ในประเทศไทยสมัยก่อนภาคกลางเป็นศูนย์กลางค้าขาย
สำคัญของประเทศไทย มีการติดต่อค้าขายกับชาวต่างชาติ
ต่าง ๆ เข้ามาด้วยเช่น เครื่องแกง แกงกะทิได้รับมาจาก
ชาวฮินดู  อาหารประเภทต้ม ผัด ได้รับมาจากชาวจีน
ผู้เข้ามาติดต่อค้าขายทางเรือสำเภา แม้กระทั่งขนมหวาน
ที่มีไข่และแป้งเป็นส่วนผสมก็ได้รับการสืบทอดมาจาก
ชาวตะวันตกเช่นเดียวกันซึ่งคนไทยได้นำสูตรอาหารต่าง ๆ
มาประยุกต์ ทำรับประทานในครัวเรือน โดยปรับเปลี่ยน
วัตถุดิบที่หาได้ง่ายในประเทศมาใช้แทนกัน และเผยแพร่
ในเวลาต่อมาจนเป็นเอกลักษณ์

ของอาหารไทยจวบจนปัจจุบันด้วยความหลากหลายนี้เอง จึงส่งผลให้รสชาติอาหาร
ภาคกลางไม่เน้นหนักไปทางใดทั้งเปรี้ยวหวาน  เค็ม รวมถึงความจัดจ้านของพริก

คนภาคกลางนิยมรับประทานข้าวเจ้า เป็นหลัก ไม่ว่าจะเป็นข้าวขาวหอมมะลิ ข้าวขาวธรรมดา   (ข้าวเสาไห้)  ข้าวกล้อง ข้าวกล้องหอมมะลิ ในการหุงข้าวเจ้าแต่ละ ชนิด อัตราส่วนของน้ำ : ข้าวสาร  จึงแตกต่างกันไปตามปริมาณเส้นใยอาหาร ที่มี่อยู่ในข้าวนั้น ๆ