Pagina 27
De tuk tuk zo werd gezegd zou 50 baht (� 1,40) kosten. Maar deze man, door leeftijd en de wol geverfd nam ik aan stond op een bedrag van � 0,20 nog te dralen. Ik schoof hem mijn deel van 20 baht toe en vanuit de Cambodjaanse chaos, bedelarij en ontstellend slechte wegen belandde ik met een wandeling van 20 meter in de orde, geasfalteerde wegen en netheid, Azi� onwaardig. De tuk tuk brengt ons binnen tien minuten naar het busstation en toeval of niet de tuk tuk stopt voor het reeds geopende luik van een glimmende airoconbus. 'Bangkok', vraagt een vrouw met een strooien hoed op die ze met een lint om haar kin gebonden heeft. Haar opgemaakte lippen geven haar een extra prettig aanzien. Ja, zeg ik. Bangkok. Da's dan 164 baht, daar kun je een kaartje kopen. Wat een heerlijke luxe. Ik reken het equivalent van 4,50 euro in baht af, intussen had iemand al mijn rugzak tussen mijn benen vandaan gehaald om in de bagageruimte van de bus te leggen en nadat ik het kaartje op zak had overhandigde de conci�rge van de bus mij al een overlevingspakket in de vorm van een plastic zakje gevuld met een flesje koud water en een pak koekjes. De Fransman en zijn vrouw zaten al en waren bereid op mijn tas te letten terwijl ik even neerhurkte om mijn behoefte te doen. Niet veel later startte er een Amerikaanse film die Thaise gesynchroniseerd was, denk maar even aan John Wayne die H�nde Hoch zegt!!
De bus die om 10:30 uur zou vertrekken zet zich om 10:28 uur in beweging. Ik geniet van de precisie, de service en de perfecte organisatie van het vervoer in Thailand. Mijn ogen glijden langs dorpen en steden, rijstvelden en wat me vooral opvalt is dat de Thai in huizen leven waar de Cambodjaanse en Laotiaanse het vooral nog doen met bamboehutjes. De rit naar Bangkok duurt vier uur. Om 15:30 uur ben ik op het Noordelijk Busstation, het station waar ik een maand eerder was begonnen. De cirkel begint mooi rond te worden mijmer ik terwijl ik op dezelfde plek als op 3 juli een grote Singha met ijs inschenk, nagenoeg aan hetzelfde tafeltje. Ik negeer de nieuwsgierige blikken van de Thaise mannen en vrouwen die op doorreis zijn. Ik bel naar mijn moeder met wie het uitzonderlijk goed gaat en neem een aantal uren later een taxi naar het vliegveld. Was ik op de heenweg gekomen voor 300 baht. Nu nam ik een zogenaamde 'metred taxi' en stond er 111 baht op de teller. De chauffeur die wat Engels sprak bleek een integere man te zijn, vader van een zoon van 8 en was 40 jaar oud... Bij terminal twee aangekomen zei hij: dat is dan 110 baht. Ik gaf hem wat extra's en bedankte hem voor het gesprek en zijn eerlijkheid. En nog een dollar voor je zoon van 8 zei ik. Nog altijd 42 baht waard en goed voor twee maaltijden.
Ik kon het haast niet geloven. Het was toch echt een beetje een gok of ik in ��n dag vanaf Battambang in Bangkok kon komen. Het bleek perfect te werken, de kuilen, lekke banden en andere obstakels in Cambodja ten spijt. Tevreden loop ik het luchthavengebouw binnen en word onaangenaam overvallen door de ijzige kou gecre�erd door de airconditioning. Ik kan nog niet inchecken en log met een smartcard van 100 baht (� 2,25) even op het vliegveld van Bangkok in om te kijken of er nog post is. Voor dat bedrag kan ik 3 uur e-mailen en internetten. Terwijl ik Jan en Alleman voor een prikkie zit te mailen hoor ik het geschreeuw van kinderen achter me. Ik heb een maand lang talloze, de meeste schattige baby's en kinderen gezien, maar nauwelijks of niet horen huilen, zeuren of janken. En nu opeens, terug in de moderne wereld hoor ik dit!! Wat is dat toch met die verdomde welvaart?
De rest zal ik je besparen. Een vlekkeloze vlucht met British Airways en deze keer was ik op hun karige maaltijden voorbereid en had ik in Bangkok Dunkin Donuts ingeslagen, een mens moet met zijn tijd meegaan tenslotte. Mijn medepassagiers hebben geen weet van de Killing Fields van Cambodja, denken dat blaffende honden niet bijten en vinden het normaal dat er water uit de kraan komt. Aan hun kleur te zien zijn ze naar Koh Samui, Koh Pi Pi of Pukhet geweest. In de vroege ochtend land ik in Londen en stap over op een vlucht naar Amsterdam. Het heeft een enorme charme om vanuit de duisternis, de dag in te vliegen, de zon boven de wolken te zien schijnen, de schoorstenen van Hoogovens te zien roken en het met een mathematische precisie verkavelde Nederland onder je te zien. Als ik met een zweetlucht van 30 uur reizen op het perron van Schiphol sta hoor ik dat er een ongeluk in Diemen Zuid geweest is. Met een trein naar Amsterdam Centraal keer ik terug naar de dagelijkse Nederlandse werkelijkheid. Ik stap de trein uit en het eerste wat ik zie is een junk die zijn shot aan het voorbereiden is. Even verder liggen lege colaflessen en blikjes die in Battambang nog opgehaald worden door een man die grote, groezelige rijstzakken van de V.N. aan zijn fiets heeft hangen. Voor elk blikje krijgt hij wat riel en menig keer had ik de neiging om zomaar een blikje leeg te drinken om hem te helpen bij zijn broodwinning Vervolgens valt me op perron 7 de penetrante geur van urine op. Ik loop naar het metrostation waar een ongebruikelijke stilte heerst, zo nu en dan doorbroken door overgaande mobiele telefoons. Het is nog een vroege maandagochtend. Zeer content loop ik de Vrolikstraat in, het begint wat te druppelen, de temperatuur is gehalveerd vergeleken met die van Battambang en voor de deur ligt een niet opgegeten zak patat met mayonaise en een berg hondenpoep die nog dampt. Nu weet ik het zeker: ik ben weer helemaal thuis van mijn sentimental journey naar Laos en Cambodja.
Frans van Kempen. [email protected]
Inhoudsopgave Nawoord
Startpagina Naar de spreukensite van mijn moeder |
