"Ik
ga weer verder met schoonmaken, ik wilde de muren gaan verven vandaag."zei
Bibi toen het weer even stil was en liep naar de deur. Toch bleef ze daar
even staan en draaide zich weer om "Wat is de kleur van de school?"vroeg
ze toen. Op Andromea haar gezicht verscheen een grijns en ze zei:"Een
soort van blauwgroen, licht en donker." Bibi knikte en liep toen de kamer
uit, de deur sloot ze achter zich en keek toen naar de muur, de schilderijen
waren nog steeds vuil en op de muur zat nog steeds afgebladerd verf. Zuchtend
richte Bibi haar toverstok op een schilderij en zei:"Windgardium Leviosa."
het schilderij kwam los van de muur en Bibi liet hem naar het midden van de
hal zweven. Daar legde ze hem neer en herhaalde het toen met verschillende
andere schilderijen, sommigen maakte geschrokken geluiden terwijl anderen
zich juist heel stil hielden. Toen ze allemaal op één berg lagen
richtte Bibi haar toverstok op de muur en riep "Removes." de verf
viel allemaal op de grond. Bibi zuchte en mompelde "Revus." waardoor
de verf verdween alsof het nooit had bestaan. Nu begon Bibi de muren te verven
met een paar spreuken tot ze tevreden was over de kleur, die zeegroen bleek
te zijn. Daarna hing ze de schilderijen weer op hun plek en maakte ze vervolgens
schoon met een paar 'Venditus' spreuken. Veel bedankten haar vriendelijk voor
het schoonmaken terwijl anderen hun mond stijf dichthielden en weigerden tegen
haar te praten. Bibi maakte het niet zoveel uit ze had nog veel te doen, aan
de linkerkant zaten nog twee kamers die ze nog niet eens had bekeken en de
kamer waar de voorouders hingen moest ook nog verder schoon gemaakt worden.
Eerst ging ze de kamer doen waar de voorouders hingen, er hoefde gelukkig
niet veel gedaan te worden maar ook deze kamer moest geverfd worden. En dat
betekende dat eerst alles van de muur af moest en dat de meubels de kamer
ook uit moesten omdat er vloerbedekking in de kamer lag die oud en vies was.
Met een paar keer 'Wingardium Leviosa' liet Bibi alles de kamer uit zweven,
en met "Herna' liet ze de vloerbedekking oprollen, waarna ze hem met
dezelfde spreuk als de verf liet verdwijnen. Daarna moest ze de oude verf
van de muren af halen wat niet zo heel moeilijk was, maar daarna moest ze
de muren ook weer verven, en de schoorsteenmantel lakken. Na even gevraagd
te hebben aan de voorouders kwam Bibi erachter dat de kamer Indian Red was
geweest en plande om hem ook weer die kleur te maken.
Toen de kamer eenmaal af was zag hij er warm en verwelkomend uit en was Bibi
zeer tevreden over het werk dat ze had verricht. Ze had de ronde werktafel
die erin had gestaan ook opnieuw gelakt en de stoelen opnieuw bekleed, de
bank was ook net als nieuw en de vier oprichters hingen weer boven de schoorsteenmantel,
die nu nog helemaal leeg was. De oprichters leken de kamer mooi te vinden
en Bibi ging op weg naar de andere kant van de hal om die kamers ook op te
gaan ruimen. De eerste deur die Bibi opendeed bleek een Biebliotheek te zijn,
die ze snel weer sloot omdat er een monster in bleek te zitten, ze zou die
met iemand anders op moeten ruimen. De kamer ernaast was op slot en ging met
een 'Alohamora' niet open, Bibi groef in haar geheugen op zoek naar een spreuk
die krachtiger was dan 'Alohamora' en als snel wist ze hem. "Wermaly!"riep
Bibi en de deur vloog open tegen de muur aan waardoor er een hoop stof opvloog
en Bibi een niesbui kreeg. Toen ze niet meer hoefde te niezen keek ze de kamer
rond en zag vier grote halve maanvormige tafels en aan het einde van de zaal
een grote rechthoekige tafel. Aan de muren hingen verkleurde doeken, waaraan
niet meer te zien was wat erop had gestaan en Bibi keek behoedzaam rond of
er niet toevallig monsters in deze kamer waren. Ze dacht dat die er wel waren
omdat de kamer op slot was geweest maar er kwam niet op haar afgestormd, dus
zou de kust wel veilig zijn. Toch stapte ze nog voorzichtig over de drempel
heen en keek nog steeds rond. De vloer was van marmer maar de kleur was onder
de dikke laag vuil en stof niet meer te zien. De tafels zagen er ook niet
uit en de stoelen waren bijna allemaal stuk. Ook één van de
grote glas-in-lood ramen was stuk en Bibi wist niet of ze die met een spreuk
zou kunnen repareren, omdat het een appart soort raam was. De tafel zou ze
ook niet door de deur krijgen en ze wilde geen verkleinings spreuk proberen
omdat het met hout fout kon gaan. Daarom begon ze langzaam schoon te maken
de tafels telkens van hun plek schuivend en de kapotte stoelen laten verdwijnend.
