over Cambodja? Klik dan op dit vak.
Phnom Penh, Cambodja, maandag 22 juli 2002.
Ontmoeting in Phnom Penh.
Het is 10 uur reizen vanaf Luang Prabang naar Vientiane en ik zal jullie de details van jungle, bochten in de weg, prachtige vergezichten met laaghangende bewolking, bamboe- en houten hutten besparen. Bij aankomst in de hoofdstad nam ik een tuk tuk naar Saysouli Guesthouse waar ik een kamer gereserveerd had. Omdat de eenpersoons-kamers bezet waren kreeg ik een prachtige twee persoonskamer met korting: 6 euro vroeg ze i.p.v. 7. Ik had nog een dag in Vientiane om oordruppels te kopen en me te laten scheren, maar beiden zijn niet gelukt. De apothekers hadden de voorgeschreven druppels niet en een kapper kon ik na een half uur rondlopen in de zeer rustieke stad niet vinden. Dan maar niet. Ik maakte een afspraak met een tuk tukchauffeur en met m'n laatste Laotiaans geld op zak kon ik voor het splinternieuw Watay Vientiane International Airport afrekenen. Ik vloog met Vietnamese Airlines naar Phnom Penh, een tussenstop op weg naar Ho Chi Min city beter bekend als Saigon. Deze keer eens niet de luidruchtige Europeanen met korte broeken die te lang zijn of lange broeken die te kort zijn, maar vooral Laotianen, Cambodjanen een paar Japanners en een verdwaalde westerling als ik. De Fokker 70 doet 1 uur en 20 minuten over de afstand waar ik anders op zijn minst drie dagen over gedaan zou hebben.
Na de noodzakelijk formaliteiten en met een pak riels op zak, het Cambodjaanse geld , liep ik de warmte van Phnom Penh in. Niet de verwachte immense drukte van afhalende familieleden, zelfs de taxichauffeurs bleven op respectabele afstand. Ik zou afgehaald worden door Niek een ex-collega van de school waar ik in die tijd werkte. Na een minuut of 2 kwam hij en zijn vriendin Brigit aan rijden op twee grote, flitsende motoren van de zaak. Ik moet je zeggen dat het wel wat heeft om eens een keer niet te moeten pingelen op een taxi, maar gewoon de rugzak achterop de ene motor te binden en plaats te nemen achter op de andere. In een mum van tijd had ik door dat ik in de grote stad was, na twee weken in het rustige Laos vertoefd te hebben. Niek scheurde behendig tussen alle scooters, fietstaxi's, auto�s bromfietsen, honden en motoren door. Een lange sliert van blik op de weg, een enorme rookpluim van de uitlaatgassen en al na een paar minuten voelde ik het zand tussen m'n kiezen krassen. De mensen die langs de weg wonen hebben een eenvoudig onderkomen gebouwd, ik zag een vrouw de was doen in de goot en nadat ze een kledingstuk uitgespoeld had liep ze er mee terug naar de plaats waar haar man een fietsenmakerij had. Een vernield, verroest golfplatendak moest hen droog houden. Het was een bewolkte dag, de lucht zag er dreigend uit en in de twintig minuten die we er over deden om naar hun huis te rijden heb ik een film van mensen, motoren en bromfietsen aan me voorbij zien trekken. Soms drie, vier, vijf mensen op ��n bromfiets. Overal zijn mensen, mensen, mensen. Het verkeer is zeer onoverzichtelijk en Niek vertelde dat er ��n regel was namelijk dat er g��n regel was. Ik vertrouwde Niek helemaal en liet me zonder kleerscheuren bij de stoep afzetten. Het had die middag even geregend en hij moest door een kuil van bijna een halve meter diep en een plas met een oppervlakte van een eenvoudig zwembad.
De aanblik van de stad is totaal anders dan die van Vientiane, overal glimmende etalageruiten, Burgerkings en Pizza Huts, Mac World met een omgekeerde M, tussen fietsenmakers, bandenplakkers, satehverkopers, telefoonbedrijfjes etc. Wat een stad zeg, ik keek m'n ogen uit. Eenmaal aangekomen pakte ik de taxfree gekochte drankjes uit en maakten we eens goed kennis met elkaar onder het genot van een blikje Angkor Beer verwijzend naar het tempelcomplex Angkor Wat dat ik later op deze vakantie wil bezoeken. Tegen de avond fietsten we door het drukke verkeer naar de boulevard en vanaf een koloniaal caf� hadden we vanaf de eerste verdieping een schitterend uitzicht op de flanerende Cambodjanen, de Mekong rivier en alle neringdoenden op straat. Tussen de mensen door liepen heel wat verminkte mensen, slachtoffers van landmijnen die precies weten waar de westerlingen hun vertier zoeken. Terwijl twee expats, mensen die hier een tijd werken, pool spelen bekijk ik de fototentoonstelling van een Japanner die de oorlog in Cambodja, Atjeh en Bosni� in al zijn gruwelijke details heeft vastgelegd, kinderen die op landmijnen gestapt zijn, wezen van Aidsouders, de ene foto nog gruwelijk en realistischer dan de andere. We zoeken een eetgelegenheid op en na een prima maaltijd en een goed gesprek fietsen we in de donkere avond vrij recht naar huis. Ze wonen hier als god in Frankrijk, een prachtig appartement met twee badkamers voor $ 250,- per maand. Thuis namen we nog een afzakkertje en terwijl ik inschenk zet Brigit de ventilator met de afstandsbediening aan. Ik zei het al, ik kijk hier m'n ogen uit. Ik blijf hier een kleine week en reis dan door naar Siem Reap om de tempels van Angkor te bekijken. Ik trek daar op zijn minst drie dagen voor uit.
Lees verder op de volgende pagina.... inhoudsopgave
