|
พระราชบัญญัติ
การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
พ.ศ. 2542
---------------
ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
ให้ไว้ ณ
วันที่ 24
พฤศจิกายน พ.ศ.
2542
เป็นปีที่ 54
ในรัชกาลปัจจุบัน
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการ
โปรดเกล้า ฯ
ให้ประกาศว่า
โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
พระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของ
บุคคล
ซึ่งมาตรา 29
ประกอบกับมาตรา
35 และมาตรา 50
ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า
ฯ
ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและ
ยินยอมของรัฐสภา
ดังต่อไปนี้
มาตรา 1
พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า
"พระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจของคน
ต่างด้าว พ.ศ.
2542"
มาตรา 2*
พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศ
ในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
*[รก.2542/123ก/1/4
ธันวาคม 2542]
มาตรา 3
ให้ยกเลิก
(1)
ประกาศของคณะปฏิวัติ
ฉบับที่ 281
ลงวันที่ 24
พฤศจิกายน พ.ศ.
2515
(2)
พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประกาศของคณะปฏิวัติ
ฉบับที่ 281
ลงวันที่ 24
พฤศจิกายน พ.ศ.
2515 พ.ศ. 2521
(3)
พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประกาศของคณะปฏิวัติ
ฉบับที่ 281
ลงวันที่ 24
พฤศจิกายน พ.ศ.
2515 (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535
มาตรา 4
ในพระราชบัญญัตินี้
"คนต่างด้าว"
หมายความว่า
(1)
บุคคลธรรมดาซึ่งไม่มีสัญชาติไทย
(2)
นิติบุคคลซึ่งไม่ได้จดทะเบียนในประเทศไทย
(3)
นิติบุคคลซึ่งจดทะเบียนในประเทศไทย
และมีลักษณะดังต่อไปนี้
(ก)
นิติบุคคลซึ่งมีหุ้นอันเป็นทุนตั้งแต่กึ่งหนึ่งของนิติบุคคลนั้นถือโดยบุคคล
ตาม (1) หรือ (2)
หรือนิติบุคคลซึ่งมีบุคคลตาม
(1) หรือ (2)
ลงทุนมีมูลค่าตั้งแต่กึ่งหนึ่งของทุน
ทั้งหมดในนิติบุคคลนั้น
(ข)
ห้างหุ้นส่วนจำกัดหรือห้างหุ้นส่วนสามัญที่จดทะเบียน
ซึ่งหุ้นส่วนผู้จัดการ
หรือผู้จัดการเป็นบุคคลตาม
(1)
(4)
นิติบุคคลซึ่งจดทะเบียนในประเทศไทย
ซึ่งมีหุ้นอันเป็นทุนตั้งแต่กึ่งหนึ่ง
ของนิติบุคคลนั้นถือโดยบุคคลตาม
(1) (2) หรือ (3)
หรือนิติบุคคลซึ่งมีบุคคลตาม
(1) (2) หรือ (3)
ลงทุนมีมูลค่าตั้งแต่กึ่งหนึ่งของทุนทั้งหมดในนิติบุคคลนั้น
เพื่อประโยชน์แห่งคำนิยามนี้ให้ถือว่าหุ้นของบริษัทจำกัดที่มีใบหุ้นชนิดออก
ให้แก่ผู้ถือเป็นหุ้นของคนต่างด้าว
เว้นแต่จะได้มีกฎกระทรวงกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น
"ทุน"
หมายความว่า
ทุนจดทะเบียนของบริษัทจำกัด
หรือทุนชำระแล้วของบริษัท
มหาชนจำกัดหรือเงินที่ผู้เป็นหุ้นส่วนหรือสมาชิกนำมาลงหุ้นในห้างหุ้นส่วนหรือนิติบุคคลนั้น
"ทุนขั้นต่ำ"
หมายความว่า
ทุนของคนต่างด้าวในกรณีที่คนต่างด้าวเป็นนิติบุคคล
ซึ่งจดทะเบียนในประเทศไทย
และในกรณีที่คนต่างด้าวเป็นนิติบุคคลซึ่งไม่ได้จดทะเบียนใน
ประเทศไทยหรือเป็นบุคคลธรรมดาให้หมายถึงเงินตราต่างประเทศที่คนต่างด้าวนำมาใช้เมื่อ
เริ่มต้นประกอบธุรกิจในประเทศไทย
"ธุรกิจ"
หมายความว่า
การประกอบกิจการในทางเกษตรกรรม
อุตสาหกรรม
หัตถกรรม
พาณิชยกรรม
การบริการ
หรือกิจการอย่างอื่น
อันเป็นการค้า
"ใบอนุญาต"
หมายความว่า
ใบอนุญาตประกอบธุรกิจ
"ผู้รับใบอนุญาต"
หมายความว่า
คนต่างด้าวที่ได้รับใบอนุญาต
"หนังสือรับรอง"
หมายความว่า
หนังสือรับรองการประกอบธุรกิจ
"ผู้รับหนังสือรับรอง"
หมายความว่า
คนต่างด้าวที่ได้รับหนังสือรับรอง
"คณะกรรมการ"
หมายความว่า
คณะกรรมการการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
"พนักงานเจ้าหน้าที่"
หมายความว่า
ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตาม
พระราชบัญญัตินี้
"นายทะเบียน"
หมายความว่า
ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้เป็นนายทะเบียนการ
ประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
"อธิบดี"
หมายความว่า
อธิบดีกรมทะเบียนการค้า
"รัฐมนตรี"
หมายความว่า
รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
มาตรา 5
การอนุญาตให้คนต่างด้าวประกอบธุรกิจตามพระราชบัญญัตินี้
ให้
พิจารณาโดยคำนึงถึงผลดีและผลเสียต่อความปลอดภัยและความมั่นคงของประเทศ
การพัฒนา
เศรษฐกิจและสังคมของประเทศ
ความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน
ศิลป
วัฒนธรรมและจารีตประเพณีของประเทศ
การอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ
การพลังงานและ
การรักษาสิ่งแวดล้อม
การคุ้มครองผู้บริโภคขนาดของกิจการ
