return to dhamma tips |
4Zr's Dhamma Tips |
||
|---|---|---|---|
| สมาธิร้อยสาย | |||
|
|
|||
Last updated |
วันอังคารที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2541 ตามหลักของชี่กงเน้นให้หายใจแบบเด็กๆโดยใช้การยกตัวและเลื่อนต่ำลงของกระบังลมเป็นการหายใจแทนการเคลื่อนตัวของปอด พอกระบังลมเลื่อนต่ำลงจะทำให้ท้องพองในขณะหายใจเข้า พอกระบังลมยกตัวขึ้นจะทำให้ท้องยุบในขณะหายใจออก การหายใจแบบเด็กๆนี้จะดึงพลังงานปราณหรือชี่เข้าสู่ร่างกาย ที่ยากคือเราต้องปล่อยกายให้หายใจเองตามธรรมชาติ ในขณะเดียวกันนั้นจิตกำหนดให้พลังไหลเข้าและเคลื่อนที่ภายในร่างกาย หากวิเคราะห์วิธีฝึกสมาธิตามรู้อาการพองยุบของหน้าท้องเทียบกับการตามรู้ลมกระทบสามฐานของหลวงพ่อฤาษีลิงดำ จะเห็นว่าเน้นให้ลมเข้าจนสุดทางหรือฝึกหายใจแบบเด็กๆนี่เอง ถ้าจับตัวรู้ให้ได้ตลอดจะเท่ากับจับจิตตนเอง การที่จิตยังแล่นไหลไปคิดจินตนาการเป็นผลจากสิ่งเร้าทั้งจากนอกในร่างกายจิตใจ นิมิตที่เพ่งอยู่ต้องมีความชัดเจนและดึงดูดความสนใจของตัวรู้พอควร มิฉะนั้นจิตจะไม่เกิดความใส่ใจพอเพียงที่จะยกนิมิตนั้นเพ่งไว้ตลอด ถ้าสิ่งเร้ามีมากจนไม่สามารถกำหนดจิตตนเองไว้ได้ก็ต้องหาทางลดสิ่งเร้าลง โดยเฉพาะ ลดการสังคมยุ่งเกี่ยวกับคนอื่น เช่นเดียวกับที่หลวงพ่อฤาษีลิงดำสอนว่า ถ้าจะฝึกหัดสมาธิอย่างจริงจัง จะต้องเลิกสนใจคนอื่นๆ แล้วหันมาใส่ใจกับเรื่องของตนเท่านั้น คล้ายกับคำสอนว่า ตนเป็นที่พึ่งของตน หรือ หากอยากได้ธรรมะ ก็ต้องทำเอาเอง แต่นี่ไม่ได้สอนให้เห็นแก่ตัวนะ เพราะเรายังยึดถือหลักพรหมวิหารสี่ หลายคนเป็นมนุษย์สังคม บอกว่าขาดเพื่อนไม่ได้ หยุดทำงานเป็นเกลียวไม่ได้ หากหยุดงานแล้วไม่รู้จะทำอะไรต่อไป คงเบื่อสุดๆ บางคนยังหวังพึ่งพาสังคมเพื่อนฝูง กลัวว่าเมื่อเกิดปัญหาชีวิตแล้วไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งใครดี เมื่อเป็นอย่างนี้เท่ากับชีวิตเราผูกพันยึดติดกับสิ่งอื่นนอกตัวใช่ไหม เหมือนเรากำลังถูกสังคมชักใย แทนที่เราจะเป็นตัวของตัวเอง ไม่สามารถทำให้ตนเป็นผู้ลิขิตชีวิตของตัวเอง ผลกรรมเป็นตัวหนุนนำให้หลายคนเห็นสังคมเป็นโลกของตน รอจังหวะที่จะถ่ายกรรมกันไปกันมาในสังคมนี่แหละ เหมือนกำลังสานตาข่ายหนาขึ้นทุกที ผูกพันรอเวลาให้กรรมสนองกรรมไม่ว่าดีหรือชั่ว สังคมเป็นแหล่งรอชดใช้กรรม เดี๋ยวโชคดีเดี๋ยวโชคร้าย ชีวิตมีขึ้นมีลง ไม่แน่นอนสักอย่าง กรรมเขาล่อไว้ให้ติดอยู่ในสังคมติดอยู่ในลาภยศสรรเสริญ รอไว้จนตายใจเสียก่อน ลองสังเกตว่า คนที่อยากหันหน้าสู่ทางธรรม มักจะเกิดเรื่องมาขวางทางเดินนี้อยู่เสมอ บางคนยิ่งปฏิบัติธรรมแล้วยิ่งรวย เหมือนสิ่งที่ยกมาล่อให้เผลอใจกลับมาติดกับดักแล้วจะได้เลิกปฏิบัติธรรม สำหรับคนที่ขยันทำงานจนขาดงานไม่ได้ คนพวกนี้กลัวว่าจะเหงาจะทนอยู่คนเดียวไม่ได้ ขอให้ลองฝึกสมาธิดูก่อน ลองทดสอบว่าตนสามารถทำสมาธิได้ง่ายกว่าที่ตนทำงานหรือไม่ แล้วจะพบว่างานนอกกับงานในจิตนั้นใครทำยากกว่ากัน และผลที่ได้รับนั้นชอบใจกว่างานนอกไหม ไม่ลองของจริง ก็ไม่มีทางได้ของจริง คนทั่วไปมองไม่ออกหรอกว่า ทำไมเรื่องนั้นเรื่องนี้จึงเกิดขึ้น จนกว่าจะสามารถย้อนอดีตไปดูสาเหตุที่มาเมื่อแต่หนหลังได้ ผู้ที่รู้อดีตที่มาของกรรมและรู้ผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ย่อมสามารถหาทางให้กรรมนั้นยุติลง บางคนยึดว่าการใช้พลังจิตมองอดีตมองอนาคตเป็นอวิชชา อวิชชาเป็นอวิชชาก็จริง แต่บางทีเราต้องใช้พิษแก้พิษ เมื่อหมดพิษแล้วจึงค่อยลดละเลิกอวิชชา อวิชชาเป็นอวิชชาต่อเมื่อเราใช้ไม่เป็นวิชชา เมื่อรู้อดีตแล้วยังทำให้ปลงในชีวิตและเบื่อหน่ายต่อการเวียนว่ายตายเกิด ชาติก่อนๆเคยเกิดมาเป็นทั้งคนและสัตว์ มีทุกข์สุขต่างระดับกัน หมูหมากาไก่ในวันนี้ อาจเคยเป็นคนรู้จักกันมาก่อนทั้งสิ้น เราเขาไม่ได้ต่างกันเลย เมื่อฝึกสมาธิแล้วจิตยังติดกับภาระทางกายและใจจนไม่สามารถสงบจิตสงบใจ ขอให้ฝึกหัดตายเลยทุกครั้งที่ฝึกสมาธิ เมื่อตายแล้วเรื่องที่ยังติดค้างในโลกนี้ก็หมด ตายไปแล้วเราจะกลับมาทำอะไรได้อีก แล้วใครบ้างที่รู้ว่าจะตายเมื่อใด เอาเป็นว่าลองตายลงเดี๋ยวนี้เลย ทำให้หมดห่วงหมดกังวลแล้วจิตจะสงบได้ง่ายขึ้น พอตายไปแล้ว กายก็กลายเป็นศพ เป็นแต่ธาตุน้ำดินไฟลมและวิญญาณที่กำลังสลายตัว จิตเป็นแต่เพียงผู้อาศัยกายที่บอบบางนี้ชั่วคราวเท่านั้น หัดตายปุ๊บ แล้วจะเหลือแต่จิตตัวเดียวปั๊บ นี่เป็นคำสอนของหลวงพี่แดง วัดปากน้ำ |
