen zat. Na m�n voet iets sneller eruit te halen dan hij er was ingegaan, ben ik naar binnen gevlucht om m�n aansteker en muggenspraybus te pakken. Heb �m per direct omgelegd.
De ochtend daarvoor stapte ik met mijn goede been uit het verkeerde bed (slaap namelijk tijdelijk bij de buren, omdat de huur van m'n andere appartement onlangs is afgelopen) en ging richting badkamer om aldaar de tanden een poetsbeurt te geven, en de baard te raspen. Ik pak met een flinke ruk de toilettas erbij, open deze en als een duveltje uit een doosje (toilettasje) springt er potverdriedubbeltjes een kakkerlak uit.
Het enige andere noemenswaardige beest dat ik nog tegen ben gekomen valt niet onder de noemer �ongedierte�; ik zat heden deze middag een bakkie te doen op de kade van Melaka. Ik had mijzelf zodanig gepositioneerd dat 1,5 meter onder mij het water voorbij kwam, en mede daardoor had ik goed uitzicht over het reilen en zeilen (het was helaas windstil, dus alleen reilen) in de haven. Ik zag aan de overzijde in het water een allemachtig grote hagedis/leguaan zwemmen. Nu was deze zo�n 30 meter van mij verwijderd. Een ogenblik later keek ik nogmaals en verdomd het beest begaf zich schuin onder mij aan de kade! Een snelle meting deed vermoeden dat die een lengte van 1,5 a 2 meter mat! Hij dreef rustig voorbij, en ik nam de laatste slok van m'n jus.
De school is inmiddels afgelopen. 2 weken geleden waren de laatste �final exams��de cijfers zijn inmiddels geretourneerd en de buit is in de knip. Het enige vervelende is dat men hier het ons niet bekende cijfersysteem gebruikt, beter gezegd lettersysteem. Het hoogste is een A, gevolgd door geloof ik het hele alfabet. Het is leuk dat ik m�n cijfers / letters terug heb, maar het zegt me eerlijk gezegd geen aars. Belandt je met je letters ergens tussenin (dus geen volle A), dan krijg je iets van een A-, of een A3�bij lag meer in de lijn der verwachting om bijvoorbeeld een "B,ad" te krijgen, zoals je bij ons een 6,45 kan scoren. Maar zo werkt t systeem niet.
De afgelegde vakken zijn; Bahasa Melayu (Maleisische taal), Malaysian Company Law, Malaysian Economies, Malaysian Studies (geschiedenis) en International Marketing.
De school is denk ik naar schatting bezet door 99% Chinezen. De ��n nog onopvallender dan de ander. Opvallend is dat juist de onopvallendheid opvalt, dus in hoeverre ben je dan onopvallend? Ja, een moeilijke situatie�
Verder hebben we nog de Formule 1 afgewerkt eind maart. �t Was bloedverziekend heet, ergens rond de 39 graden. Ik lag in het gras op een heuvel ergens in een bocht. Ik zweette �m t orang-utanzuur. Er valt weinig bijzonders te vermelden over de race. Ik kan aanraden om voortaan de Formule 1 thuis op de bank te volgen, daar kan men daadwerkelijk de race volgen. Ik zat in de bocht, er komen 56 keer wat auto�s voorbij blazen, Joost mag weten wie het zijn (weer die vervelende Joost!!! Die mag alles weten! En ik blijf maar met de vragen zitten�.hoop gere�ncarneerd te worden als Joost). Ik heb alleen de auto van Verstappen in de gaten gehouden, voor je t weet is die van de baan. Heb gelukkig niet al te lang hoeven te wachten om te weten wie de uiteindelijke winnaar was, las dit namelijk in de krant de dag erna�.
Drie weken geleden hoogstaand bezoek vanuit Numansdorp gehad. Martin kwam de boel verkennen. Ik heb hem eerst opgehaald in Singapore, waar het uitermate rustig was vanwege het SARS virus. Het virus heft zo ook z�n voordelen; in een drukke Metro een paar keer hoesten en je kan languit op de plotsklaps lege banken liggen�..Singapore hebben we 1 nacht aangedaan, en daarna doorgestoomd naar Kuala Lumpur. Singapore blijft hoe dan ook toch m'n favoriete stad, ik zou zeggen in de meeste gevallen het ultieme voorbeeld (niet alles is rozengeur en maneschijn)! Het is, laten we zeggen, het tegenovergestelde van een stad als Rotterdam. Gaan wij prat op het idee dat strenge straffen geen zin hebben, hier wordt wel degelijk het tegendeel bewezen. Je gaat hier zelfs voor je plezier het openbaar vervoer in, alles is schoon, geen zwervers, geen rotzooi, geen angstige gevoelens om �s -avonds over straat te lopen enzovoorts. Ben nu bij mekaar tussen de 25 en 30 keer in Singapore geweest, en het verbaast mij telkens weer, hoe deze stad (3 miljoen inwoners) gerund wordt. Mocht de heer Lee Kuan Yew (grondlegger van Singapore) www.goudvinkonline.tk bezoeken; hierbij de complimenten van uw aller Jeannot.
Met Martin hebben we de highlights afgewerkt, met als topper de riviercruise met daarna een nog betere topper�..een pot pils. De dag na Mart z�n aankomst zijn we naar Johor Bahru, Maleisie gegaan om daar de bus naar Kuala Lumpur tegen te houden. Het bussyteem werkt uitermate prima hier in dit land, elk moment gaat er wel een bus van en naar waar je maar na toe wilt (en ook naar waar je niet naartoe wilt�), dus tickets boeken hoeft ook allemaal niet. Je duwt een knakker wat geld in z�n geld die op t busstation rondrent en met name rondgilt, om de aandacht op zich te vestigen. Als iedereen zo rondrent en rondgilt, krijgt niemand dus de aandacht, dus pak je de eerste de beste maar bij z�n nekvel en zegt waar je heen moet. Daarop kun je gelijk de bus inlopen en onderuit liggen in erg luxe bussen.
In Kuala Lumpur hebben we ook maar de hoogtepunten gedaan, je komt immers niet om de dieptepunten te zien. Om kracht bij te zetten aan de uitdrukking �hoogtepunt� hebben we het hoogste gebouw ter wereld bezocht. Althans er wordt beweerd het hoogste te zijn. Er zijn allerlei categorie�n, zoals met telecommunatiezendmast op de toren, en zonder, met telecommunicatie-apparatuur aanwezig in het gebouw, en zonder�in welke categorie dit gebouw valt, ik weet t niet, maar dat �t op ��n of andere manier een hoogste gebouw is wel weer leuk voor in de annalen. Nadien nog een andere hoog gebouw bezocht, dit is het derde hoogste zendmastgebouw ter wereld�zover ik begreep is hier maar 1 categorie. Het uitzicht was kloten te noemen want we zaten in de wolken, en het regende zo hard dat de pannetjes onbeschrijflijk nat werden, ja het was dweilen met de kraan open om de pannetjes enigszins droog te houden.
Een ander leuke tocht was een bezoek aan het eiland Langkawi in het noorden van Maleisie, net onder de grens van Thailand. De busrit ernaartoe was erg mooi, met name het laatste stuk van de rit. Hier is het authentieke Maleisie te zien in de vorm van kleine dorpjes, rijstvelden en een boer die z�n os met ploeg en al door de modder heentrekt, in de hoop dat er binnenkort wat te eten uit omhoog komt�het geheel wordt aangekleed door een palmboom her en der (gaat gelukkig niet volgens een gemeenteraad die zich weken buigt over de inrichting van een wijk, met allerlei verschillende bestemmingsplannen, die dan weer goedkeuring moeten krijgen van een andere afdeling, waar dan eerst vergaderd moet worden of er vergaderd moet worden voor een dergelijke vergadering, is men dan bijna uit deze netele kwestie dan is �t tijd voor een bakkie�morgen is er immers weer een dag, en worden alle standpunten eerst herzien alvorens te gaan vergaderen over het feit of er vergaderd moet worden over die vergadering�) en een fraaie berg op de achtergrond.
Men neme een soort en met van touring-car-bus, die met hoge snelheid over t water scheert, om 1 uur later weer voet aan land te zetten. Het eiland is mooi wat betreft natuur, maar de stad (als die er al is) heeft niks te bieden, in tegenstelling tot Penang, waar de stad wel wat te bieden heeft (vanwege haar historische betekenis). Hoogtepunt van Langkawi was de huur van een plaatselijk scheurijzer, een heuse Proton. Een auto van Maleisische bakkelei, welke een ongekende wegligging bleek te hebben. Voordat we de auto startten gaf de verhuurder nog een ferme knal op het dashboard om de wijzers van de benzinetank, snelheidsmeter en toerenteller wakker te schudden. De handrem deed t niet, en de kofferbak sloot niet, dit was dan met name weer leuk als we een verkeersdrempel met 120 km/u namen. Ik had nooit een echt hoge pet op van een Proton, vooral als het hier regent staat de vluchtstrook vol met gestrande Protons, maar deze Proton heeft wel degelijk het predikaat "geslaagd" ontvangen van zowel Martin als van mij.