การจ้างแรงงาน
การถ่ายทอด
เทคโนโลยี
การวิจัยและพัฒนา
มาตรา 6
คนต่างด้าวต่อไปนี้
ห้ามประกอบธุรกิจในราชอาณาจักร
(1)
คนต่างด้าวที่ถูกเนรเทศหรือรอการเนรเทศตามกฎหมาย
(2)
คนต่างด้าวที่เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมาย
ว่าด้วยคนเข้าเมืองหรือกฎหมายอื่น
มาตรา 7
คนต่างด้าวต่อไปนี้
จะประกอบธุรกิจได้เมื่อได้รับใบอนุญาตจากอธิบดี
และจะประกอบธุรกิจได้เฉพาะประเภทธุรกิจและในท้องที่ที่รัฐมนตรีประกาศกำหนดโดยการ
อนุมัติของคณะรัฐมนตรีโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา
ในประกาศดังกล่าวรัฐมนตรีจะ
กำหนดเงื่อนไขอย่างใดไว้ก็ได้ตามที่เห็นสมควร
(1)
คนต่างด้าวที่เกิดในราชอาณาจักร
แต่ไม่ได้รับสัญชาติไทยตามกฎหมายว่าด้วย
สัญชาติหรือตามกฎหมายอื่น
(2)
คนต่างด้าวโดยผลของการถูกถอนสัญชาติตามกฎหมายว่าด้วยสัญชาติหรือ
ตามกฎหมายอื่น
การขอรับใบอนุญาต
การออกใบอนุญาต
และระยะเวลาการอนุญาต
ให้เป็นไป
ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง
ในกรณีที่อธิบดีไม่อนุญาตให้คนต่างด้าวตามวรรคหนึ่งประกอบธุรกิจ
คนต่างด้าว
นั้นมีสิทธิอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีได้
และให้นำความในมาตรา
20 วรรคหนึ่ง
และวรรคสาม
มาใช้
้บังคับโดยอนุโลม
มาตรา 8
ภายใต้บังคับมาตรา
6 มาตรา 7 มาตรา 10
และมาตรา 12
(1)
ห้ามมิให้คนต่างด้าวประกอบธุรกิจที่ไม่อนุญาตให้คนต่างด้าวประกอบกิจการ
ด้วยเหตุผลพิเศษตามที่กำหนดไว้ในบัญชีหนึ่ง
(2)
ห้ามมิให้คนต่างด้าวประกอบธุรกิจที่เกี่ยวกับความปลอดภัยหรือความมั่นคง
ของประเทศธุรกิจที่มีผลกระทบต่อศิลปวัฒนธรรม
จารีตประเพณี
และหัตถกรรมพื้นบ้าน
หรือ
ธุรกิจที่มีผลกระทบต่อทรัพยากรธรรมชาติหรือสิ่งแวดล้อม
ตามที่กำหนดไว้ในบัญชีสอง
เว้นแต่
จะได้รับอนุญาตจากรัฐมนตรีโดยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรี
(3)
ห้ามมิให้คนต่างด้าวประกอบธุรกิจที่คนไทยยังไม่มีความพร้อมที่จะแข่งขัน
ในการประกอบกิจการกับคนต่างด้าว
ตามที่กำหนดไว้ในบัญชีสาม
เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจาก
อธิบดีโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ
มาตรา 9
การปรับปรุงหรือแก้ไขประเภทธุรกิจตามบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้
ให้ทำเป็นพระราชกฤษฎีกา
เว้นแต่ธุรกิจตามบัญชีหนึ่งหรือตามบัญชีสอง
หมวด 1
ให้ทำเป็น
พระราชบัญญัติ
ให้คณะกรรมการพิจารณาทบทวนประเภทธุรกิจตามบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้
อย่างน้อยครั้งหนึ่งในทุกรอบระยะเวลาหนึ่งปีนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี้มีผลใช้บังคับแล้ว
ทำความเห็นเสนอรัฐมนตรี
คนต่างด้าวที่ประกอบธุรกิจที่มิได้กำหนดไว้ในบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้อยู่ก่อน
การปรับปรุงหรือแก้ไขประเภทธุรกิจตามวรรคหนึ่ง
หากต่อมาธุรกิจนั้นเป็นธุรกิจที่ต้องขออนุญาต
ตามพระราชบัญญัตินี้และคนต่างด้าวนั้นประสงค์จะประกอบธุรกิจนั้นต่อไป
ให้ดำเนินการแจ้งต่อ
อธิบดีเพื่อขอหนังสือรับรองตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในมาตรา
11
ในระหว่างระยะเวลาที่ปฏิบัติตามวรรคสามและยังไม่ได้รับหนังสือรับรอง
มิให้
ถือว่าคนต่างด้าวนั้นเป็นผู้ประกอบธุรกิจโดยมิได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัตินี้
มาตรา 10
บทบัญญัติมาตรา
5 มาตรา 8 มาตรา 15
มาตรา 17
และมาตรา 18
ไม่ใช้
บังคับแก่คนต่างด้าวที่ประกอบธุรกิจตามบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้โดยได้รับอนุญาตจากรัฐบาล
แห่งราชอาณาจักรไทยเป็นการเฉพาะกาล
คนต่างด้าวที่ประกอบธุรกิจตามบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้โดยสนธิสัญญาที่
ประเทศไทยเป็นภาคีหรือมีความผูกพันตามพันธกรณี
ให้ได้รับยกเว้นจากการบังคับใช้บทบัญญัติ
แห่งมาตราต่าง
ๆ
ตามที่กำหนดไว้ในวรรคหนึ่ง
และให้เป็นไปตามบทบัญญัติและเงื่อนไขของสนธิ
สัญญานั้น
ซึ่งอาจรวมถึงการให้สิทธิคนไทยและวิสาหกิจของคนไทยเข้าไปประกอบธุรกิจใน
ประเทศสัญชาติของคนต่างด้าวนั้นเป็นการต่างตอบแทนด้วย
มาตรา 11
คนต่างด้าวตามมาตรา
10
หากประสงค์จะประกอบธุรกิจตามบัญชี
ท้ายพระราชบัญญัตินี้
ให้แจ้งต่ออธิบดีตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวงเพื่อขอ
หนังสือรับรองและให้อธิบดีออกหนังสือรับรองให้คนต่างด้าวนั้นโดยเร็ว
แต่ต้องไม่เกินสามสิบวัน
นับแต่วันที่ได้รับหนังสือแจ้งจากคนต่างด้าว
เว้นแต่อธิบดีเห็นว่าการแจ้งมิให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์
และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง
