Op een van de volgende dagen maak ik een wandeling om het stadje te verkennen. Het blijkt op een landtong in de Mekhong te liggen en ook al is het die dag niet koud, ik stap stevig door. Het stadje ligt hoog en veilig ten opzichte van de Mekhong dat tot fraaie uitzichten leidt en de nodige dia's. Als ik de landtong driekwart rond ben word ik bij een tempel benaderd door een bootsman. Hij biedt me een tocht aan naar het noorden waar grotten te zien zouden zijn, ik zou wat dorpen kunnen zien en dat alles voor 10 euro. Ik houd het af, maar de volkomen ingetogen manier van benaderen sprak me erg aan. Geen opdringerig gedoe. Ik zeg dat ik er over na zal denken, loop door en... weer terug. Het is even na enen en de warmte slaat toe, mijn overhemd is drijfnat en ik zag me al zitten op de boot met een briesje. De man start de motor van een lange boot, in elkaar gezet van hardhouten planken waarop 8 stoeltjes staan. Wat een luxe, geen enkele Isra�li, Duitser of Fransman om me heen. Gewoon de boot voor mij alleen. De man steekt van wal, meteen de rivier over een gaat aan de westelijke kant varen. Dat kon ik op mijn kompas annex sleutelhanger zien. De rivier is totaal verlaten en dat blijft gedurende een uur zo. Af en toe keert er een soortgelijke boot terug met een of twee toeristen erop. Na zo'n 25 km gaan we eerst aan wal om te lunchen. Intussen heb ik niets dan jungle aan me voorbij zien trekken en daarachter zijn af en toe dorpjes te zien. Boven de bomen zie ik de meest uiteenlopende vlinders vliegen, een ijsvogel en wat zich allemaal in zie jungle herbergt laat zich raden. Aan de overkant staat een restaurant op houten palen boven de rivier waar geregeld boten aankomen met toeristen. Net als ik aan wal ga vertrekt er een boot met Japanners. Zij zijn met een busje naar het dorp gereden, gaan de grot bezoeken en weer terug. Na het eten laat ik de vrouw die mijn maaltijd bereid heeft een foto van mijn moeder zien. Dat dwingt respect af. Verder laat ik een wereldkaartje zien en vraag of ze Laos aan kunnen wijzen. Het duurt even maar het lukt. Ik wijs Nederland aan en laat wat foto's van Amsterdam zien. Bij de foto's van de sneeuw en schaatsende mensen kunnen ze zich niets voorstellen. Aan de overkant is een grot vol met Boeddhabeelden te zien, wat plichtmatig maak ik er wat dia�s van. We gaan weer stroomafwaarts en stoppen nog in het Lao Whisky dorp. Daar wordt lokale whisky gemaakt die je kunt proeven in een soort sakekopje. De bootsman leidt mij door het dorp waar op diverse plaatsen zitten vrouwen te weven. Er zijn veel winkeltjes die prachtige doeken verkopen, kinderen zijn boompje aan het klimmen, een monnik slaat op de drum en het is inderdaad exact 16:00 uur. Ik word opeens opgeschrikt door een hels kabaal. Wat blijkt, je kunt ook met een speedboot deze immense, oorstrelende stilte doorbreken. Grote boten met daarop 12 tot 16 toeristen gehuld in opzichtige reddingsvesten en met integraalhelmen (tegen het spatten?) op hun hoofd komen voorbij. Ze zwaaien, terwijl ik de neiging heb mijn middelvinger op te steken. Achter op de boot zit een halve straalmotor en de uitlaat die in een haakse bocht naar achteren steekt heeft de doorsnee van een rioolbuis. Hoofdschuddend verlaat ik het dorp, dit zou absoluut verboden moeten worden en ik verlang opeens sterk terug naar de tijd dat gezaghebbers nog iets te zeggen hadden. Nee, we gaan lol trappen in Laos, lekker die oorverdovende stilte doorbreken, ons volgooien met whisky en anderen 's nachts wakker houden. Mijn boot tuft en sputtert intussen weer richting Luang Prabang en de stuurman laveert behendig tussen de boomstammen en takken die op het wateroppervlak drijven door. Ik reken af met de bootsman en ga op mijn vaste stek in een winkeltje aan het eind van de straat waar ik logeer een ijskoude Beerlao drinken. Het was weer een bijzonder aangename dag...
Lees verder op de volgende pagina....
