pagina 5
Intussen had ik een daverende trek gekregen, sloot kamer 13 af en begaf mij in
de relatieve rust die Vientiane uitstraalt. Al snel had ik door dat ik vlakbij een
zijarm van de Mekhong zat en in mijn reisgids bleken daar wat restaurantjes te
zitten. Ik was duidelijk niet de enige toerist. Tjonge wat een toeristenhol is het
hier. Tegenover de net geklede Laotianen liepen mensen met losbungelende
paardenstaarten, teenslippers en flodderbroeken om over de minuscule, sexy uitziende
topjes nog maar niet te spreken. Wat is dat toch met die toeristen in het buitenland? Ik
ging bij het eerste het beste restaurant met een Engelstalig menu zitten, bestelde
een warme maaltijd en mijn eerste BeerLao van 650 ml en begon te schrijven in
mijn dagboek. Ik legde het verheugd meteen aan de kant toen bleek dat het een
prima maaltijd was met veel groente. Net toen ik de eerste hap in mijn mond
wilde steken keek ik in de meewarige blik van een bedelaar die eigenlijk in
groep 5 had moeten zitten. Ik gebaarde hem weg te gaan. Ik had dit totaal niet
verwacht, zeker niet als je net aan een hele tijd aan een warme maaltijd zit. De
timing van het joch was perfect. Even later kwam er een vrouw met kind op de
arm langs, ze wierp zich voor me op de grond en maakte smekende gebaren
met haar armen. Wat is dit nu weer? Ik ben aardig wat gewend op bedelgebied,
sterker nog ik ben een kenner sinds ik in 1974 voor het eerst in India geweest
ben. Maar dit was toch weer net even iets anders. De vrouw was nog niet weg
of een man die met gemak met zijn linkeroog in zijn rechterbroekzak kon
kijken deed precies hetzelfde; hij wierp zich voor me op de grond en maakte
neerbuigende bewegingen. De uitbater stuurde de man weg ik nipte verstoord
aan mijn bier. Ik dacht dat 25 jaar communisme hier veel gelijkheid had
gebracht onder leiding van de Pathet Lao, maar hier bleken sommige mensen
gelijker te zijn dan anderen. Ze reden in hoog op de wielen staande
Mitshubishi's, flitsende brommers of woonden in super de luxe herenhuizen.
Zoveel gelijkheid had ik nog nergens gezien. Ik had het eten net op toen er een
vrouw met een strooien hoed langs kwam. Zij deed w�l iets voor de kost, ze had
een winkeltje bij zich dat ze op haar buik droeg. Een soort Winckel van Sinckel
maar dan in een kistje. Een voor een begon ze mij de aangeboden waar te laten
zien. Of ik een scheermes wilde, kauwgum misschien, een slotje dan? Een kam
(grapjas zei ik), batterijen, nagelknippertje, schaartje of wilt u een potlood, een
pen of liniaal. Ik bedankte vriendelijk, ik heb alles al schepte ik op. Even later,
het bier was al op, komt er een jongen op de grond voor me zitten. Ook hij zou
eigenlijk blz. 15 uit zijn rekenboek moeten maken, maar waarschijnlijk zijn de
scholen op zondag gesloten. Hij bood mij een doosje aan, geen diee wat daar in
zat. Plotseling met veel omhaal haalde hij een solide rubberslipper voor de dag
waarvan hij een riempje omstandig doorknipte. Uit het doosje haalde hij een
potje lijm en in enkele seconden lijmde hij de doorgeknipte delen aan elkaar.
Nog net op tijd kon hij zijn vastzittende rechterwijsvinger van de sneldrogende
lijm bevrijden. Ik sloeg het schouwspel ge�nteresseerd gade, dat was tenslotte
gratis. Toen het riempje vastzat begon hij er uit alle macht aan te trekken. Het
bandje dat opgerekt werd gaf geen krimp. Daarna mocht ik het proberen. Ik
bekeek de slipper eens van dichtbij en het bleek dat hij dat bandje wel tien keer
doorgeknipt had. 10.000 kip zei de jongen die een smakeloos baseballpetje op
zijn hoofd had. Nee bedankt hoor. Ik wees hem op mijn degelijk leren schoenen
met veters. Ok�, 8.000 dan zei hij. Zomaar even 2.000 kip verdiend in nog geen
minuut tijd. Toen ik weer niet toehapte zei hij I give you for 6.000 kip. Ik hield
voet bij stuk, rekende af en liep terug naar het guesthouse. Ik was blij met m'n
kamer, liet wat spullen achter en ging Vientiane in....
Lees verder op de volgende pagina...
Inhoudsopgave
Startpagina