หรือกรณีไม่เป็นไปตามมาตรา
10
ให้อธิบดีแจ้งแก่คนต่างด้าว
นั้นทราบโดยเร็ว
แต่ต้องไม่เกินสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับหนังสือแจ้งจากคนต่างด้าว
หนังสือรับรองต้องระบุเงื่อนไขตามที่รัฐบาลกำหนดหรือตามที่กำหนดในสนธิ
สัญญาด้วย
มาตรา 12
ในกรณีที่ธุรกิจของคนต่างด้าวซึ่งได้รับการส่งเสริมการลงทุนตาม
กฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมการลงทุน
หรือได้รับอนุญาตเป็นหนังสือให้ประกอบอุตสาหกรรมหรือ
ประกอบการค้าเพื่อส่งออกตามกฎหมายว่าด้วยการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยหรือตาม
กฎหมายอื่น
เป็นธุรกิจตามบัญชีสองหรือบัญชีสามท้ายพระราชบัญญัตินี้
ให้คนต่างด้าวดังกล่าว
แจ้งต่ออธิบดีเพื่อขอหนังสือรับรองเมื่ออธิบดีหรือพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายตรวจสอบ
ความถูกต้องของบัตรส่งเสริมการลงทุนหรือหนังสืออนุญาตดังกล่าวแล้ว
ให้อธิบดีออกหนังสือ
รับรองโดยเร็ว
แต่ต้องไม่เกินสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งการได้รับบัตรส่งเสริมการลงทุนหรือ
หนังสืออนุญาต
แล้วแต่กรณี
ในกรณีนี้ให้คนต่างด้าวดังกล่าวนั้น
ได้รับยกเว้นจากการบังคับใช้
พระราชบัญญัตินี้
เว้นแต่มาตรา
21 มาตรา 22 มาตรา 39
มาตรา 40
และมาตรา 42
ตลอดระยะเวลา
ที่ธุรกิจนั้นได้รับการส่งเสริมการลงทุนหรือได้รับอนุญาตให้ประกอบอุตสาหกรรมหรือประกอบ
การค้าเพื่อส่งออก
แล้วแต่กรณี
การออกหนังสือรับรองตามวรรคหนึ่ง
ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่อธิบดีกำหนด
มาตรา 13
ในกรณีที่มีกฎหมายอื่นกำหนดเรื่องการถือหุ้น
การเป็นหุ้นส่วนหรือ
การลงทุนของคนต่างด้าว
การอนุญาตหรือการห้ามคนต่างด้าวในการประกอบธุรกิจบางประเภท
หรือกำหนดหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าวไว้เป็นประการใด
ให้ใช้บังคับ
ตามกฎหมายดังกล่าวและมิให้นำความในพระราชบัญญัตินี้ไปใช้บังคับในส่วนที่มีกฎหมายอื่น
กำหนดไว้เป็นการเฉพาะแล้ว
มาตรา 14
ทุนขั้นต่ำที่คนต่างด้าวใช้ในการเริ่มต้นประกอบธุรกิจในประเทศไทย
ต้องมีจำนวนไม่น้อยกว่าที่กำหนดในกฎกระทรวงแต่ต้องไม่น้อยกว่าสองล้านบาท
ในกรณีการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าวในวรรคแรกเป็นธุรกิจที่ต้องได้รับ
อนุญาตตามบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้
ทุนขั้นต่ำที่กำหนดในกฎกระทรวงสำหรับแต่ละธุรกิจต้อง
ไม่น้อยกว่าสามล้านบาท
กฎกระทรวงที่ออกตามบทบัญญัติมาตรานี้
อาจกำหนดระยะเวลาทุนขั้นต่ำที่ต้อง
นำหรือส่งเข้ามาในประเทศไทยไว้ด้วยก็ได้
ความในมาตรานี้ไม่ใช้บังคับกับกรณีที่คนต่างด้าวนำเงินหรือทรัพย์สินอันเกิดจาก
รายได้ที่ได้มาจากการประกอบธุรกิจเดิมที่เริ่มดำเนินการมาก่อนแล้วในประเทศไทยไปเริ่มประกอบ
ธุรกิจรายอื่นหรือนำไปลงหุ้นหรือลงทุนในกิจการหรือในนิติบุคคลอื่น
มาตรา 15
คนต่างด้าวจะประกอบธุรกิจตามบัญชีสองได้จะต้องมีคนไทยหรือ
นิติบุคคลที่มิใช่คนต่างด้าวตามพระราชบัญญัตินี้ถือหุ้นอยู่ไม่น้อยกว่าร้อยละสี่สิบของทุนของคน
ต่างด้าวที่เป็นนิติบุคคลนั้น
เว้นแต่จะมีเหตุสมควร
รัฐมนตรีโดยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรีอาจ
ผ่อนผันสัดส่วนในเรื่องดังกล่าวให้น้อยลงได้
แต่ต้องไม่น้อยกว่าร้อยละยี่สิบห้า
และต้องมี
กรรมการที่เป็นคนไทยไม่น้อยกว่าสองในห้าของจำนวนกรรมการทั้งหมด
มาตรา 16
คนต่างด้าวซึ่งจะขอรับใบอนุญาตได้ต้องมีคุณสมบัติและไม่มีลักษณะ
ต้องห้าม
ดังต่อไปนี้
(1)
มีอายุไม่ต่ำกว่ายี่สิบปีบริบูรณ์
(2)
มีถิ่นที่อยู่ในราชอาณาจักรหรือได้รับอนุญาตให้เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นการ
ชั่วคราวตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมือง
(3)
ไม่เป็นคนไร้ความสามารถหรือคนเสมือนไร้ความสามารถ
(4)
ไม่เป็นบุคคลล้มละลาย
(5)
ไม่เคยต้องโทษตามคำพิพากษาหรือถูกเปรียบเทียบปรับในความผิดตาม
พระราชบัญญัตินี้
หรือตามประกาศของคณะปฏิวัติ
ฉบับที่ 281
ลงวันที่ 24
พฤศจิกายน พ.ศ.
2515
เว้นแต่พ้นโทษมาแล้วไม่น้อยกว่าห้าปีก่อนวันขอรับใบอนุญาต
(6)
ไม่เคยต้องโทษจำคุกตามคำพิพากษาในความผิดฐานฉ้อโกง
โกงเจ้าหนี้
ยักยอก
ความผิดเกี่ยวกับการค้าตามประมวลกฎหมายอาญาหรือในความผิดตามกฎหมายว่าด้วย
การกู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชนหรือในความผิดตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมือง
เว้นแต่
พ้นโทษมาแล้วไม่น้อยกว่าห้าปีก่อนวันขอรับใบอนุญาต
(7)
ไม่เคยถูกเพิกถอนใบอนุญาตตามพระราชบัญญัตินี้
หรือตามประกาศของ
คณะปฏิวัติ
ฉบับที่ 281
ลงวันที่ 24
พฤศจิกายน พ.ศ.
