Eenmaal beneden zoek ik een terras op aan de Mekhong en heb soms het gevoel aan de prachtige Waalkade van Nijmegen te zitten. Wankele pontjes zetten bewoners knetterend over en muziek onderstreept de ultieme rust die me nu ten deel had kunnen vallen. Ik bestel een Laokoffie, die straf smaakt en reeds gezoet wordt aangeleverd. Heerlijk! Plotseling steekt er zowaar iets van een briesje op een waai ik een klein beetje droog waardoor mijn oberhemd wit begint uit te slaan. Na de lunch loop ik verder en begint het zachtjes te regenen; ik was al nat maar wilde dit er toch niet bij hebben en besloot even te wachten; ik heb tenslotte vakantie. Even verder word ik aangesproken door een magere man met hoornen bril op een oude, Chinese, nogal verroeste fiets. Van zijn brillenglazen zou je nog goed twee colaflesjes kunnen blazen. Ik werd nog wel in twee talen aangesproken, het Engels en het Frans. Of ik ge�nteresseerd was in een tuk tuk naar de watervallen. Toen hij erachter kwam dat ik uit Nederland kwam liet hij me een handgeschreven briefje uit 1999 zien van mensen die eerder van zijn diensten gebruik hadden gemaakt. Ik had ook al een soortgelijk aanbod van de bootsman en bedankte vriendelijk. De zon kwam tevoorschijn hetgeen de temperatuur nog meer deed stijgen. Een briesje maakte gelukkig veel goed. Van wind van zee is hier in het binnenland van Laos helaas nooit sprake.
Ik liep langs talloze eetstalletjes waar je noodlesoep kunt eten. Verder valt het hier op dat er veel gebouwd wordt aan de uitbreiding van pensions, hotels en logementen. Je hoort dan ook overal cirkelzagen, slijptollen en andere elektrisch gereedschap. Zolang de regering deze politiek van openheid voortzet zal het steeds drukker worden in Laos en een aantal mensen profiteert daar goed van. Veel mensen runnen een klein winkeltje waar je Fanta, Lux, chips, rijst, scheermesjes en waspoeder kunt kopen. Terug in het hotel vereffende ik de schuld die ik had. Ik betaalde met nieuwe briefjes van 10.000 (1 euro) en 20.000 kip (jawel: 2 euro). De meeste Laotianen hebben die briefjes nog niet gezien en onderwerpen ze logischerwijs aan een goed- of afkeurende blik. Ook het busticket naar Vientiane betaalde ik en zo kan een ik begroting maken wat ik nog heb en denk nodig te hebben eer ik zondag 21 juli 2002 naar Cambodja vlieg. De bustocht naar Vientiane duurt 10 uur en kost 8 euro. Het hotel 5 euro per nacht. Luang Prabang staat op de werelderfgoedlijst van de Verenigde Naties. Ik moest er moeite voor doen om te ontdekken waarom dat was, akkoord het is een rustiek stadje met plattelandskenmerken en er staat een aantal fraaie huizen. Het ligt zeer gunstig op die hoge landtong en het heeft een enorme aantrekkingskracht op het toerisme. Het straatbeeld is vergeleken met Vientiane rustig. Er rijden veel mensen op een bromfiets rond, af en toe een tuk tuk, maar van echt personenverkeer zoals wij dat kennen is nauwelijks sprake. Het is een magnifiek gezicht om een gezin op een brommer te zien langskomen; het kind zit of staat op de tank afhankelijk van de leeftijd, pa zit achter het stuur, daarachter ma en soms nog een al wat ouder kind dat zich aan het middel van ma vasthoudt. Gisteren zag ik zelfs een moeder met kind in draagdoek met een hand aan het stuur en een hand het kind vasthoudend de bocht om gaan. Langs de kant van de weg zijn voldoende werkplaatsen die een band kunnen plakken, een ketting of tandwiel kunnen verwisselen of wat dies meer zij. Alleen de hoofdstraten zijn verhard. De zijstraten glimmen van de modder vandaag vanwege de regen die er vannacht en vanochtend gevallen is en ik waad er zo goed en zo kwaad als het kan doorheen. De straten worden opgefleurd met tropische bomen, bloemen of planten die door de bewoners verzorgd worden. Het valt op dat Luang Prabang ondanks zijn gedateerde vuilnisophaaldienst een schonere indruk maakt dan Amsterdam.
Binnenkort vlieg ik naar Cambodja.
Lees verder op de volgende pagina...
