Turkije, 19 januari
Momenteel zitten we in een pensionnetje in Cappadocie, waar we een gezellig (gelukkig verwarmd) kamertje in de rotsen hebben gekregen. Deze morgen nog waren we getuigen van een wit Cappadocie, maar de meeste sneeuw is ondertussen wel verdwenen. In elk geval hebben we Turkije op een �andere� manier beleefd: varierend van zacht tot bar koud, en zo goed als geen toeristen. Maar wel uitzonderlijk knap.
Na een kort bezoek aan Istanbul zijn we naar de Uludag gereden voor een dagje ski plezier. Meteen raak; bibberen en beven, vooral omdat we per se in de auto wilden slapen. We hebben er ook kennis gemaakt met de lokale Frank Verstraete die ons zijn �mega� discotheek liet zien. Toen er twee zwaar bewapende militairen bijkwamen kregen we het even benauwd � maar eventje later zagen we toch weer het daglicht. Alle twee hebben we het skien overleefd zonder gebroken botten, en vooral voor skikampioen Freija is dat een prestatie!
Volgende halte was Pergamon, waar er enkele mooie Romeinse overblijfselen te bezoeken zijn, en waar wij vooral van de gelegenheid profiteerden om weer wat op te warmen en eens een stevige wandeling te maken naar de lokale acropolis. En dan naar Efese � een van de meest toeristische plaatsen in Turkije. De Trotter reisgids (van Lannoo!) waarschuwde ons voor duizenden bezoekers per dag � en gaf het advies vroeg te gaan! Wel, we zijn wellicht bij de weinigen op deze wereld die Efese hebben bezocht zonder dat er een andere toerist in de buurt was!
Diezelfde dag zijn we nog verder gereden langs de kustweg naar Bodrum (het Turkse Knokke), een schiereiland in het zuid-westen van Turkije � en dan nog wat verder naar een klein dorpje. Nog altijd fris, maar nu wel wat zon � en massas appelsienen. We hebben er gecampeerd naast een visrestaurantje � en toen we er �s avonds iets gingen eten belandden we ten midden van een trouwceremonie. Compleet met alles erop en eraan: de burgemeester, het ja-woord, ringen, en typische huwelijkskoekjes en � drankjes. Hier was het ook de moment om weer wat tijd te nemen om alles in orde te zetten. Jeroen heeft voor de eerste keer Daffy ververst (olie en oliefilter vervangen). Een hele belevenis! En ik kan je nu al verklappen dat de auto het nog steeds doet, dus het is waarschijnlijk wel oke gedaan. Drie maal hoera.
Twee dagen later hebben we dan de tocht verdergezet richting Cappadocie en langs de zuid kust. Het is er echt prachtig � zo van het soort waar je haartjes van recht komen te staan (volgens Freija). Als tussenstop zijn we even van de weg afgereden naar de kust toe, het dorpje Cirali, dichtbij Olympos (voor de kenners). Daar op een leuke camping aan de praat geraakt met Ibrahim, een turkse businessman uit Istanbul die zich sinds drie jaar daar had teruggetrokken in een hutje van zes vierkante meter. s� Avonds voor het eerst een echt kampvuurtje gemaakt en de wok boven gehaald. En de volgende dag was het zo ver: voor de eerste keer T-shirt weer. Maar - massochisten dat we zijn - tegen de middag dan toch vertrokken in de richting van het noorden. Na nog een nachtje in Egirdir � opnieuw zo een toeristisch stadje zonder toeristen, en dus maar de hele avond thee gedronken met de lokale (mannen-)bevolking � zijn we dan eindelijk in Goreme (het hart van Capadocie) geraakt. Het klinkt wellicht clich�, maar het maakt toch wel indruk.
En zo zijn we bij vandaag aanbeland. Toch een beetje geplaagd door de sneeuw deze morgen, zijn we eerst gaan verstoppertje spelen in een ondergrondse stad. Vroeger leefden daar meer dan 10,000 mensen zo wat acht verdiepingen onder de grond. Een jongensdroom om al de gangetjes te ontdekken. In de namiddag hebben we het dan toch gewaagd op een lange wandeling door de Ihlara vallei die leidde naar een heel knap en typisch dorpje.
Het plan was om binnen een dag of twee door te rijden naar de Nemrut Dagi, maar voorlopig horen we dat de weg gesloten is wegens overvloedige sneeuw � dus misschien belanden we wel wat vroeger in Syrie. Dat hoor je dan wel, al zal het pas vanuit Jordanie zijn � Internet is verboden in Syrie.
|
