Gedichten

Een van de problemen, die iemand in een depressie tegenkomt, is dat vrijwel niemand wil horen wat je meemaakt. Een enkeling is zo gelukkig om een partner of vriend(in) te hebben, die wel met hem of haar meeleeft. Maar dat is een uitzondering. Zelf heb ik een aantal jaren rondgelopen met die gigantische pijn, die eenzaamheid, dat gevoel van totale verlatenheid en onbegrip. Dat maakte mijn depressie nog meer een hel. Op een gegeven ogenblik ben ik mijn gevoelens gaan opschrijven in gedichten. Dat heeft mij en, tot mijn verassing, ook lotgenoten veel geholpen. Het bleek dat ze daar troost in vonden. Dingen, die ze dwarszaten en ze niet echt konden verwoorden, werden duidelijker. Op dit gedeelte van mijn site staan dus die gedichten. Ik hoop dat ze voor velen een troost zijn. Ook hoop ik, dat het een tipje van de sluier oplicht voor hen, die nooit een depressie hebben gehad. Dat het een beetje duidelijk maakt waar wij doorheen gaan. En dat het dan mag bijdragen aan meer begrip en acceptatie. Mensen in een depressie maken niet allen precies hetzelfde mee, maar sommige dingen herkennen ze allemaal. Kom hier af en toe maar eens kijken of er wat nieuws is bij gekomen

Ik ben er 20 juni 2003

Which way is up? 21 juni 2003

Stilte 27 juni 2003

Hoop 16 juli 2003

Schuldig 10 augustus 2003

Balans 21 augustus 2003

Moe 6 september 2003

Voor allen 23 oktober 2003

Onderweg 27 november 2003

Wat weet jij er van? 3 december 2003

Ik moet door 8 december 2003

Erkenning 25 juni 2004