2515
ในระยะเวลาห้าปีก่อนวันขอรับ
ใบอนุญาต
ในกรณีนิติบุคคลเป็นผู้ขอรับใบอนุญาต
กรรมการ
ผู้จัดการ
หรือผู้รับผิดชอบ
ในการดำเนินการของนิติบุคคลนั้นที่เป็นคนต่างด้าวต้องมีคุณสมบัติ
และไม่มีลักษณะต้องห้าม
ดังกล่าวในวรรคหนึ่งด้วย
มาตรา 17
ในการขออนุญาตประกอบธุรกิจ
ให้คนต่างด้าวยื่นคำขออนุญาต
ประกอบธุรกิจต่อรัฐมนตรีหรืออธิบดีตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง
และ
ให้คณะรัฐมนตรีในกรณีธุรกิจตามบัญชีสอง
หรืออธิบดีในกรณีธุรกิจตามบัญชีสามพิจารณาอนุมัติ
หรืออนุญาต
แล้วแต่กรณี
ให้แล้วเสร็จภายในกำหนดหกสิบวันนับแต่วันที่ยื่นคำขอ
ในกรณีการ
พิจารณาอนุมัติของคณะรัฐมนตรีมีเหตุจำเป็น
ซึ่งคณะรัฐมนตรีไม่อาจพิจารณาให้แล้วเสร็จภายใน
ระยะเวลาดังกล่าวได้
ให้ขยายระยะเวลาการพิจารณาออกไปอีกได้ตามความจำเป็น
แต่ทั้งนี้
ต้องไม่เกินหกสิบวันนับแต่วันครบกำหนดเวลาดังกล่าว
เมื่อคณะรัฐมนตรีให้การอนุมัติหรืออธิบดีอนุญาตตามวรรคหนึ่งแล้ว
ให้รัฐมนตรี
หรืออธิบดีออกใบอนุญาตภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่คณะรัฐมนตรีอนุมัติหรืออธิบดีอนุญาต
ในการอนุญาต
รัฐมนตรีจะกำหนดเงื่อนไขตามที่คณะรัฐมนตรีกำหนด
หรือตามที่
กำหนดไว้ในกฎกระทรวงที่ออกตามความในมาตรา
18
สำหรับกรณีธุรกิจตามบัญชีสอง
หรืออธิบดี
จะกำหนดเงื่อนไขตามที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวงที่ออกตามความในมาตรา
18
สำหรับกรณีธุรกิจ
ตามบัญชีสาม
ก็ได้
ในกรณีที่คณะรัฐมนตรีไม่อนุมัติให้คนต่างด้าวประกอบธุรกิจตามบัญชีสองให้
รัฐมนตรีแจ้งการไม่อนุมัติให้คนต่างด้าวนั้นทราบเป็นหนังสือภายในสามสิบวัน
และให้ระบุเหตุที่
ไม่ให้การอนุมัตินั้นไว้โดยชัดแจ้ง
ในกรณีที่อธิบดีไม่อนุญาตให้คนต่างด้าวประกอบธุรกิจตามบัญชีสาม
ให้อธิบดี
แจ้งการไม่อนุญาตให้คนต่างด้าวนั้นทราบเป็นหนังสือภายในสิบห้าวัน
และให้ระบุเหตุที่ไม่ให้
การอนุญาตนั้นไว้โดยชัดแจ้ง
คนต่างด้าวนั้นมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งไม่อนุญาตต่อรัฐมนตรีได้
และ
ให้นำความในมาตรา
20
มาใช้บังคับโดยอนุโลม
มาตรา 18
รัฐมนตรีโดยคำแนะนำของคณะกรรมการมีอำนาจออกกฎกระทรวง
กำหนดเงื่อนไขหนึ่งเงื่อนไขใดให้คนต่างด้าวผู้รับใบอนุญาตต้องปฏิบัติ
ดังต่อไปนี้
(1)
อัตราส่วนทุนกับเงินกู้ที่จะใช้ในการประกอบธุรกิจที่ได้รับอนุญาต
(2)
จำนวนกรรมการที่เป็นคนต่างด้าวซึ่งจะต้องมีภูมิลำเนาหรือที่อยู่ใน
ราชอาณาจักร
(3)
จำนวนและระยะเวลาการดำรงไว้ซึ่งทุนขั้นต่ำภายในประเทศ
(4)
เทคโนโลยีหรือทรัพย์สิน
(5)
เงื่อนไขอื่นที่จำเป็น
มาตรา 19
เมื่อปรากฏว่าผู้รับใบอนุญาตหรือผู้รับหนังสือรับรองผู้ใด
(1)
ฝ่าฝืนเงื่อนไขที่รัฐมนตรีกำหนดตามมาตรา
7 วรรคหนึ่ง
(2)
ไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่กำหนดตามมาตรา
11 วรรคสอง
หรือมาตรา 17
วรรคสาม
(3)
ฝ่าฝืนมาตรา 15
(4)
ขาดคุณสมบัติหรือมีลักษณะต้องห้ามตามมาตรา
16
(5)
กระทำความผิดตามมาตรา
35
ในกรณีตาม (1) (2)
และ (3)
ให้อธิบดีมีหนังสือแจ้งให้ผู้รับใบอนุญาตหรือผู้รับ
หนังสือรับรองปฏิบัติตามเงื่อนไขตามมาตรา
7 วรรคหนึ่ง
มาตรา 11
วรรคสอง
หรือมาตรา 17
วรรคสาม
หรือปฏิบัติให้ถูกต้องตามมาตรา
15 แล้วแต่กรณี
ภายในเวลาที่อธิบดีเห็นสมควร
ถ้าผู้รับ
ใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองไม่ปฏิบัติตามที่อธิบดีมีหนังสือแจ้งดังกล่าวโดยไม่มีเหตุสมควร
ให้อธิบดีมีอำนาจสั่งพักการใช้ใบอนุญาตชั่วคราวหรือสั่งระงับการประกอบธุรกิจชั่วคราวได้ใน
ระยะเวลาที่เห็นสมควรแต่ต้องไม่เกินหกสิบวันนับแต่วันที่มีคำสั่ง
เมื่อครบกำหนดระยะเวลา
ดังกล่าวแล้วคนต่างด้าวยังมิได้ดำเนินการให้ถูกต้องครบถ้วน
ให้อธิบดีพิจารณาสั่งเพิกถอน
ใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองดังกล่าวหรือเสนอรัฐมนตรีเพื่อพิจารณาสั่งเพิกถอนใบอนุญาต
แล้วแต่กรณี
ในกรณีตาม (4)
และ (5)
ให้อธิบดีพิจารณาสั่งเพิกถอนในอนุญาตหรือเสนอ
รัฐมนตรีเพื่อพิจารณาสั่งเพิกถอนใบอนุญาต
แล้วแต่กรณี
มาตรา 20
ในกรณีที่อธิบดีสั่งพักการใช้ใบอนุญาตชั่วคราวหรือสั่งระงับการ
ประกอบธุรกิจชั่วคราว
หรือสั่งเพิกถอนใบอนุญาตหรือหนังสือรับรอง
ตามมาตรา 19
วรรคสอง
ให้ผู้รับใบอนุญาตหรือผู้รับหนังสือรับรองมีสิทธิอุทธรณ์โดยทำเป็นหนังสือยื่นต่อรัฐมนตรีภายใน
สามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง
การอุทธรณ์ไม่เป็นการทุเลาการบังคับตามคำสั่งอธิบดี
เว้นแต่รัฐมนตรีโดย
คำแนะนำของคณะกรรมการจะสั่งทุเลาให้
รัฐมนตรีต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ให้แล้วเสร็จภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ยื่นอุทธรณ์
คำวินิจฉัยของรัฐมนตรีให้เป็นที่สุด
มาตรา 21
ภายใต้บังคับมาตรา
7 มาตรา 19
และมาตรา 20
ใบอนุญาตให้ใช้ได้
ตลอดไปจนกว่าผู้รับใบอนุญาตจะเลิกประกอบธุรกิจที่ได้รับอนุญาต
สำหรับหนังสือรับรองให้ใช้
ได้เท่าระยะเวลาที่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรไทยหรือตามที่สนธิสัญญากำหนดให้
ประกอบธุรกิจนั้นหรือตลอดระยะเวลาที่ธุรกิจนั้นได้รับการส่งเสริมการลงทุนหรือได้รับอนุญาตให้
