Ik
herinner me niets van de plaats waar ik geboren ben. Het
was er duf en donker, en we kwamen nooit in contact met
mensen. Ik herinner me nog wel mijn moeder en haar zachte
pels, maar ze was zo dikwijls ziek en ze was heel mager.
Ze had bijna geen melk voor mij en al mijn broertjes en
zusjes. Ik herinner me dat vele van hen stierven, en ik
miste hen zo.
De dag
dat ik van mijn moeder werd weggehaald herinner ik me nog
als de dag van gisteren. Ik was zo triestig en bang, mijn
melktandjes waren nog maar pas doorgekomen. Ik had feitelijk
nog bij mijn mammie moeten blijven, maar ze was zo ziek. Bovendien
bleven de mensen zeggen dat ze geld nodig hadden en dat ze
de vuiligheid die mijn zusje en ik maakten beu waren.
Dus
werden we gekooid en werden we naar een vreemde plaats gebracht.
Enkel wij beiden. We kropen dicht tegen elkaar en we waren
bang. Er was niemand om ons te knuffelen of te aaien. Zo
veel te zien, en zo veel geluiden, zo veel geuren! We werden
naar een winkel gebracht met heel veel verschillende dieren!
Sommigen kwaakten!... Sommigen miauwden!... Sommigen piepten!...
Mijn zuster
en ik werden in een klein kooitje gesmeten. Ik kon er andere
puppies horen. Ik zag mensen naar me kijken. Ik hield wel
van kleine mensjes, die leken wel lief en leuk. Ze wilden
zelfs spelen! De ganse dag bleven we in die kleine kooi. Soms
kwamen er nare mensen die op het glas klopten en ons bang
maakten. Af en toe werden we uit de kooi gehaald om vastgehouden
te worden door de mensen of gewoon om ons te bekijken. Sommigen
waren lief, weer andere deden ons pijn. Dikwijls zeiden ze
"Ooooh.. ze zijn zoooo schattig! Ik wil er eentje!", maar
nooit gingen we met iemand mee.
Mijn
zusje stierf vorige nacht, toen het donker was in de winkel.
Ik legde mijn hoofdje op haar zachte vacht en voelde het
leven uit haar magere lijfje verdwijnen. Ik had hen horen
zeggen dat ze ziek was en dat ik nu voor een spotprijsje
zou verkocht worden, zodat ik de winkel snel zou verlaten.
Toen het levensloze lichaampje van mijn zusje uit de kooi
werd gehaald om weggegooid te worden, was mijn zacht gehuil
het enige teken van droefheid.
Vandaag
kwam er familie die mij kocht! Wat een zalige dag! Ze waren
een lieve familie, ze wilden me zo graag, echt waar! Ze
kochten me een etensbak en eten en het kleine meisje hield
me zo liefhebbend in haar armen. Ik hield zoveel van haar!
De man en de vrouw zeiden dat ik een lieve, brave puppie
ben! Ik werd Angel gedoopt. Ik hield ervan om mijn nieuwe
mensen likjes te geven.
De familie zorgde goed voor mij, ze waren zo lief en aardig
en zacht. Ze leerden me het verschil tussen wat goed was
en wat verkeerd was. Ze gaven me goed te eten en heel veel
liefde! Het enige wat ik wou was om deze mensen te plezieren.
Ik hield van het het kleine meisje en genoot ervan om met
haar te spelen en rond te lopen.
Vandaag
ging ik naar de dokter. Het was een vreemde plek en ik was
bang. Ik kreeg een paar spuitjes, maar mijn beste vriend,
het kleine meisje, hield me teder vast en zei
|
dat
alles in orde was. Ik was zo kalm. De dierenarts moet trieste
woorden gezegd hebben, want mijn geliefde familie keek heel
triest. Ik hoorde moeilijke woorden zoals heupdisplatie en
iets over mijn hart. Verder verstond ik nog flarden zoals
broodfokkers en ongeteste ouders. Ik weet niet wat dat allemaal
betekend, maar het deed me pijn om mijn familie zo triest
te zien. Maar ze hielden nog steeds
van mij en ik hou ook zo veel van hen!
Ik
ben nu zes maanden oud. terwijl de meeste pups sterk en
robuust zijn en wilde spelletjes spelen, doet elke beweging
me geweldig pijn. De pijn gaat nooit weg. Het doet pijn
om te lopen en te spelen met mijn kleine lieve meisje. Het
is ook moeilijk om te adem halen. Ik blijf mijn best doen
om een sterke puppie te zijn, zoals ik feitelijk zou moeten
zijn, maar het is zo moeilijk.Het breekt mijn hart om mijn
vriendinnetje zo triest te zien.
Soms spreken
de vrouw en de man over " het is mischien tijd nu". Ik ga
regelmatig naar de dierenarts, maar er is nooit goed nieuws.
Ze spreken steeds over aangeboren problemen. Ik wil enkel
maar de warme zon voelen, spelen, lopen en flodderen met mijn
familie. De vorige nacht was de pijn het ergst. Pijn was nu
een vaste gezel in mijn leven, het doet nu zelfs pijn om recht
te staan en te gaan drinken. Ik tracht recht te geraken, maar
kan enkel zachtjes huilen van de pijn.
Ik
word voor de laatste keer in de auto gezet. Iedereen is
zo triest en ik weet niet waarom. Ben ik stout geweest?
Ik tracht altijd lief en braaf te zijn, wat kan ik toch
verkeerd gedaan hebben? Oh, als die vervelende pijn maar
zou weggaan. Als ik de tranen van mijn vriendinnetje maar
kon drogen. Ik tracht me te strekken om haar hand te likken,
maar ik kom niet verder dan een kreet van pijn. De tafel
van de dierenarts is koud. Ik ben zo bang. De mensen aaien
en strelen me, ze huilen in mijn zachte vacht. Ik kan hun
liefde en hun verdriet voelen. Ik slaag er in om zachtjes
hun handen te likken. Zelf de dierenarts lijkt niet zo angstaanjagend
meer. Hij is lief en voel mijn pijn verzachten. De kleine
meid houd me zacht vast en ik bedank voor al de liefde die
ze mij gegeven heeft. Ik voel een zachte prik in mijn voorpoot.
De pijn begint te verdwijnen, ik krijg een vredig gevoel.
Ik kan haar nu zelfs zachtjes likjes geven.
Ik kom in een droomwereld terecht, ik zie mijn moeder, mijn
broertjes en mijn zusje in een verre groene wereld. Ze vertellen
me dat daar geen pijn is, alleen vreugde en blijheid. Ik
neem afscheid van de familie, op de enige manier die ik
ken, door zachtjes met mijn staart te kwispelen en door
met mijn neus te snuffelen. Ik had gehoopt om heel veel
dagen met hen door te brengen, maar het heeft niet mogen
zijn.
Ik hoorde
de dierenarts nog zeggen: Puppies die in een dierenwinkel
verkocht worden zijn meestal afkomstig van " broodfokkers
en puppyfabrieken " en niet van bekwame fokkers.
De
pijn is nu verdwenen, maar ik weet dat het nog jaren zal
duren eer ik mijn geliefde familie terug zal zien.....Als
de dingen maar anders hadden kunnen zijn.
ps: Dit verhaal mag elders gepubliceerd of herdrukt worden
in de hoop dat het fokkers zal stoppen om geldgewin na te
streven in plaats van aan het welzijn van de dieren te denken.
|
