Vang Vieng, woensdag 10 juli 2002.
De busreis Vientiane - Vang Vieng.
Nadat ik er in Vientiane van overtuigd was geraakt dat het met hoge pumps en echte liefde niets zou worden besloot ik de hoofdstad van Laos te verlaten. Bij de receptie van het hotel werd me echter desgevraagd verteld dat het overland naar Cambodja reizen niet mogelijk was. Op het toeristenbureau werd dat bevestigd, dat zette een flinke streep door mijn voorgenomen reisplan. Ik nam het zekere voor het onzekere en boekte ik bij Lao Avation een ticket van Vientiane naar Phnom Penh. Ik vlieg op 21 juli naar de hoofdstad van Cambodja en breng de resterende tijd door in Laos. De dag ervoor zat ik eindelijk op mijn gemak aan een broodje Laos zoals het door insiders genoemd wordt in het park bij de fontein te eten. Een warme baguette gevuld met groente, tonijn kaas wat je maar wilt. Ik nam de laatste hap toen een Laotiaan met boeken onder zijn arm mij aansprak.Ik verstond het echter heel slecht vanwege zijn Engelse uitspraak. Ik meende iets van 'free time' te verstaan. Ik versta je niet zei ik tegen 'm.
Verongelijkt en kennelijk teleurgesteld nam de jongen die het slungelachtige uiterlijk van een student had plaats op het betonnen bankje dat rood en zwart geverfd was naast me. Er brak iets in me toen ik dat zag, hij zat vertwijfeld in zijn woordenboek te bladeren, had de moed gevat mij aan te spreken maar ik wees 'm als het ware af. Ik veegde m'n mond af en gooide het afval in de plastic prullenbak met losse deksel. Ik ging tegenover 'm zitten, nadat ik de brok in m'n keel had doorgeslikt en nam tegenover 'm plaats. Nou, zeg ik, zeg het maar: wat was je vraag. Het bleek dat hij moeite had mij te verstaan dus ik sprak zo langzaam en duidelijk mogelijk. Hij was inderdaad student Engels en wilde een praatje maken, dat verliep zeer moeizaam. Even later kwam er nog een student bij staan die uit het zuiden van Laos kwam en het geluk had hier aan de universiteit van Vientiane te studeren. Dat hadden we dus gemeen, we waren allebei vanuit het zuiden naar de hoofdstad vertrokken en aan de universiteit gaan studeren. We wisselden wat algemeenheden uit en met mijn fotoboekje over Nederland met besneeuwde landschappen, herfsttaferelen op de veluwe en topless zonnende vrouwen in Scheveningen probeerde ik een objectief beeld van het lage landje aan de zee te geven. Ik realiseerde me dat deze jongens de zee nog nooit gezien hadden. We namen afscheid en ik begaf me naar mijn vertrouwde stek aan de boulevard voor een warme maaltijd.
De volgende dag, met ticket en al op zak, nam ik een tuk tuk naar het busstation. Het zou m'n eerste echte bustocht in Laos worden en er bleken meer mensen zin in te hebben. Afgezien van de talloze verkopers en verkoopsters bleek er een contigent Nederlanders, Israeli's en Engelsen op het station te zitten. Zeer jonge kinderen hielden mij scheermesjes, flessen water, warme broodjes en zakjes cola onder m'n neus waar ik voor bedankte; ik had mijn inkopen al gedaan. In tegenstelling tot de Chinezen dringen de Laotianen zich niet naar binnen als de bus komt, dat doen de toeristen wel die zich met hun rugzakken als eerste naar binnen persten en de beste plaats bemachtigden. Met een kleine drie kwartier vertraging vertrok de bus afgeladen tot de nok en met plastic krukjes in het gangpad om de laatste mensen ook een zitplaats te gven. Ik mocht niet klagen met een plaats aan het raam waar af en toe een zacht briesje door naar binnen kwam. Intussen rolde het zweet van m'n rug en voorhoofd. Eenmaal de stad uit legde ik Mulisch al snel aan de kant want ik werd getrakteerd op de eerste beelden van het platteland van Laos. Al snel bleek dat er sprake is van een jungleachtig platteland. De regen deed er nog een schepje bovenop en de meest vreemdsoortige bomen, planten en struiken barstten de grond uit. De bergen waren zo dicht begroeid dat ze me ondoordringbaar leken die alleen met napalm of een ouderwets maar befproefd ontbladeringsmiddel nog een beetjetoegankelijk gemaakt konden worden. Achter me zaten twee Hollanders die de tijd van tent, vouwwagen, caravan en scheiding al een tijdje achter zich hadden liggen. Ook zij erkenden nog maar zelden zo'n begroeiing te hebben gezien. Na twee uur rijden hoorde ik rechts van mij een enorme knal en zag een rookpluim onder de bus uitkomen. De chauffeur reed nog even door en zocht een geschikt plekje op om de lekke band te repareren. Iedereen stapte uit en ik nam een paar dia's van deze onwaarschijnlijk mooie omgeving. De chauffeur en de conducteur haalden het wiel eraf. Er werd een tuk tuk in tegengestelde richting aangehouden en een splinternieuwe band nog in het plastic en een lek reservewiel meegegegeven. Dat zou bij het eerstvolgende dorp afdgegeven worden, de band zou erop gelegd worden en na een uurtje arriveerde hij als splinternieuw. Intussen had een groepje Insraeli's een taxi gecharterd en nog eenzelfde groepje was met hun bevallige vriendinnen voorop gaan liften. In de berm groeide kruidje roer me niet en langs de kant van de weg waar een boer zijn karbouwen aan het uitlaten was lag een gifgroene, zojuist doodgereden slang. De kleur deed me denken aan plastic speelgoed uit Hong Kong, de darmen waren eruit gespat en zijn kop keek vreemd de regenachtige wereld in. Een toerist uit Engeland was er op haar papraplu naast gaan zitten. Intussen hadden de Laotiaanse vrouwen die vaak groente bij zich hebben om te verkopen in hun dorp de slippers op de grond neergevleid, waren erop gaan zitten en zaten gezellig te keuvelen. Toen de klus geklaard was vervolgden we onze weg naar Vang Vieng.Onderweg kwamen we door veel kleine dorpen,had men bergen platgebrand om er rijst op te verbouwen en straalden de dorpen een ongekende armoede, maar ook een grenzeloze rust uit. De huizen of onderkomens waren gebouwd op houten palen, met muren van bamboe vlechtmatten. Daaronder scharrelt vee, staat een karbouw aan een paal en scharrelen kippen wat rond terwijl de haan de scepter zwaait. Elk dorp heeft wel kleine winkeltjes waar van alles te koop is, een stuk lux-zeep, een fles bakolie, een knietje of mofje voor de waterleiding. Ze hebben 't allemaal wel en hoeven vaak niet lang te zoeken.
Lees verder op de volgende pagina!