ประกอบอุตสาหกรรมหรือประกอบการค้าเพื่อการส่งออก
แล้วแต่กรณี
เว้นแต่ผู้ได้รับหนังสือ
รับรองเลิกประกอบธุรกิจที่ได้รับอนุญาตก่อนครบกำหนดระยะเวลาดังกล่าวก็ให้หนังสือรับรอง
ใช้ได้เพียงนั้น
ผู้รับใบอนุญาตหรือผู้รับหนังสือรับรองต้องแสดงใบอนุญาตหรือหนังสือรับรอง
ดังกล่าวไว้
ณ
สถานที่ประกอบธุรกิจของตนในที่เปิดเผย
ถ้าใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองชำรุดหรือสูญหาย
ให้ยื่นคำขอรับใบแทนต่อ
นายทะเบียนภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ทราบการชำรุดหรือสูญหาย
การขอและการออกใบแทนใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองให้เป็นไปตามแบบและ
วิธีการที่รัฐมนตรีกำหนด
แต่ระยะเวลาในการออกใบแทนต้องไม่เกินสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับ
คำขอ
และให้ถือว่าใบแทนนั้นเป็นเอกสารที่ใช้แทนใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองได้จนกว่าจะ
ได้รับใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองใหม่
มาตรา 22
เมื่อผู้รับใบอนุญาต
ผู้รับหนังสือรับรองเลิกประกอบธุรกิจ
หรือย้าย
สำนักงานหรือสถานที่ประกอบธุรกิจ
ให้แจ้งการเลิกหรือย้ายต่อนายทะเบียนภายในสิบห้าวันนับแต่
วันเลิกหรือวันย้ายนั้นตามแบบและวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา 23
ให้มีคณะกรรมการการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
ประกอบด้วย
ปลัดกระทรวงพาณิชย์
เป็นประธานกรรมการ
ผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรฐกิจ
และสังคมแห่งชาติ
ผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน
ผู้แทนกระทรวงกลาโหม
ผู้แทนกระทรวงการคลัง
ผู้แทนกระทรวงการต่างประเทศ
ผู้แทนกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ผู้แทนกระทรวงคมนาคม
ผู้แทนกระทรวงมหาดไทย
ผู้แทนกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
ผู้แทนกระทรวงวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม
ผู้แทนกระทรวงอุตสาหกรรม
ผู้แทน
กระทรวงศึกษาธิการ
ผู้แทนกระทรวงสาธารณสุข
ผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค
ผู้แทนสำนักงานตำรวจแห่งชาติ
ผู้แทนสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย
ผู้แทนสภาอุตสาหกรรม
แห่งประเทศไทย
ผู้แทนสมาคมธนาคารไทยและผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งอีกไม่เกินห้าคน
เป็นกรรมการ
และให้อธิบดีกรมทะเบียนการค้า
เป็นกรรมการและเลขานุการ
ผู้ทรงคุณวุฒิต้องเป็นผู้มีความรู้ความชำนาญในด้านเศรษฐศาสตร์
นิติศาสตร์
พาณิชยศาสตร์
วิทยาศาสตร์
เทคโนโลยี
สิ่งแวดล้อม
การค้า
การลงทุน
การบริหารธุรกิจ
หรือ
การอุตสาหกรรมและต้องไม่เป็นที่ปรึกษาพรรคการเมืองหรือดำรงตำแหน่งทางการเมือง
ผู้แทนตามวรรคหนึ่ง
ในกรณีที่เป็นผู้แทนของส่วนราชการ
ผู้แทนนั้นจะต้องมี
ตำแหน่งไม่ต่ำกว่าอธิบดีหรือเทียบเท่า
และในกรณีที่เป็นผู้แทนของสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย
ผู้แทนของสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย
หรือผู้แทนของสมาคมธนาคารไทย
ผู้แทนนั้น
จะต้องมีตำแหน่งไม่ต่ำกว่ากรรมการของสภาหรือสมาคมนั้น
มาตรา 24
กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิมีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละสองปี
ในกรณีที่กรรมการพ้นจากตำแหน่งก่อนครบวาระ
หรือในกรณีที่รัฐมนตรีแต่งตั้ง
กรรมการเพิ่มขึ้นในระหว่างที่กรรมการซึ่งแต่งตั้งไว้แล้วยังมีวาระอยู่ในตำแหน่ง
ให้ผู้ได้รับแต่งตั้ง
ดำรงตำแหน่งแทนหรือเป็นกรรมการเพิ่มขึ้นอยู่ในตำแหน่งเท่ากับวาระที่เหลืออยู่ของกรรมการ
ซึ่งได้แต่งตั้งไว้แล้ว
กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งพ้นจากตำแหน่งอาจได้รับการแต่งตั้งอีกได้
แต่จะดำรง
ตำแหน่งติดต่อกันเกินสองวาระไม่ได้
มาตรา 25
นอกจากการพ้นจากตำแหน่งตามวาระตามมาตรา
24
กรรมการผู้ทรง
คุณวุฒิพ้นจากตำแหน่ง
เมื่อ
(1) ตาย
(2) ลาออก
(3)
รัฐมนตรีให้ออกเพราะมีความประพฤติเสื่อมเสีย
ไม่สุจริตหรือบกพร่อง
ต่อหน้าที่
หรือหย่อนความสามารถ
(4)
เป็นบุคคลล้มละลาย
(5)
เป็นคนไร้ความสามารถหรือคนเสมือนไร้ความสามารถ
(6)
ได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก
เว้นแต่เป็นโทษสำหรับ
ความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ
(7)
ขาดคุณสมบัติหรือมีลักษณะต้องห้ามตามมาตรา
23 วรรคสอง
มาตรา 26
คณะกรรมการมีอำนาจหน้าที่ตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้
และให้มีหน้าที่
ดังต่อไปนี้
(1)
ให้คำปรึกษา
เสนอแนะ
หรือให้ความเห็นแก่รัฐมนตรีในเรื่องการตราพระราช
กฤษฎีกาและการออกกฎกระทรวงตามพระราชบัญญัตินี้หรือการกำหนดประเภทธุรกิจและท้องที่
ประกอบธุรกิจของคนต่างด้าวตามมาตรา
7
หรือการขออนุมัติจากคณะรัฐมนตรีตามมาตรา
8 (2)
(2) ศึกษา
รวบรวม
และจัดทำรายงานเกี่ยวกับการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
ในราชอาณาจักรรวมถึงผลกระทบและความเหมาะสมในเรื่องดังกล่าวเสนอต่อรัฐมนตรีเป็น
