Het idee groeide bij Von Trier en kreeg steeds vastere vorm. Hij besloot zijn jongere collega Thomas Vinterberg er bij te halen en belde hem op met de nogal directe vraag "Wil je met mij een nieuwe filmbeweging opstarten?" Tijdens een lunch op maandag 13 maart 1995 legde Von Trier zijn ideeën voor aan Vinterberg en een paar culinaire gangen later was de geboorte van het Dogma 95 Manifest een feit. De katholiek geïnspireerde titel had zowaar een betekenis. De toetrede tot het Dogma 95-collectief had volgens Von Trier en Vinterberg veel weg van een intrede in een kloostergemeenschap. Net als in een klooster dienden de volgelingen zich te houden aan een aantal regels. Het Deense duo had op een gemoedelijke manier besproken welke regels er zeker in moesten staan en welke niet. Op die manier waren ze tot een tiental geboden gekomen die ze al meteen op papier hadden gezet.

Von Trier & Vinterberg besloten er nog wat collega's bij te halen en nodigden ook Kristian Levring en Søren Kragh-Jacobsen uit om zich bij het Dogma-collectief te voegen. Levring en Jacobsen hapten toe. Ook Anne Wivel kreeg een telefoontje maar zij bedankte vriendelijk voor de eer. Geen vrouwelijke regisseur aan boord van de Dogmaboot en dus werd het collectief een Dogma-broederschap.

De revolutie gestart

Voor de lancering van een mogelijk revolutionaire filmstroming konden de Deense cineasten uiteraard niet om het even waar terecht. Ze kozen de Franse hoofdstad als locatie voor de officiële voorstelling van Dogma 95. Parijs was al meerdere malen de scène geweest van revoluties en dus vonden de Denen die stad uitstekende keuze voor het officiële startsein van Dogma 95. Op de persconferentie zelf was het Lars Von Trier die de pers te woord stond. Te woord staan is dan nog sterk uitgedrukt. Von Trier maakte eerst bekend dat hij het manifest dat ze hadden opgesteld enkel mocht voorlezen. Het werd hem niet toegestaan er uitleg bij te verschaffen of zelfs vragen te beantwoorden. Daarna las hij een voor een de tien Kuisheidsregels voor. Eens dat achter de rug was strooide hij rode papieren rond in de zaal met daarop de tekst van het Manifest. De rode kleur moest het revolutionaire karakter ervan aantonen. Von Trier heeft zijn socialistische ideeën trouwens nooit onder stoelen of banken gestoken.