Toen Bibi weer stond, keek ze recht in het doorzichtige gezicht van een spook. Het leek een jong meisje die een beetje een droevige lach op haar gezicht had en weer zei:"Het spijt mij echt, ik ben Amy." Ineens klonk er een hoog eng geluid en kwam er een eng uitziende klopgeest door de muur "Amy, dat was juist het beste dat je in jaren hebt gedaan."zei de klopgeest met een hoog stemmetje die de rillingen over Bibi haar rug liet gaan. "Laat me met rust Doofus!"riep Amy snikkend uit en vloog dwars door een muur weg, de klopgeest lachte er alleen maar om. "Vond je dat nodig, Doofus?"klonk het ineens vlak achter Bibi, die van schrik een sprong maakte waardoor Doofus weer moest lachen. Toen Bibi achterom keek zag ze een blauwe schim nog net weer in de muur verdwijnen. "Schrikachtig dame?"vroeg Doofus en Bibi draaide zich snel om met haar toverstok getrokken en nu recht op Doofus gericht. "Dame, ik ben een spook dat werkt niet."zei Doofus lachend terwijl Bibi de klopgeest beter bekeek. Hij leek onder de spinnenwebben en stof te zetten, maar het leek ook niet eens te merken, Bibi glimlachte ijzig naar hem maar zei nog niets. "Doe dat stokje maar naar beneden, je kan mij toch niet raken."lachte Doofus weer en Bibi haar glimlach veranderde in een grijns, die gemeen en koud was. "Wedden dat ik je wel kan raken."zei ze breed grijnzend en de klopgeest bleef op de kop in de lucht hangen. "Dame, ik ben dood, niet bestaand, een schim, je kan mij niet raken."zei Doofus met een brede grijns tegen Bibi die nu ronduit eng terug grijnsde. "Bermudas Fluo!"riep Bibi ineens en het spook vloog achteruit terwijl hij lichtgevend oranje werd. Even was Doofus te verbaasd om ook maar iets te zeggen maar toen barste hij los in een scheldkanonade die Bibi wijselijk nergeerde en weer begon met schoonmaken. Ze blies de trap schoon met een speuk en poeste hem vervolgens met een simpele spreuk. Het plafon blies ze ook schoon maar het kroonluchter kreeg ze niet helemaal goed schoon omdat er veel stof aan hing en met al die bogen het er telkens weer aan bleef hangen. Doofus was verdwenen en verder lieten zich tot Bibi haar opluchting verder geen spoken zien. Tegen de ochtend had ze de hal en het kroonluchter eindelijk zover schoon en ging ze weer terug naar de kamer waar de schilderijen hingen. "Leuk spreukje heb je op Doofus gebruikt."klonk het lacherig uit een schilderij en toen Bibi keek zag ze Redima met een brede grijns in haar lijst staan. "Niet nu, ik ben moe."mompelde Bibi terwijl ze zich op de oude bank liet vallen en bijna gelijk in slaap viel.
Niet zoveel
later werd ze wakker gemaakt door de stem van Andromea die siste "Willy
ga bij haar weg, straks vergiftig je haar nog met die eeuwige dranklucht!"
Het was niet op harde toon gezegd maar Bibi was er toch wakker van geworden.
Een zure lucht drong haar neus binnen en Bibi trok een vies gezicht voor ze
haar ogen open deed en weer tegen een spook aankeek. "Niet weer."kreunde
Bibi terwijl ze iets overeind kwam en het spook afstand van haar nam. "Wary
Willy, tot uw dienst madame."zei het spook terwijl aan zijn jasje trok.
"Als hij tenminste niet weer probeerd te drinken."klonkt het grinnikend
bij de deur vandaan en toen Bibi die kant op keek zag ze een vrouw in een
zwarte jurk staan. "Ik ben Genieve, maar ik word ook de de Black Widow
genoemt, welkom in het kasteel."zei de vrouw en zweefde vervolgens weer
de kamer uit. "Je moet niet op haar letten dametje, ze is een beetje
appart."zei Wary Willy en zweefde vervolgens naar de bar. "Nu heb
je alle spoken gezien." zei hij en probeerde een fles wijn te pakken,
wat hem niet lukte. "Alle spoken?"vroeg Bibi verbaasd terwijl ze
verward toekeek hoe Wary Willy de fles steeds weer probeerde te pakken. "Ja,
alle spoken."zei Wary Willy terwijl hij zich van de fles afkeerde en
naar Bibi keek die nu van de bank opstond en naar een nog vieze klok keek
om de tijd te zien. "Amy, de Blauwe Dame, de Black Widow, Doofus en mij."somde
hij op en fronste zijn wenkbrauwen terwijl Bibi zich nu bedacht dat ze een
horloge om had. "Je vergeet Terhan."zei Juna een beetje snauwerig
alsof het heel erg was maar Bibi trok nu één wenkbrau op "Terhan?"vroeg
ze nieuwsgierig. "Die vergat ik niet,"zei Wary Willy terwijl hij
naar het portret toe zweefde "daar wil ik niet aan denken." Bibi
snapte er niets meer van maar hield wijselijk haar mond omdat ze het idee
had dat het spook toch niet zou zeggen wat er was. Maar Serene beantwoorde
de vraag al door geamuseerd tegen Wary Willy te zeggen "Nog steeds wrok
Willy?" Het spook keek nu naar Serene en zijn ogen vernauwden zich tot
spleetjes, maar Serene ging gewoon door "Je moet gewoon accepteren dat
Terhan sneller kan zweven en dat jij de wedstrijd hebt verloren." Nu
keek Wary Willy ronduit kwaad en hij zweefde dwars door Bibi haar grootmoeder
heen de kamer uit. "Wie is Terhan?"vroeg Bibi nadat het in de kamer
even stil was geweest en Redima begon gelijk te vertellen wie het was, voordat
één van de anderen ook maar de kans konden krijgen. "Terhan
is de geest van een eenhoorn die hier over het terein rondzweeft, hij is heel
mooi maar toch ook heel schichtig, niemand kan bij hem in de buurt komen."ratelde
ze vlug en keek trots om haar heen toen ze uitgepraat was. Juna rolde met
haar ogen en keek een andere kant op terwijl Bibi knikte en net deed alsof
ze het begreep, terwijl dat eigenlijk niet zo was.
Vorig Hoofdstuk - Volgend Hoofdstuk