Denemarken, 1998, Kragh-Jacobsen

Nummer drie in de reeks kreeg vaak de titel 'eerste feelgooddogma' opgespeld. Kragh-Jacobsen koos inderdaad, in tegenstelling tot Vinterberg en Von Trier, een zachtere aanpak. Bovendien houdt cameraman Anthony Dod Mantle de
camera in Mifune's Sidste Sang veel vaker stil dan in Festen, waar de camera leek te participeren. In deze film is de camera meer observator, zodat Mifunes Last Song (Engelse titel) sowieso al een rustiger indruk geeft.

De film vertelt het verhaal van Kresten, een jonge yup uit Kopenhagen, die zijn boerenafkomst voor zijn vrieden én voor zijn kersverse bruid verborgen houdt. Tot hij het bericht krijgt dat zijn vader overleden is. Hij vertrekt naar zijn ouderlijke woonst om er de nodige formaliteiten te regelen en treft er Rud aan, zijn mentaal gehandicapte broer. Kresten voelt zijn plattelandsroots weer opborrelen en begint met het opknappen van de vervallen boerderij. Hij neemt de mooie Liva in dienst voor de huishoudelijke taken. Ook Liva heeft zo haar geheimpje. Ze was oorspronkelijk callgirl, om de kosten van de opvoeding van haar jongere broertje te kunnen betalen. De telefoontjes van een stalker deden haar echter vluchten naar een eenvoudiger job op het platteland. Gaandeweg groeit er iets mooi tussen Kresten en Liva… Tot het moment komt waar de geheimen aan de oppervlakte komen.

Mifune uit de titel verwijst naar Toshiro Mifune, de Japanse acteur die één van de zeven Samoerai uit de legendarische film vertolkte. Kresten verkleedt zich af en toe in de krijger en stormt dan briesend en roepend door de kelder. Dit tot groot opwinding én jolijt van Rud. Bovendien was het personage van Mifune in The Seven Samurai ook een boer die zijn afkomst angstvallig verborg voor de buitenwereld.

Leugens en bedrog dus, maar toch houdt Kragh-Jacobsen het luchtig. Hij zorgt ervoor dat het thema nooit té zwaar wordt aangepakt en voorziet zijn feelgooddogma ter afsluiting nog van een happy ending.

• Officiële Site