Na een tijdje leek het al wat beter maar toch was het niet schoon, de vloeren
al wel, maar de muren nog niet omdat Bibi geen idee had hoe ze die kleden
schoon moest krijgen.
Bibi zuchtte
diep en liep naar het kamertje met de schilderijen toe wat haar tijdelijke
slaapvertrek was. Ze haalde een dik boek met allerlei spreuken uit haar koffertje
en begon erin te bladeren. “Wat ben je aan het doen?” vroeg June
nieuwsgierig, maar Andromea, die zich toevallig in June´s schilderij
bevond, gaf haar een stomp. “Niet zo onbeleefd!” zei Andromea zuur
en Serene grinnikte: “In een slechte bui Mea?” Andromea haalde haar
neus op en ging weer naar haar eigen schilderij. Bibi keek met verbazing toe,
maar antwoordde toen June´s vraag. “Ik zoek een spreuk om die gigantische
kleden aan de muur schoon te krijgen. Ah, ik zie het al.” Bibi verliet
de kamer abrupt terwijl ze June achter zich horen roepen: “En, wat is
de spreuk?” maar Bibi reageerde er niet op. “Vlusvlor!” Probeerde
ze onzeker, en het stof op een oud kleed verdween. Het kleed was verbazingwekkend
mooi. Het bevatte een tekst in vreemde letters, en de achtergrond leek net
mozaïek. Bibi kwam dichterbij en ontdekte dat de achtergrondafbeelding
een soort wapenschild was. Het leek op een kat met een toverstok ervoor, maar
Bibi was er niet zeker van want het was nogal gerafeld. Plotseling verscheen
Wary Willy en Bibi rolde met haar ogen. “Het legendarische kleed van
Hallow Ville ontdekt?” Grinnikte hij. Bibi keek hem verbaasd aan. “Legendarische
kleed?” Wary Willy zweefde op Bibi af en zei uitdagend: “Weet je
daar niets van? Ik durf te wedden dat Doofus het gepikt heeft. De andere helft
hangt in het Hallow Ville museum.” Bibi keek nu nog verbaasder. Vandaar
dat ze niet zeker was over die kat met de toverstok, het was maar één
helft. “Maar waarom hangt het kleed dan niet gewoon in Hallow Ville?
DeepHallow is vrij voor mensen uit Hallow Ville.” Wary Willy gromde.
“Snullen kunnen het kleed niet zien, en aangezien de meeste mensen uit
Hallow Ville snullen zijn... Daarnaast durven veel mensen hier niet eens te
komen. Op de een of andere manier doet Doofus er alles aan om dat kleed hier
te laten, want toen er ooit een tovenaar van het museum kwam heeft hij het
kleed verstopt in de kelders. Ik snap ook niet waarom hij er zo veel voor
doet. Het hangt al heel lang in DeepHallow, al vanaf dat ik hier kwam.”
Bibi slaakte een kreetje toen ze plotseling Doofus door het kleed zag verschijnen.
“Waarom verraad jij mij?” Gromde hij. “Ik deed niets!” Piepte Wary opeens bang, en hij zweefde vlug weg, met een boze Doofus achter
zich aan. Bibi glimlachte bij het zien van die twee, maar concentreerde zich
toen weer op haar werk en begon met de andere kleden.
Vorig Hoofdstuk - Volgend Hoofdstuk