We sliepen in een soort tuinhuisje vlakbij het strand, het �hotel� was een verzameling van een stuk of 10 van dergelijke tuinhuisjes (een soort Hollandse volkstuin). En de bewoners deden me denken aan een soort commune, een hechte band van vreemdelingen, die elke avond tezamen komen in en aan de bar onder het genot van een Bob Marley plaat. ��n van de aanwezige mannen claimde een heuse Eskimo te zijn, die sinds z�n 19e de wereld over reist. De reden waarom hij in Langkwai was blijven steken, was vanwege het feit dat hij een stevige roker is en heden ten dage mag niet meer gerookt worden aan boord van de vliegtuigen�volgens hem was alleen Moskou Air nog de enige airline die rokers toeliet. Het bleek gewoon een Maleier te zijn�een andere gast reageerde op mijn vraag: "Waar kom jij vandaan?" heel koeltjes "De maan". De laatste bij wie ik het probeerde meende uit Peru te komen. Hij zei daarna "Ik lieg nu". Maar iemand die zegt "Ik lieg nu", liegt nu dus dat hij liegt, dus spreekt hij de waarheid, dus is het waar dat hij liegt, dus liegt hij nu�
Na Martin het vliegtuig naar Australi� ingestampt te hebben had ik nog wat dagen ter vrije besteding. Voor de zoveelste keer weer met de bus terug naar Kuala Lumpur waar ik op t wat ongemakkelijke tijdstip van 4 uur in den ochtend aankwam. Het maakt niet uit wat voor tijdstip je je buiten op straat begeeft, gegeten wordt er altijd. Er zijn velen 24-uurs restaurants te vinden, waar dan ook op elk moment wel een aantal tafels bezet zijn.
Van de week ben ik dus afgereisd naar Melakka, een aanrader voor een ieder ge�nteresseerd in geschiedenis en zijn/haar Nederlandse �roots�. Maleisie is ook uitgemolken door de Hollandse kolonist, van 1641 tot 1824. We hebben eerst de Portugezen eruit getrapt, die al in 1511 het land hadden ingenomen, waarna we Melakka in 1824 met de Engelsen hebben ingewisseld voor wat ander land in Azi�, alsof het een postzegelruilbeursje betrof (Nederland heeft ook lange tijd aanspraak gemaakt op Singapore). Ik zal de vermoeide lezer niet verder belagen met historische feiten en gegevens, stelt u zich is voor dat u er nog wat van opsteekt!
Deze week was ik uitgenodigd voor een international seminar in het nationale museum van Maleisie, alwaar verscheidene presentaties plaatsvonden. De presentaties werden gehouden door een dikke fatsige alternatieve Italiaanse, een kale verbrande Schot die manager is van het etnologisch museum in Leiden, een behoofddoekde Iraanse, een vrouw luisterende naar de naam Fraukje Boersma (het was inderdaad een Nederlandse�) en een afgezant uit Oost-Maleisie. De eerste overleefde ik, al kan ik hier niet navertellen waar het over ging. Uit het applaus begreep ik dat het een leuk en interessant verhaal moet zijn geweest. Toen de behoofddoekde Iraanse een presentatie inzette over het behoudt van de verschillende kleurtjes van mini-Perzische tapijten, was het, of ik het wilde of niet, tijd om m�n slaapachterstand in te halen�ik werd net op tijd wakker om haar nog te horen zeggen "Bedankt voor de aandacht". We waren een uur verder. Toen Fraukje begon, vond ik het welletjes waarop ik m�n spullen bij mekaar zocht en er vandoor ging.
Aanstaande donderdag verleg ik mijn terrein naar Oost-Maleisie, waar mijn stage aanvang zal krijgen. Ik zal mij dienstbaar op gaan stellen als havenbaron in de haven van Kota Kinabalu (om maar is een haven te noemen). Vandaar zal de site weer regelmatig voorzien worden van de laatste nieuwtjes en feiten. Eerdere reizen daar naartoe zorgde telkens weer voor leuke verrassingen.
Dit was die weer voor dit moment. Foto�s probeer ik zo snel mogelijk te scannen, en diegene die in afwachting zijn van een mooie ansicht, moeten nog even geduld hebben�ik moet ze nog steeds kopen.
U wordt gegroet,
Jeannot