ครั้งคราว
แต่ต้องไม่น้อยกว่าปีละหนึ่งครั้ง
(3)
ให้คำปรึกษา
เสนอแนะ
หรือให้ความเห็นแก่รัฐมนตรีในเรื่องอื่น
ๆ ตามที่
รัฐมนตรีมอบหมาย
มาตรา 27
การประชุมของคณะกรรมการต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่า
กึ่งหนึ่งของจำนวนกรรมการทั้งหมด
จึงจะเป็นองค์ประชุม
ถ้าประธานกรรมการไม่มาประชุมหรือ
ไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ได้ให้กรรมการที่มาประชุมเลือกกรรมการคนหนึ่งเป็นประธานในที่ประชุม
การวินิจฉัยชี้ขาดของที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก
กรรมการคนหนึ่งให้มีเสียงหนึ่ง
ในการลงคะแนน
ถ้าคะแนนเสียงเท่ากัน
ให้ประธานในที่ประชุมออกเสียงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเสียงเป็น
เสียงชี้ขาด
มาตรา 28
ให้คณะกรรมการมีอำนาจแต่งตั้งคณะอนุกรรมการเพื่อพิจารณาหรือ
ปฏิบัติการอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่คณะกรรมการมอบหมาย
และให้นำมาตรา
27
มาใช้บังคับแก่การ
ประชุมของคณะอนุกรรมการโดยอนุโลม
มาตรา 29
ให้กรมทะเบียนการค้า
กระทรวงพาณิชย์
ทำหน้าที่เป็นสำนักงาน
เลขานุการของคณะกรรมการ
โดยให้มีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้
(1)
ปฏิบัติงานตามมติของคณะกรรมการหรือตามที่คณะกรรมการมอบหมาย
(2)
พิจารณาเสนอความเห็นต่อคณะกรรมการเกี่ยวกับการประกอบธุรกิจของคน
ต่างด้าวในราชอาณาจักร
เพื่อประโยชน์ในการศึกษา
รวบรวมข้อมูลและจัดทำรายงานเสนอต่อ
รัฐมนตรี
(3)
ปฏิบัติงานธุรการทั่วไปของคณะกรรมการ
มาตรา 30
ให้นายทะเบียนและพนักงานเจ้าหน้าที่มีอำนาจ
(1)
มีหนังสือสอบถามหรือเรียกบุคคลใดมาชี้แจงข้อเท็จจริง
รวมทั้งให้ส่งเอกสาร
หรือหลักฐานที่มีความจำเป็นต่อการตรวจสอบข้อเท็จจริง
(2)
เข้าไปในสถานที่ที่คนต่างด้าวประกอบธุรกิจในระหว่างเวลาทำการเพื่อ
ตรวจสอบให้การเป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้โดยต้องได้รับความเห็นชอบเป็นหนังสือจากอธิบดี
ก่อน
เว้นแต่กรณีมีเหตุฉุกเฉินจำเป็นอย่างยิ่ง
ในการปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าว
ให้มีอำนาจสอบถาม
ข้อเท็จจริงหรือเรียกตรวจสอบเอกสารหรือหลักฐานใด
ๆ
ที่จำเป็นอย่างยิ่งต่อการตรวจสอบ
ข้อเท็จจริงจากบุคคลที่อยู่ในสถานที่ดังกล่าวได้
ในการปฏิบัติหน้าที่ตาม
(2)
ให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองสถานที่อำนวยความ
สะดวกแก่นายทะเบียนหรือพนักงานเจ้าหน้าที่ตามสมควร
นายทะเบียนหรือพนักงานเจ้าหน้าที่
ต้องไม่กระทำการอันมีลักษณะเป็นการข่มขู่หรือเป็นการตรวจค้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา
ความอาญาและต้องมีหนังสือบอกกล่าวแก่เจ้าของหรือผู้ครอบครองสถานที่ล่วงหน้าไม่น้อยกว่า
สามวันทำการ
เว้นแต่กรณีมีเหตุฉุกเฉินจำเป็นอย่างยิ่ง
และเมื่อเสร็จสิ้นการปฏิบัติหน้าที่แล้ว
ให้
รายงานรัฐมนตรีทราบผลการปฏิบัติหน้าที่เป็นลายลักษณ์อักษรโดยเร็ว
มาตรา 31
ผู้ใดขอตรวจหรือขอคัดสำเนาเอกสารหรือขอให้นายทะเบียนคัดสำเนา
หรือถ่ายเอกสารพร้อมทั้งคำรับรองหรือขอให้ออกหนังสือรับรองข้อความที่นายทะเบียนเก็บรักษา
ไว้ให้นายทะเบียนดำเนินการอนุญาตโดยเร็ว
เว้นแต่เอกสารนั้นมีลักษณะต้องห้ามมิให้เปิดเผยตาม
กฎหมายว่าด้วยข้อมูลข่าวสารของราชการหรือกฎหมายอื่น
โดยผู้ขอต้องเสียค่าธรรมเนียมตามที่
กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา 32
พนักงานเจ้าหน้าที่ต้องมีบัตรประจำตัวตามแบบที่กำหนดใน
กฎกระทรวงในการปฏิบัติการตามหน้าที่
พนักงานเจ้าหน้าที่ต้องแสดงบัตรประจำตัวต่อบุคคล
ซึ่งเกี่ยวข้อง
มาตรา 33
ในการปฏิบัติหน้าที่ตามพระราชบัญญัตินี้
ให้กรรมการ
อธิบดี
นายทะเบียน
และพนักงานเจ้าหน้าที่เป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา
มาตรา 34
คนต่างด้าวซึ่งได้รับใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองผู้ใดถูกสั่งพักใช้หรือ
ถูกเพิกถอนใบอนุญาตหรือถูกสั่งระงับการประกอบธุรกิจตามหนังสือรับรองและหมดสิทธิอุทธรณ์
หรือรัฐมนตรีมีคำวินิจฉัยเป็นที่สุดให้พักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตหรือให้ระงับการประกอบธุรกิจ
แล้ว
แต่คนต่างด้าวนั้นยังคงประกอบธุรกิจนั้นต่อไป
ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามปี
หรือปรับ
ตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงหนึ่งล้านบาท
หรือทั้งจำทั้งปรับ
และปรับอีกวันละหนึ่งหมื่นบาทตลอดเวลา
ที่ยังฝ่าฝืนอยู่
มาตรา 35
คนต่างด้าวซึ่งได้รับใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจตามพระราชบัญญัตินี้
หากร่วมทำธุรกิจอันเป็นของคนต่างด้าวรายอื่นซึ่งมิได้รับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจตามพระราช
บัญญัตินี้หรือประกอบธุรกิจที่คนต่างด้าวรายอื่นนั้นเป็นเจ้าของร่วมโดยแสดงออกว่าเป็นธุรกิจของ
ตนแต่ผู้เดียวเพื่อให้คนต่างด้าวรายอื่นนั้นหลีกเลี่ยงหรือฝ่าฝืนบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัตินี้
ต้อง
ระวางโทษจำคุกไม่เกินสามปี
หรือปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงหนึ่งล้านบาท
