 |
| Op de christenvrouwen pagina |
| Aanvaarden van een kind met een handicap in het autistisch spectrum Het aanvaarden van het hebben van een gehandicapt kind wil in de meeste gevallen nog wel, maar het verwerken ervan is een veel langere en moeilijker weg. Daarbij moet je met jezelf aan de slag, zelf aan het werk. Aanvaarden, verwerken: dat zijn twee verschillende dingen. Wij geloven dat er niets bij geval gebeurt, het heeft zin, het zet je aan het denken: Wat bedoelt God hiermee in mijn leven. God geeft je een opdracht. Je hart heeft moeite met die opdracht.Je hebt een kind gekregen waarbij je allerlei verwachtingen had, maar nou juist niet dat het gehandicapt zou zijn. Daar heb je vreselijk veel moeite mee. Te erkennen dat God het is die geeft. Te moeten danken voor dit kind, het is veel gemakkelijker te danken voor een gezond kind! Een heel moeilijke vraag komt naar boven: Waarom Here is dit voor mij? WAT moet ik aanvaarden: Vaak is de handicap niet eens zichtbaar. Je loopt een heel proces door. Vaak ziet de moeder het eerst dat het niet goed zit. Als een pasgetrouwd stel ga je optimistisch de toekomst tegemoet. Je hebt volop plannen, een romantisch beeld. Let maar eens op hoe mensen kunnen verlangen naar een kind wat maar niet komt. Dat zegt wel wat van de waarde van een kind! Waarde van een kind 1. Het kind is een zichtbare belichaming van de liefde van twee mensen. 2. Het kind is een bron van versterkte eigenwaarde. 3. Het kind is de garantie voor de toekomst. Verwachtingen komen helemaal niet uit als er met je kind iets aan de hand is, dus dan: Aanvaarden en verwerken 1. Eerst ben je onwetend 2. Dan ga je twijfelen: zit het we goed? 3. Dan (soms na een lange tijd) een onderzoek. 4. Het kind krijgt een etiket opgeplakt, het heeft................ diagnose. Van belang is dan: Wat doe je er als ouders mee? Sommigen zijn heel lang bezig te ontkennen. Moeders zien vaak intu�tief dat er iets mis is. Er is bij man/vrouw verschil in reageren. Hoe komt dat? Er zijn idee�n over wat typisch mannelijk/vrouwelijk is. Dat verandert wel door de tijd. Vroeger was het zo: De man werkte voor het dagelijks brood, de vrouw deed de huishouding. Typisch vrouwelijk kun je zeggen is het tonen van verdriet. Typisch mannelijk is het tonen van boosheid. Hier ligt de kern: boosheid/mannelijk verdriet/vrouwelijk Dat kan in de weg staan bij het verwerken! Aanvaarden is een verstandsbeslissing, greep krijgen op wat je is overkomen. Verwerken heeft alles te maken met je gevoelens. Boosheid moet tevoorschijn komen. God durf je niet aan te vallen, dus ben je boos op gemeenteleden, de hulpverleners, de dominee enz. Het is je laatste verzet. Wanneer kun je nu zeggen: Bedankt Here voor al deze problemen? Verdriet heeft te maken met loslaten, je geeft het op, je weet het niet meer, je zoekt hulp. Dat is het tegenovergestelde van boosheid. Je gaat terug naar de Vader: geef het alstublieft een plek in mijn leven! De werkelijkheid is dat sommige dingen niet goed komen. Jij moet met jezelf aan de slag, het kind verandert niet. Dat is vooral een les voor mannen! De waarde van het kind (zie bovenaan) moet je bijstellen. Kijk naar je kind: wat kan het wel? Doe wat met je eigen boosheid en woede. Geef er uiting aan. Dat kan ruimte geven.Dan kun je ook gaan zoeken naar andere waarden van het kind. Leer: Opkomen voor je kind, maar ook: opkomen voor jezelf. Daar is moed voor nodig. Dat moet je zelf in beweging brengen. Jij moet anderen leren omgaan met jouw problemen. |
 |
 |
| Mijn kind heeft een handicap in het a-spectrum De Brusjes (broers en zussen) Sexualiteit Mam (brief van een zoon aan zijn moeder) Breek de stilte Eiland van eenzaamheid Eenzaam maar niet alleen Gespreksgroepen Heb je vragen of opmerkingen, schrijf gerust in mijn gastenboek |
 |
|
 |
 |