Eenmaal in de lucht bleek alles als vanouds, stewardessen werken hard om 350 mensen van eten en drinken te voorzien, je hebt 20 kanalen om uit te kiezen maar het dikke boek gaf nu eenmaal de voorkeur. Na een zorgeloze vlucht met veel hazenslaapjes landde ik om 15:00 uur plaatselijke tijd op Don Muang Airport, het vliegveld van Bangkok. Ik had nog geen 'reisplan', wel een idee. Eerst geld uit de muur gehaald en na de douane was ik vrij man in Bangkok. Nou ja vrij, al meteen nadat ik uit de aankomsthal kwam bleken mensen mij te kennen of in ieder geval meenden zij hallo te moeten zeggen en mij aan te moeten spreken. Ik liep hen sto�cijns voorbij want ik ken deze situaties maar al te goed. Ik had bij de Passengers Service ge�nformeerd naar hoe en wat. Ik besloot een taxi naar het Noordoostelijk busstation te nemen en vandaar op mijn uiteindelijke doel af te stevenen: Nong Khai, gelegen in het verre noordoosten van Thailand. Bangkok bleek nog steeds even flitsend als in 1985 toen ik er voor het eerst was. Bussen, taxi's, auto's en motoren vliegen over het asfalt tenminste als er geen file is. In de verte glommen kantoorgebouwen tegen een donkergrijze moeson achtergrond waar ik op dat moment geen enkele boodschap aan had.
Bij aankomst op het busstation, het bleek inmiddels 34 graden in Bangkok te zijn, stuitte ik op ruim 100 loketten waar geen rij voor te bekennen was. Ik informeerde bij een lukraak loket naar een bus naar Nong Khai zo'n 640 km noordoostelijker. Er bleek diezelfde avond om 20:30 uur een bus te vertrekken voor nog geen 11 euro, het was 16:30 uur. 'Doen' zei ik tegen de dame in rood mantelpakje die de taal van mijn vader duidelijk niet verstond. Ik kreeg er zelfs een voedingsbon bij. Ik bleek namelijk VIP te reizen. Geheel weer in mijn waarde liep ik de 7-eleven binnen, een soort Spar die van 7 uur 's morgens tot 11 uur 's avonds open is, kocht een telefoonkaart om mijn moeder die net een kaarsje voor me aangestoken had te bellen. Alles goed daar en hier ook, zeker niet koud. |
