Zweden, 2001

Deze documentaire houdt eigenlijk het midden tussen een revolutionair experiment, een praatprogramma en een dogmafilm. De Zweedse filmcriticus Marie Berthilius is de moderator van Freedogme. Zij bevindt zich in een opnamestudio in Marseille, Frankrijk. Van daaruit staat zij in directe verbinding met vier mensen. Alle vier beschikken over een gsm met headphone en allen zijn ze ook aangesloten op het originele netwerk. Zij kunnen dus horen wat de andere drie en Berthilius zeggen. En daar houdt het niet op. De vier bevinden zich op verschillende locaties en beschikken allen over DVcams. Het project duurt exact zestig minuten, vanaf 17 uur Europese tijd op 20 juni 2000 en tijdens die zestig minuten mag de telefoonverbinding niet worden verbroken en moeten de deelnemers voortdurend filmen.

Wat ze met hun DVcam filmen maakt niet uit, het onderwerp van het gesprek dat ze voeren ligt wel vast : Dogma 95. De vier 'vrijwilligers' zijn dan ook niet zomaar om het even wie. Lars Von Trier, oprichter van Dogma 95 en tevens regisseur van Idioterne, Dogma # 2, bevindt zich bij zijn nieuwe huis, even buiten Kopenhagen in Denemarken. Zijn vrouwelijke collega Lone Scherfig, cineaste van de twaalfde Dogmafilm Italiensk Fur Begyndere, zit ook in Kopenhagen, maar dan wel op haar appartement in het centrum van de stad. Een derde gast is Jean-Marc Barr, acteur en tevens regisseur van de eerste niet-Deense Dogmafilm, Lovers (# 5). Barr houdt contact vanuit de Franse hoofdstad Parijs. Tenslotte is ook Wim Wenders van de partij. De bekende Duitse regisseur van Paris, Texas en Der Himmel über Berlin maakte tot op heden nog geen Dogma, maar denkt er wel aan. Hij maakt het project mee vanuit zijn montagestudio's in München, Duitsland. Een vijfde speler was oorspronkelijk Harmony Korine die vanuit New York zou meediscussiëren. Hij liet op het laatste moment weten niet te kunnen deelnemen.

Interessante mensen dus en dat is de documentaire ook. De zestig minuten die de vier cineasten registreerden zijn chronologisch gemonteerd. Je krijgt het idee dat iemand zapt van München over Parijs naar Kopenhagen tijdens het gesprek van de vier.

Het experiment leverde bovendien enkele leuke momenten op. In de gesprekken zelf komen weinig nieuwigheden aan bod, maar de cineasten amuseren zich wel met hun DVcams. Vooral Von Trier, Barr en Wenders zoeken uit wat de mogelijkheden zijn. Ze zoeken voortdurend nieuwe hoeken en filmen afwisselend zichzelf en hun omgeving. Von Trier gaat tijdens het gesprek even roeien in een kano en Barr film zichzelf terwijl hij een geïmproviseerde choreagrafie danst. Wenders laat de kijker alle hoeken van zijn montagestudio's zien en laat zijn camera langs de werken in een kunstgalerij glijden.