pagina 13
De krekels zijn mijn begeleiders en de vlinders zorgen voor een opwekkend en kleurrijk beeld. De regen houdt na een tijdje op en na verloop van tijd kom ik terug bij de ferry. De bootsman zet mij weer over en dan is het nog een stuk lopen door het dorp naar de fietsenverhuurder. Die doet niet moeilijk, hij geeft me meteen een andere fiets maar de lust om nog een keer dezelfde route naar het dorp waar Lee is te fietsen ontbreekt me.
Voor de laatste keer ga ik 's avonds naar de plek waar ik elke dag ging eten, neem braaf de malariapil in en noteer dat in een zelf ontworpen malariapilinneemschema. Ik ga terug naar mevrouw Song en vraag of de was droog is, ze heeft haar baby doll al aan. De randjes van de was zijn nog een beetje vochtig en het kan nog wachten tot morgen, dan vertrek ik naar Luang Prabang, zo'n 225 km. naar het noorden en 7 uur bussen. Ik ga nog een uur in Mulisch liggen lezen, het schiet al flink op en net als ik indommel word ik weer wakker van gitaarmuziek. Nou, dat heb ik geweten. De muziek hield de hele nacht aan en twee keer waarschuwen mocht niet baten. Een groep Isra�li�s hield mij en de rest van de gasten uit de slaap met hun gepraat, geschreeuw, muziek, gebral en gezang. Na een uur wordt het me te veel en verzoek ik om stilte, dat baat niet en een tweede keer ook niet. De volgende ochtend doe ik m'n beklag bij mevrouw Song. Het is de laatste keer dat ik hier ben, en vraag of ik van haar en haar personeel een foto mag maken. Dat mag. Daarna loop ik naar het busstation en neem de bus naar Luang Prabang.
Daarover een andere keer meer. Maar frappant is het volgende. Ik beland hier in Luang Prabang in een internetcaf�. De vrouw die de zaak runt is 7 maanden en 1 week zwanger. Alles verloopt goed maar de Isra�li�s bezorgen me hoofdpijn zegt ze. Ze vertelt over mensen die zelf hun tarief bepalen. Zo was er een Isra�li waar ze 8.000 kip van zou krijgen (80 eurocent) maar volgens hem was het 6.000 kip en betaalde geen cent meer (in Laos betaal je per minuut). Ik kreeg de tranen in m'n ogen, deze vrouw is onderwijzeres geweest en kreeg last van haar stembanden. Daar moest ze aan geopereerd worden en kon sindsdien haar werk niet mee uitoefenen. Daarna ging ze werken voor internationale gezondheidsorganisatie en die ging het land uit. Toen is ze dit internetcaf� begonnen. Intussen staat een Isra�li op, het is 20 minuten zegt hij en rekent 6.000 kip af. Ik sta helemaal perplex en vertel haar wat mij vannacht is overkomen. In Luang Prabang schijnen 'ze' al door sommige guesthouses geweerd te worden, maar ja wat doe je in slappe tijden. Een kip is een kip. Ik logeer in het guesthouse van haar zus, daar zitten ze niet zegt ze. Ik besluit er dan ook te blijven. Haar verhaal deed me denken aan mijn eerdere reizen waar bordjes in afgelegen dorpen hingen met het opschrift 'no Isra�li's'. Ik verwacht dat het in Laos niet lang meer duurt eer het ook zover is. Ze blijven laat op, vertelde ze, drinken en lachen en houden het dorp wakker. Dan gaan ze in de ochtend naar bed en slapen tot in de middag. De volgende dag stond er �s avonds een groepje Isra�li�s op de binnenplaats van mijn hotel. Ze stonden te onderhandelen over de prijs. �s Morgens vroeg ik aan de vrouw �en zijn ze nog gebleven�. �I asked a very high price� zei ze, te kennen gevend dat ze geen prijs stelde op hun overnachting�.
Luang Prabang is erkend door de Verenigde Naties als bijzondere historische plaats. Ik ga het de komende dagen eens bekijken. Het weer is hier prima, de zon scheen de hele dag en onveranderlijk 'niet koud'.
Lees verder op de volgende pagina...
