pagina 4
Vientiane, zaterdag 7 juli 2002. 13.00 uur
Groeten uit Laos.
Al vroeg werd ik gewekt door een schorre, jonge haan. Eigenlijk een kukel van niks, maar je wordt er wel mooi wakker van. Tegen achten, ik had m'n rugzak al voor het grootste gedeelte gepakt, ging ik voor de laatste keer ontbijten aan de rivier. Met enige weemoed nam ik afscheid van de medewerkers van het
vriendelijke logement en hield een tuk tuk aan. Voor nog geen euro bracht hij me naar de Friendship Bridge die in 1994 gebouwd is met hulp van Japan, Australi� en Thailand en die het laatste land met Laos verbindt. Voor de slagbomen liet hij me aan m'n zelfgekozen lot over en liep ik naar de bus die me
de de brug over zou zetten samen met een flink aantal Thai, Laotianen en een enkele toerist, toevallig getrouwd met een Thaise dame.
Daar ging ik dan, na 17 jaar dan toch Laos in, de brug is tweebaans en in de verte kon ik het Maekhong Guesthouse waar ik de nodige uurtjes lezend had doorgebracht zien liggen. Ik voelde me er enigszins gespannen onder. Wat zou me aan de andere kant van de brug te wachten staan? In ieder geval een
douanehokje waar een groepje Hollanders hun visumaanvraag al ingediend had.Verder wat Thai, een paar Belgen en een Amerikaan die het visum in zijn eigen valuta kon afrekenen: $ 31,- Ik had met opzet een aantal pasfoto's meegenomenvoor dit visum. Na een klein half uurtje had ik het visum op zak en kon ik doorlopen naar de bank. Ik wisselde $ 100,- om. De koers, speciaal voor oud-Laosgangers, is 10.010 kip voor een dollar. Ik had ook mijn oude trouwe euro's hier kunnen wisselen zo bleek. Ik kreeg dus ruim 1 miljoen kip terug en de twee pakken bankbiljetten (het grootste biljet is 5000 kip) had het formaat
van een flink pocketboek. Ik borg de vreemde valuta op in mijn speciale broekzakken en ging met visum en al door de douane. Even later stond ik in het beloofde land: Laos.
Taxi? was het eerste Laotiaanse wat ik hoorde. "Nee h�, ben ik er al" zei ik engiszins ge�rriteerd. Tuk tuk zei ik. Even verderop zag ik mensen instappen maar dat was priv�. Ik huurde een tuk tuk voor 3,5 euro en werd in een half uurtje naar de hoofdstad Vientiane gehobbeld, de afstand bedraagt ongeveer 25
kilometer. De weg was niet echt slecht maar had voldoende gaten om af en toe tegen het dak te klappen. Onderweg zag ik veel groen, mensen die rijst stonden te planten en veel, heel veel winkeltjes waar ze zeep en 7-Up verkochten. Af en toe zag ik wel zeer luxe huizen, maar in het algemeen schamele huisjes gebouwd van houten planken die flink verweerd waren. Het viel me meteen op dat de Laotiaanse dames op bromfiets, elegant toerend over het hobbelige asfalt zeker niet lelijker waren dan hun Thaise overburen. Bij elke kruispunt hield de chauffeur op zijn gemak in, keek naar links, dan naar rechts en toen nog eenkeer naar links. Er kan tenslotte nog een vrachtwagen, tuk tuk of bromfiets komen. We naderden de hoofdstad gestaag en op de borden die van voor de communistische revolutie van 1975 schenen te dateren kon ik ternauwernood de bestemming lezer zo dik onder de roest zaten ze.
Eenmaal in Vientiane werd ik afgezet bij het gasthuis van mijn keuze. Het was er nog vroeg en ik moest even wachten tot een vrouw uit Engeland uitgecheck thad. Ze had maar 8 dagen zei ze, dus moest ze opschieten, hetgeen in mijn voordeel was. Ik moest eerst mijn schoenen uitdoen en op kousenvoeten liep ik met de man van de inchekbalie mee om de kamer te bekijken. Ik liet het principe van geen daglichtkamer gaan en zag dat de kamer met TL-buis, houten vloer en teakhoutenbed met de lamp aan toch een beetje op dag leek. De kamer kostte $ 5,- maar die kon ik ook in kip betalen: 50.000 kip dus. Ik verloste mezelf van een gedeelte van het pocketboek dat uit mijn zakken puilde. Ik moest er duidelijk nog aan wennen. Waar ik al meteen aan gewend was, was aan de vriendelijk en zachtaardige manier van communiceren. Je haalt het niet in je hoofd om hier een stem op te zetten. Ik ging akkoord met de kamer en leverde wat zurig ruikende wasgoed in. Dat komt van de bergen knoflook die in het eten verwerkt worden en wat goed is voor de bloedsomloop en doorstraling. Ondanks vriendelijke verzoeken niet je eigen was te doen hing er toch her en der een kleurloos T-shirt van een overjarige hippie te druppelen op de betonnen gangen...
vervolg op pagina 5... Inhoudsopgave... Startpagina...