หรือทั้งจำทั้งปรับ
และให้ศาลสั่งเลิกการร่วมทำธุรกิจหรือการประกอบธุรกิจนั้นเสีย
หากฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามคำสั่งศาล
ต้องระวางโทษปรับวันละหนึ่งหมื่นบาทถึงห้าหมื่นบาทตลอดเวลาที่ยังฝ่าฝืน
มาตรา 36
ผู้มีสัญชาติไทยหรือนิติบุคคลที่มิใช่คนต่างด้าวตามพระราชบัญญัตินี้
ให้ความช่วยเหลือหรือสนับสนุนหรือร่วมประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
อันเป็นธุรกิจที่กำหนดไว้
ในบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้
โดยคนต่างด้าวนั้นมิได้รับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจดังกล่าว
หรือ
ร่วมประกอบธุรกิจของคนต่างด้าวโดยแสดงออกว่าเป็นธุรกิจของตนแต่ผู้เดียวหรือถือหุ้นแทน
คนต่างด้าวในห้างหุ้นส่วนหรือบริษัทจำกัด
หรือนิติบุคคลใด
ๆ
เพื่อให้คนต่างด้าวประกอบธุรกิจ
โดยหลีกเลี่ยงหรือฝ่าฝืนบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัตินี้
รวมทั้งคนต่างด้าวซึ่งยินยอมให้ผู้มี
สัญชาติไทยหรือนิติบุคคลที่มิใช่คนต่างด้าวตามพระราชบัญญัตินี้กระทำการดังกล่าว
ต้องระวาง
โทษจำคุกไม่เกินสามปี
หรือปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงหนึ่งล้านบาท
หรือทั้งจำทั้งปรับ
และให้
ศาลสั่งให้เลิกการให้ความช่วยเหลือหรือสนับสนุน
หรือสั่งให้เลิกการร่วมประกอบธุรกิจ
หรือ
สั่งให้เลิกการถือหุ้น
หรือการเป็นหุ้นส่วนนั้นเสีย
แล้วแต่กรณี
หากฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามคำสั่งศาล
ต้องระวางโทษปรับวันละหนึ่งหมื่นบาทถึงห้าหมื่นบาทตลอดเวลาที่ยังฝ่าฝืนอยู่
มาตรา 37
คนต่างด้าวผู้ใดประกอบธุรกิจโดยฝ่าฝืนมาตรา
6 มาตรา 7 หรือ
มาตรา 8
ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามปี
หรือปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงหนึ่งล้านบาท
หรือ
ทั้งจำทั้งปรับ
และให้ศาลสั่งเลิกการประกอบธุรกิจ
หรือเลิกกิจการ
หรือสั่งเลิกการเป็นผู้ถือหุ้น
หรือเป็นหุ้นส่วน
แล้วแต่กรณี
หากฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามคำสั่งศาลต้องระวางโทษปรับวันละ
หนึ่งหมื่นบาทถึงห้าหมื่นบาทตลอดเวลาที่ยังฝ่าฝืนอยู่
มาตรา 38
คนต่างด้าวผู้ใดประกอบธุรกิจโดยฝ่าฝืนตามมาตรา
14 หรือฝ่าฝืน
เงื่อนไขตามมาตรา
18 (3)
ต้องระวางโทษปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงหนึ่งล้านบาทและปรับ
วันละหนึ่งหมื่นบาทถึงห้าหมื่นบาทตลอดเวลาที่ยังฝ่าฝืนอยู่
มาตรา 39
ผู้รับใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา
21
วรรคสอง
หรือวรรคสามหรือฝ่าฝืนมาตรา
22
ต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าพันบาท
มาตรา 40
ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามหนังสือสอบถามหรือหนังสือเรียกของนายทะเบียน
หรือพนักงานเจ้าหน้าที่
หรือไม่ยอมให้ข้อเท็จจริง
หรือไม่ส่งเอกสารหรือหลักฐาน
เมื่อนายทะเบียน
หรือพนักงานเจ้าหน้าที่สอบถามหรือเรียกตรวจสอบหรือไม่ให้ความสะดวกแก่นายทะเบียนหรือ
พนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรา
30
โดยไม่มีเหตุอันสมควร
ต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าพันบาท
มาตรา 41
ในกรณีที่นิติบุคคลเป็นผู้กระทำความผิดตามมาตรา
34 มาตรา 35
มาตรา 36
หรือมาตรา 37
กรรมการ
หุ้นส่วน
หรือผู้มีอำนาจกระทำการแทนนิติบุคคลซึ่งรู้เห็น
เป็นใจกับการกระทำความผิดนั้น
หรือมิได้จัดการตามสมควรเพื่อป้องกันมิให้เกิดความผิดนั้น
ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามปี
หรือปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาทถึงหนึ่งล้านบาท
หรือทั้งจำ
ทั้งปรับ
มาตรา 42
ในกรณีความผิดตามมาตรา
39 และมาตรา 40
ให้อธิบดีหรือผู้ซึ่งอธิบดี
มอบหมายมีอำนาจเปรียบเทียบปรับได้
เมื่อผู้ต้องหาได้ชำระค่าปรับตามจำนวนที่อธิบดีหรือผู้ซึ่ง
อธิบดีมอบหมายได้เปรียบเทียบภายในสามสิบวันนับแต่วันเปรียบเทียบให้คดีนั้นเป็นอันเลิกกัน
มาตรา 43
บรรดาพระราชกฤษฎีกา
กฎกระทรวง
ประกาศ
และคำสั่งซึ่งใช้บังคับ
อยู่ในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ
ให้ยังคงใช้ได้ต่อไปเท่าที่ไม่ขัดหรือแย้งกับบทบัญญัติแห่ง
พระราชบัญญัตินี้จนกว่าจะได้มีพระราชกฤษฎีกา
กฎกระทรวง
ประกาศและคำสั่งที่ออกตาม
พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ
มาตรา 44
คนต่างด้าวซึ่งได้รับสิทธิหรือได้รับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจตาม
ประกาศของคณะปฏิวัติ
ฉบับที่ 281
ลงวันที่ 24
พฤศจิกายน พ.ศ.
2515
อยู่ก่อนวันที่พระราช
บัญญัตินี้มีผลใช้บังคับ
ให้ได้รับสิทธิหรือได้รับอนุญาตในการประกอบธุรกิจนั้นต่อไปตามเงื่อนไข
และระยะเวลาของการได้รับสิทธิหรือได้รับอนุญาตดังกล่าว
มาตรา 45
คนต่างด้าวซึ่งประกอบธุรกิจประเภทที่กำหนดไว้ในบัญชีท้ายพระราช
บัญญัตินี้อยู่แล้วในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ
ซึ่งธุรกิจดังกล่าวเป็นธุรกิจที่ไม่ได้กำหนดไว้
ในบัญชีท้ายประกาศของคณะปฏิวัติ
ฉบับที่ 281
ลงวันที่ 24
พฤศจิกายน พ.ศ.
