 |
|
|
| Crossing Africa |
 |
 |
| Europa |
| From to |
Brussel tot Istanbul, 8 januari Na ongeveer 3000 km door 7 landen en na 4 nachten slapen zijn we aangekomen in Turkije. Zoals gepland hebben we Oost-Europa snel doorkruist. Niet dat we deze regio oneer willen aandoen� maar we hopen later � tijdens de vakantieperiode van een normale mens � eens een reisje hieraan kunnen wijden. Bovendien is het momenteel niet al te warm daar. Donderdag morgen, 2 januari, was het uiteindelijk zo ver� Daffy stond geladen en gepakt, in de pletsende regen, op de oprit in het landelijke Aaigem. Het enige wat ons nog tegen hield was de Carnet (twee dagen ervoor hadden we ontdekt dat onze Nederlandse vrienden van de ANWB zich hadden vergist, waardoor we een nieuwe carnet nodig hadden). Maar om 11.00 sloeg een lachend zonnetje erin zich tussen de wolken te wringen � alsof het ons een duwtje in de rug wil geven � en op hetzelfde moment kwam onze carnet de oprit opgevlamd. Nu was er geen weg terug. Na een emotioneel afscheid van ouders, broertje en zus zijn we dan de snelweg opgesnord (nou ja). Na ongeveer 600 km hebben we ons bedje gemaakt voor onze eerste ervaring wild kamperen: langs de duitse snelweg. De helft van de nacht wakker gelegen van de gierende wind, die Daffy door elkaar schudde en luisterend van de pletsende regen. Echt warm was het bovendien niet, maar daar had Freija, uitgedost in allesomhullende thermisch ondergoed en bedekt onder een driedubbel donsdeken duidelijk minder last van. Raar maar waar, om 10u wakker geworden; oeps ietsje overslapen. De volgende nacht, in Oostenrijk hebben we de nacht doorgebracht onder de kerktoren van een klein dorpje bij de grens met Hongarije (dachten we). �s Ochtends ontdekten we dat we eigenlijk bij de grens met ex-Yugoslavie stonden. Maar, blijkbaar niet echt uitgeslapen, bleek het een uur later de grens met Slovakije te zijn (goed bezig � en jeroen heeft het al zo moeilijk, want hij denkt nog altijd dat Budapest de hoofdstad van Turkije is). Hongarije (dan toch) verraste ons met goeie wegen en opvallend veel liftende jonge vrouwen. Freija net niet gewisseld voor zo een plaatselijke schoonheid. Bij het binnenrijden in Roemenie merk je direct het verschil: een echt oostblok land met slechte wegen, oude mensen met paard en kar,� S�avond werden we overvallen door de duisternis. Na Freija�s verhalen over Roemeense roverbendes zijn we dan maar beginnen zoeken naar een ideaal plaatsje om te overnachten. Uiteindelijk zijn we met veel zwier de parking opgereden van het poepsjieke Intercontinental hotel. De dame aan de receptie was zo lief er ons op te wijzen dat onze klok een uurtje achter stond en gaf ons haar zegen om de auto daar te laten. We hadden er wel niet bijgezegd dat we er ook zouden in slapen. Na onze tweede pizza in twee dagen (veel anders was er niet) zijn we dan stilletjes in de wagen geslopen en de gordijntjes laten zakken. De halve nacht hebben we kunnen bespieden hoe de parking volliep met opgetutte dames en dito heren die blijkbaar een of andere gala hadden in het hotel. S�morgens vroeg � in het pikdonker � van onze matras op de autozetels gerold en rustig de parking afgereden in de dichte mist van de Roemeense wegen� De hele dag dooreengeschud op de relatief slechte wegen van Roemenie terwijl dorpjes en wondermooie landschappen voorbijgleden. Later dan verwacht Bukarest bereikt (een erg deprimerende stad met een wegdek als een beschoten maanlandschap), redelijk verdwaald en dan opnieuw koortsachtig op zoek naar een veilige parkeerplaats voor de nacht. Deze keer hadden we minder geluk. Nadat we eindelijk de goeie richting vonden, zijn we Bukarest uitgereden op zoek naar een rustig dorpje met hopelijk een kamping, vriendelijke mensen of hulpvaardige politie (een nachtje in de cel was ons meer dan welkom). Niets was minder waar; in de dichte mist, pikdonker, zigzaggend tussen mensen, fietsen en huifkarren, doelloos gezocht tot de politie ons tot stilstand bracht. In plaats van een slaapplaats aan te bieden, waren ze zo vriendelijk onze hele collectie papieren uit te pluizen op zoek naar een papier waar we nog nooit van gehoord hadden (en ook niet hadden). Na onze zieligste smoel te hebben opgezet lieten ze ons gaan met de boodschap dat we niet in de buurt konden blijven wegens banditisme en dat we dus moesten doorrijden tot het 50 km verder liggende dorp Giugiu en daar in een hotel overnachten. Eerlijk gezegd, een vers onderbroek een douche en een scheerbeurt kon geen kwaad en het was bovendien een ijskoude nacht. Met frisse moed trokken we de volgende morgen naar de bulgaarse grens. Het was opnieuw een vlotte grensovergang, al hadden ze wel een originele manier gevonden om nog wat geld af te trochelen van de toeristen: we moesten er met de auto door een modderpoel rijden, zogezegd een bad om ons te bevrijden van alle mogelijke ongedierte � en we hadden nog juist gedouched. Na een zeer mooie weg door de bergen brak de zon opnieuw door en stonden we sneller dan verwacht aan de turkse grens (onze eerste grens ooit die we in achteruit zijn overgestoken). En zo zijn we er geraakt. �s Avonds zijn we eens goed turks gaan eten en hebben nadien voor het eerst op een echte camping geslapen: onze reis was begonnen! Istanbul, de volgende halte, heeft ons twee hartjes gestolen. Een levendige stad, met een mengeling van traditie en �trendy�. Door het goede weer zit iedereen zelfs putje winter op de terrasjes. De klassiekers - Aya Sofia, Blauwe Moskee, Grote Bazaar en Topkapi paleis � zijn echt wel de moeite. Aangezien Istanbul niet echt een stad is om met de auto rond te crossen, hebben we Daffy geparkeerd aan de Hilton (met de smoes dat onze ouders er overnachtten). Wijzelf hebben het bescheidener gehouden, maar zitten wel ten midden van een heel leuke wijk en zijn niet weg te slaan van de vele koffie, thee en bierhuisjes. Alvast een goed begin van Turkije! Zoals je ziet gaat alles prima hier, hopelijk met jullie ook. Freija en jeroen, alias de twee hobbits! |