2515 หากประสงค์
จะประกอบธุรกิจนั้นต่อไป
ให้ดำเนินการแจ้งต่ออธิบดีเพื่อขอหนังสือรับรองตามหลักเกณฑ์และ
วิธีการที่กำหนดในมาตรา
11 ทั้งนี้
ภายในกำหนดหนึ่งปีนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ
และ
ในระหว่างที่ยังไม่ได้รับหนังสือรับรองมิให้ถือว่าคนต่างด้าวนั้นเป็นผู้ประกอบธุรกิจโดยมิได้รับ
อนุญาตตามพระราชบัญญัตินี้
มาตรา 46
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
และให้มีอำนาจแต่งตั้งนายทะเบียนและพนักงานเจ้าหน้าที่
กับออกกฎกระทรวงกำหนด
ค่าธรรมเนียมไม่เกินอัตราท้ายพระราชบัญญัตินี้
ตลอดจนยกเว้นค่าธรรมเนียมและกำหนด
กิจการอื่นเพื่อปฏิบัติการตามพระราชกฤษฎีกานี้
กฎกระทรวงนั้น
เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้
ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
ชวน หลีกภัย
นายกรัฐมนตรี
อัตราค่าธรรมเนียม
---------------
1.
คำขอใบอนุญาต
(ก)
คำขอใบอนุญาตตามมาตรา
7
1,000 บาท
(ข)
คำขอใบอนุญาตตามมาตรา
17
2,000 บาท
(ค)
คำขอหนังสือรับรองตามมาตรา
11 หรือมาตรา 12
2,000 บาท
2. ใบอนุญาต
(ก)
ใบอนุญาตตามมาตรา
7
5,000 บาท
(ข)
ใบอนุญาตสำหรับธุรกิจบัญชีสอง
(1)
บุคคลธรรมดา
40,000 บาท
(2) นิติบุคคล
พันละสิบบาทของทุนจดทะเบียนทั้งนี้
ไม่ต่ำกว่า40,000 บาท และไม่เกิน 500,000 บาท
เศษของพันบาทให้คิดเท่ากับหนึ่งพันบาท
(ค)
ใบอนุญาตสำหรับธุรกิจบัญชีสาม
(1)
บุคคลธรรมดา
20,000 บาท
(2) นิติบุคคล
พันละห้าบาทของทุนจดทะเบียนทั้งนี้ไม่ต่ำกว่า
20,000 บาท และไม่เกิน 250,000
บาทเศษของพันบาท
ให้คิดเท่ากับหนึ่งพันบาท
3.
หนังสือรับรอง
20,000 บาท
4.
ใบแทนใบอนุญาต
หรือใบแทนหนังสือรับรอง
5,000 บาท
5. อุทธรณ์
(ก)
อุทธรณ์คำสั่งไม่อนุญาตตามมาตรา
7
1,000 บาท
(ข)
อุทธรณ์คำสั่งไม่อนุญาตตามมาตรา
17
2,000 บาท
(ค)
อุทธรณ์คำสั่งพักหรือเพิกถอนใบอนุญาต
หรือหนังสือรับรอง
ตามมาตรา 20
2,000 บาท
6.
การแจ้งเลิก
หรือย้ายสำนักงานหรือสถานที่
ประกอบธุรกิจ
1,000 บาท
7.
การขอแก้ไขรายการทะเบียน
ใบอนุญาต
หรือหนังสือรับรอง
1,000 บาท
8.
การตรวจหรือคัดสำเนาเอกสาร
รายละ
200 บาท
9.
การขอให้คัดสำเนาหรือขอให้ถ่ายเอกสาร
พร้อมทั้งคำรับรอง
หน้าละ
100 บาท
10.
การออกหนังสือรับรองข้อความในทะเบียน
เรื่องละ
100 บาท
บัญชีท้ายพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
พ.ศ. 2542
บัญชีหนึ่ง
ธุรกิจที่ไม่อนุญาตให้คนต่างด้าวประกอบกิจการด้วยเหตุผลพิเศษ
(1)
การทำกิจการหนังสือพิมพ์
การทำกิจการสถานีวิทยุกระจายเสียงหรือสถานี
วิทยุโทรทัศน์
(2) การทำนา
ทำไร่
หรือทำสวน
(3)
การเลี้ยงสัตว์
(4)
การทำป่าไม้และการแปรรูปไม้จากป่าธรรมชาติ
(5)
การทำการประมงเฉพาะการจับสัตว์น้ำในน่านน้ำไทยและในเขตเศรษฐกิจ
จำเพาะของประเทศไทย
(6)
การสกัดสมุนไพรไทย
(7)
การค้าและการขายทอดตลาดโบราณวัตถุของไทย
หรือที่มีคุณค่าทาง
ประวัติศาสตร์ของประเทศ
(8)
การทำหรือหล่อพระพุทธรูป
และการทำบาตร
(9)
การค้าที่ดิน
บัญชีสอง
ธุรกิจที่เกี่ยวกับความปลอดภัยหรือความมั่นคงของประเทศหรือมีผลกระทบ
ต่อศิลปวัฒนธรรม
จารีตประเพณี
หัตถกรรมพื้นบ้าน
หรือทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
หมวด 1
ธุรกิจที่เกี่ยวกับความปลอดภัยหรือความมั่นคงของประเทศ
(1) การผลิต
การจำหน่าย
และการซ่อมบำรุง
(ก) อาวุธปืน
เครื่องกระสุนปืน
ดินปืน
วัตถุระเบิด
(ข)
ส่วนประกอบของอาวุธปืน
เครื่องกระสุนปืน
และวัตถุระเบิด
(ค)
อาวุธยุทโธปกรณ์
เรือ
อากาศยาน
หรือยานพาหนะทางการทหาร
(ง)
อุปกรณ์หรือส่วนประกอบของอุปกรณ์สงครามทุกประเภท
(2)
การขนส่งทางบก
ทางน้ำ
หรือทางอากาศในประเทศ
รวมถึงกิจการการบิน
ในประเทศ
หมวด 2
ธุรกิจที่มีผลกระทบต่อศิลปวัฒนธรรม
จารีตประเพณี
และหัตถกรรมพื้นบ้าน
(1)
การค้าของเก่า
หรือศิลปวัตถุ
ซึ่งเป็นงานศิลปกรรม
หัตถกรรมของไทย
(2)
การผลิตเครื่องไม้แกะสลัก
(3)
การเลี้ยงไหม
การผลิตเส้นไหมไทย
การทอผ้าไหมไทย
หรือการพิมพ์ลวดลาย
ผ้าไหมไทย
(4)
การผลิตเครื่องดนตรีไทย
(5)
การผลิตเครื่องทอง
เครื่องเงิน
เครื่องถม
เครื่องทองลงหิน
หรือเครื่องเขิน
(6)
การผลิตถ้วยชามหรือเครื่องปั้นดินเผาที่เป็นศิลปวัฒนธรรมไทย
หมวด 3
ธุรกิจที่มีผลกระทบต่อทรัพยากรธรรมชาติหรือสิ่งแวดล้อม
(1)
การผลิตน้ำตาลจากอ้อย
(2)
การทำนาเกลือ
รวมทั้งการทำเกลือสินเธาว์
(3)
การทำเกลือหิน
(4)
การทำเหมือง
รวมทั้งการระเบิดหรือย่อยหิน
(5)
การแปรรูปไม้เพื่อทำเครื่องเรือนและเครื่องใช้สอย
| 
